VII SA/Wa 599/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku J. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. K. w R. Po przeprowadzeniu kontroli i rozprawy administracyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] ustalił, że na terenie działek [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. K. w R. znajduje się nieużytkowany obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej. W trakcie oględzin ustalono, że stan techniczny przedmiotowego obiektu jest nieodpowiedni i może stwarzać zagrożenie dla ludzi i mienia. Przyczyną złego stanu technicznego jest fakt, że od lat nie był remontowany. Zagrożenie stanowi zły stan techniczny elementów konstrukcyjnych ścian i dachu. W trakcie prowadzonego postępowania współwłaściciel budynku J. B. oświadczył, że przedmiotowy budynek jest użytkowany przez współwłaścicieli do celów gospodarczych (składzik), natomiast w przeciągu roku lub ewentualnie dwóch lat jest przewidywana rozbiórka przedmiotowego budynku, w przypadku podjęcia budowy nowego budynku mieszkalnego na tych działkach. Natomiast w dniu 8 października 2014 r. J. B. oświadczył, że nie remontuje obiektu żeby nie zmieniać jego obrazu i wyglądu, ponieważ budynek może być dowodem w sprawie cywilnej jednocześnie dowodem w sprawie karnej. Po zakończeniu postępowania w sprawie linii energetycznej budynek zamierza rozebrać. Drugi współwłaściciel budynku J. O. nie uczestniczył w rozprawie. W aktach sprawy PINB [...] znajduje się notatka z dnia 18 lipca 2012 r., z której wynika, że organ powiatowy telefonicznie poinformował J. O. o czynnościach kontrolnych. W trakcie rozmowy telefonicznej J. O. wskazał adres do korespondencji. Jak wynika z akt sprawy korespondencja była kierowana na wskazany przez J. O. adres, jednakże nie została przez niego podjęta. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał J. B. oraz J. O. rozbiórkę budynku zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położonych przy ul. K. w R. oraz uporządkować teren po rozbiórce. W wyniku złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał J. B. wykonać rozbiórkę części budynku zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. K. w R., J. O. wykonać rozbiórkę części budynku zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. K. w R. i uporządkować teren po rozbiórce. W decyzji wskazano, że roboty rozbiórkowe należy rozpocząć po 31 lipca 2014 r. i zakończyć do 31 grudnia 2014 r. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] wystąpił J. B. zarzucając decyzji rażące naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stron postępowania, art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w sprawie, art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niewykonalnej, której niewykonalność ma charakter trwały. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...]. W ocenie organu I instancji kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], została wydana zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, nie jest zatem dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem organu I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w toku postępowania w sposób wystarczający wskazał, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednakże w postępowaniu odwoławczym zasadnie zreformował sentencję zaskarżonej decyzji, bowiem z akt sprawy wynika, że budynek stanowiący przedmiot postępowania, usytuowany jest na dwóch działkach stanowiących odrębną własność różnych osób – J. B. jest właścicielem działki nr [...] obr. [...], a J. O. jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] przy ul. K. w R. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył J. B. Skarżący wskazał, że zarówno on jak i drugi zobowiązany mają rozebrać niezależnie od siebie części budynku położone na dwóch różnych działkach, przy czym w jego ocenie konstrukcja budynku nie pozwala na samodzielne rozebranie tylko "swojej części". Jednocześnie skarżący zarzucił, że właścicieli drugiej działki jest kilku i żadnym z nich nie jest J. O. Ponadto, w ocenie skarżącego, organ powiatowy naciska na prowadzenie prac na terenie, gdzie istnieje bezwzględny zakaz prowadzenia prac rozbiórkowych, ponieważ budynek znajduje się w tzw. strefie ochronnej linii elektroenergetycznej 15 kV. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja organu stopnia powiatowego została poprzedzona zarówno oględzinami i rozprawą administracyjną, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu. Odnosząc się do zarzutu, że nie zostały ustalone wszystkie strony postępowania i w związku z tym zostały pozbawione udziału w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że wszystkie strony postępowania zostały ustalone i zapewniono im czynny udział. Podniósł jednak, że przesłanka ta może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z tego względu, iż przesłanki wznowieniowe odnoszą się do ewentualnych kwalifikowanych uchybień o charakterze proceduralnym, a w postępowaniu nieważnościowym rozpatrywane przesłanki dotyczą materii sprawy, a zatem treści decyzji, a nie procedury. