VII SA/Wa 61/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Skarbu Państwa - Wojewody [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO" "Kolegium"), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku Wojewody M. (dalej: "wojewoda"), odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], w przedmiocie kosztów przechowywania pojazdu. Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Prezydent [...] ustalił, że ustalającą, że Skarb Państwa - Wojewoda M. zobowiązany jest do zapłaty kwoty 4170 zł netto (słownie: cztery tysiące sto siedemdziesiąt złotych) z tytułu kosztów przechowywania od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez [...] pojazdu marki P. nr rejestracyjny [...], usuniętego w dniu 29 maja 2009 r. z ul. [...] w W. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].11.2016r., sygn. akt [...]. Skargę na ww. decyzję złożył do WSA Wojewoda M. W dniu [...].04.2017 r. WSA w W. postanowieniem w sprawie o sygn. akt [...] odrzucił skargę. Postanowienie stało się prawomocne. W dniu [...].05.2018r. do Kolegium wpłynął wniosek Wojewody M. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji SKO z [...] listopada 2016 r. Wojewoda M., powołując się na orzecznictwo, wskazał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 2 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 roku o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż domniemanie kompetencji wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie obejmuje kompetencje i obowiązki o charakterze finansowym. Przywołał wyroki NSA z dnia 10 maja 2017 roku, o sygn. akt I OSK 2059/15 i sygn. akt I OSK 2061/17 na poparcie swoich racji. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. skierowanym do SKO Wojewoda M. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] SKO, po rozpoznaniu ww. wniosku Wojewody - odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].08.2013r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, która stanowi wyjątek od wymienionej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Instytucja ta stwarza prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego tylko decyzji dotkniętych poważnymi wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium podkreśliło, że przyjęta w Kodeksie postępowania administracyjnego konstrukcja nieważności decyzji administracyjnej wiąże się ze szczególnie ciężkimi naruszeniami prawa. Stosownie do postanowień tego przepisu art. 156 § 1 pkt 1 - 7, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie rozpoznaje sprawy ponownie co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. SKO wskazało, że jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. W ocenie Kolegium, działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Powinno być ono nastawione wyłącznie na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia. Kolegium wskazało, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją będącą przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Zdaniem SKO, rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. SKO wskazało, że według Słownika języka polskiego termin "rażący" oznacza - po pierwsze: "rzucający się w oczy", zaś po drugie: "o ujemnych cechach, zjawiskach itp.; wyraźny, bardzo duży". Z zasady racjonalności ustawodawcy wynika, że każde słowo znajdujące się w tekście prawnym zostało użyte w sposób celowy i nie powinno budzić wątpliwości. Skoro zatem w powyższym sformułowaniu, przed zwrotem "naruszenie prawa" użyto słowa "rażące" należy przyjąć, że ustawodawca uznał, że nie każde naruszenie prawa kwalifikuje się jako podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji. W sytuacji, gdy przy wydaniu konkretnej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa, należy zatem zbadać, czy uchybienia są tego rodzaju, że można je określić mianem "rażących". Należy także podnieść, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. Kolegium, powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo, wskazało, że jako rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie można potraktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeśli później byłoby to uznane za nieprawidłowe. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wtedy, gdy uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, niedopuszczający możliwości odmiennej wykładni. Reasumując SKO, nie znalazło podstaw do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, Kolegium nie stwierdziło także zaistnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a tym samym nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wojewoda M. zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "k.p.a.") poprzez jego nieuwzględnienie, 2. prawa materialnego, tj. art. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2234) poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody M. za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990, dalej: "p.r.d.") Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że zaskarżona decyzja SKO jest wadliwa i nie może pozostać w obrocie prawnym. Wojewoda zarzucił zaskarżonej decyzji SKO, że w jej uzasadnieniu podniesiono, że istnieje podstawa prawna do obciążenia go kosztami, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, ale jest ona odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych. Skarżący podał, że słusznie w jego ocenie, w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] - o stwierdzenie nieważności, której wnioskował, wskazano, że w myśl art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) nowelizującej Prawo o ruchu drogowym z dniem 4 września 2010 r. Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Następnie wojewoda stwierdził, że z przepisu