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego z uwagi na brak działań i planów współwłaścicieli budynku w celu poprawienia stanu technicznego obiektu. Odnosząc się zarzutu, że drugi ze zobowiązanych – J. O. nie jest stroną postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że z postanowień Sądu Rejonowego w S. Wydział Cywilny z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. akt [...] i z dnia [...] stycznia 2011r., sygn. akt [...] wynika, że J. O. jest spadkobiercą po S. O., właścicielce działki nr [...]. Dokumenty te zostały przesłane przez J. O. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] i postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. zostały uznane za dowód w sprawie stanu technicznego budynku zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...]położonych przy ul. K. w R., o czym strony postępowania zostały powiadomione. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że przesłanka nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji. Zwrócił przy tym uwagę, że § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401) stanowi, że przy wykonywaniu robót budowlanych przy użyciu maszyn lub innych urządzeń technicznych, bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia, należy uzgodnić bezpieczne warunki pracy z jej użytkownikiem. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że roboty budowlane związane z rozbiórką przedmiotowego obiektu budowlanego powinny być przede wszystkim prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej właściwe kwalifikacje, która w zależności od zastosowanego sprzętu określi warunki bezpiecznego wykonania prac. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, w związku z tym wyłączona jest możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji własnej z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...], że będąca przedmiotem postępowania nadzwyczajnego decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], nie jest dotknięta żadną kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a., w związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję złożył J. B. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucił utrzymanie w obrocie prawnym własnej decyzji pomimo, że decyzja ta posiada wady prawne opisane w art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, pkt 6 k.p.a. Zdaniem skarżącego zaniechano ustalenia wszystkich stron postępowania i w efekcie pozbawiono ich możliwości udziału w sprawie. Ponadto dokonano rażąco błędnej wykładni art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zrównując "brak zamiaru strony do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem" ze spełnieniem się ustawowej przesłanki dopuszczalności nakazania rozbiórki, jaką w świetle tego przepisu jest "nie nadawanie się obiektu budowlanego do remontu lub ewentualnej odbudowy". Skarżący zarzucił ponadto, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (Jacka Olszewskiego), którego legitymację do udziału w sprawie ustalono rzekomo na podstawie przeprowadzonej z nim rozmowy telefonicznej, zastępując notatką z tej rozmowy wpisy w Dziale II Księgi wieczystej nr [...], na której częściowo posadowiony jest budynek przeznaczony do rozbiórki. W ocenie skarżącego decyzja była niewykonalna zarówno w dniu jej wydania, jak również obecnie, a przyczyna tego stanu rzeczy tkwi w charakterze dokonanego rozstrzygnięcia, które z jednej strony nie nakłada solidarnego obowiązku dokonania rozbiórki obiektu, z drugiej zaś - nie obliguje do jednoczesnego działania zobowiązanych, co z uwagi na konstrukcję chaty oraz jej położenie na działkach należących do różnych właścicieli wyklucza możliwości bezpiecznej częściowej rozbiórki tego obiektu tylko przez skarżącego. Skarżący wskazał ponadto, że wykonanie decyzji wywołałaby czyn zagrożony karą, ponieważ budynek znajduje się w tzw. strefie ochronnej linii elektroenergetycznej 15 kV, w związku z tym zabronione jest prowadzenie w tym miejscu prac budowlanych, czyli także rozbiórkowych. Skarżący zarzucił również rażące naruszenie art. 7, 8, i 11 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a. w zw. z art. 42 i 43 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że w stosunku do J. O., jako osoby nieznanej z miejsca pobytu, możliwe jest zastosowanie instytucji domniemania doręczenia oraz naruszenie art. 48 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie i nie wyznaczenie J. O., jako osobie nieznanej z miejsca pobytu, przedstawiciela uprawnionego do działania w jego imieniu w postępowaniu, a w szczególności umocowanego do zaskarżenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016r. , którą utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2015r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] którą organ uchylił decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazał J. B. wykonanie rozbiórki części budynku zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. K. w R., J. O. wykonanie rozbiórki części budynku zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...] położonej przy ul. K. w R. oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce. Na wstępie wskazać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i poglądem doktryny przyjmuje się, iż z zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa wynika, że przepisy, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji, nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane rozszerzająco. Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) . Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071). Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Podstawą materialnoprawną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia2014 r., jest art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ,który stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzją nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W literaturze przedmiotu oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż przed wydaniem decyzji nakazującej, w trybie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, w toku którego powinien ustalić, czy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego planuje - poprzez remont, odbudowę lub wykończenie - przywrócić dany obiekt do stanu technicznego zgodnego z przepisami Prawa budowlanego i innych odpowiednich regulacji. Szczegółowe przepisy w tej materii zawierają akty prawne rangi podustawowej wydane na podstawie art. 72 Prawo budowlane, m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Na mocy § 3 tego rozporządzenia organ nadzoru budowlanego - przed wydaniem decyzji o rozbiórce - jest zobligowany do ustalenia przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku wyremontowania, odbudowy lub wykończenia obiektu budowlanego, do dokonania oględzin i oceny stanu technicznego (włącznie ze sporządzeniem ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego) oraz do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Brzmienie tego przepisu wskazuje, iż decyzja o nakazie rozbiórki może być wydana dopiero w sytuacji, gdy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego nie zamierza podjąć się jego remontu, odbudowy lub wykończenia pomimo istnienia możliwości technicznych z tym zakresie. W przeciwnym razie organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazując usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Dopiero brak wypełnienia tego obowiązku, przy równoczesnym spełnieniu przesłanek art. 67 ustawy Prawo budowlane (co będzie stanowić regułę), uzasadnia podjęcie decyzji o nakazie rozbiórki danego obiektu budowlanego. We wszystkich ww. przypadkach organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na podstawie przepisów rozdziału V działu II k.p.a. bez względu na to, czy w danej sytuacji faktycznej zostały spełnione przesłanki art. 89 k.p.a. (zob. S. Szuster w: Z. Cieślik, S. Szuster, Komentarz do art. 67 ustawy Prawo budowlane, system informacji prawnej LEX/el., 2003; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 515/08, LEX nr 558403). Mając powyższe na uwadze organ I instancji w dniu [...] stycznia 2014r przeprowadził rozprawę administracyjną przy udziale miedzy innymi skarżącego J. B., który nie zadeklarował ani remontu budynku ani jego rozbiórki, ze względu na to aby " nie zmieniać jego obrazu i wyglądu, ponieważ budynek ma być dowodem w sprawie cywilnej jednocześnie w sprawie karnej". Jak wynika z protokołu przesłuchania skarżącego domaga się on likwidacji istniejącej nad działką linii energetycznej. Stan techniczny obiektu organ ustalił w oparciu o przeprowadzone w dniu 11 kwietnia 2008r. oględziny z których sporządzono protokół podpisany przez skarżącego. Ustalono ,iż na dwóch działkach usytuowany jest nieużytkowany obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej. W trakcie oględzin ustalono, że stan techniczny przedmiotowego obiektu jest nieodpowiedni i może stwarzać zagrożenie dla ludzi i mienia. Przyczyną złego stanu technicznego jest fakt, że od lat nie był remontowany. Zagrożenie stanowi zły stan techniczny elementów konstrukcyjnych ścian i dachu. W trakcie oględzin J. B. oświadczył, że przedmiotowy budynek jest użytkowany przez współwłaścicieli do celów gospodarczych (składzik), natomiast w przeciągu roku lub ewentualnie dwóch lat jest przewidywana rozbiórka przedmiotowego budynku, w przypadku podjęcia budowy nowego budynku mieszkalnego na tych działkach. Zawarty w art. 67 ust 1 zwrot "nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia", odnosi się nie tylko do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia, ale również do braku zamiaru właściciela doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ( vide wyrok NSA z dnia 8.04.2009r., II OSK 515/08). Organ nadzoru budowlanego orzekł o potrzebie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego celem było ustalenie, czy i w jaki sposób właściciel obiektu budowlanego ma zamiar usunąć istniejące naruszenia porządku prawnego w budownictwie. Wobec stanowiska właściciela prawidłowo organ nałożył na właściciela obowiązek rozbiórki. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania odwoławczego ustalił, iż przedmiotowy obiekt budowlany zlokalizowany jest na dwóch odrębnych działkach tj. działce nr ew. [...] której właścicielem jest J. B. oraz na działce nr ew. [...] stanowiącej własność J. O. Stąd też mając na względzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił wadliwe rozstrzygniecie organu I instancji i rozstrzygnął prawidłowo sprawę co do istoty. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia przez organ prowadzący postępowanie nadzorcze art. 28 kpa, Sad zauważa , iż zarzut ten jest bezzasadny. Strony zostały ustalone w oparciu o wypis z rejestru gruntów- ujawniona właścicielka działki nr [...] – O. S., a następnie w oparciu o postanowienia Sądu Rejonowego w S. Wydział Cywilny z dnia [...] lipca 2010 r. sygn. akt [...] i z dnia [...] stycznia 2011r., sygn. akt [...] z których wynika, że J. O. jest spadkobiercą po D. O. jedynym spadkobiercą S. O. Powyższe dokumenty przedstawił J. O. , który jednocześnie potwierdził , iż to jemu przysługuje tytuł prawny do działki nr ew. [...]. Należy także podkreślić, iż jak wynika z akt postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego J. O. odbierał korespondencję pod wskazanym przez siebie adresem dla doręczeń O. ul. P., co czyni całkowicie bezzasadnym twierdzenie , iż jest on osobą nieznaną z miejsca pobytu. J. O. został zawiadomiony o toczącym się postepowaniu administracyjnym i zgodnie z art. 41 § 1 kpa miał obowiązek zawiadomić organ o ewentualnej zmianie adresu jeśli taka miała miejsce. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pism pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Jednocześnie Sąd , choć nie podziela w tej materii zarzutu skargi wskazuje, że brak udziału strony w postępowaniu może stanowić podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z tego powodu. Nie można również badanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji postawić zarzutu niewykonalności. Trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. W orzecznictwie przyjmuje się, że o niewykonalności decyzji przesądzają takie okoliczności uniemożliwiające jej wykonanie, które pojawiły się przed wydaniem decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Nie uzasadnia natomiast twierdzenia o niewykonalności decyzji jej wysoki koszt lub nieopłacalność ekonomiczna. Trudności wynikające wyłącznie z negatywnego stanowiska adresata decyzji, zainteresowanego utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to jest nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności z tego tytułu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 1984 r., sygn. akt I SA 804/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 123, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt III SA 1146/85, ONSA 1986, Nr 1, poz. 12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 295/05). Nawet znaczny stopień trudności przy wykonywaniu prac rozbiórkowych nie usprawiedliwia twierdzenia o niewykonalności decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1985 r., sygn. akt SA/Kr 1260/84). Słusznie organ przywołał § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401), który stanowi, że przy wykonywaniu robót budowlanych przy użyciu maszyn lub innych urządzeń technicznych, bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia, należy uzgodnić bezpieczne warunki pracy z jej użytkownikiem. Oznacza to jedynie, roboty rozbiórkowe przedmiotowego obiektu muszą być prowadzone pod nadzorem osoby, która określi warunki bezpiecznego wykonania prac. Nie czyni to jednak w żadnym wypadku niewykonalną decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., której nie można także zarzucić wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.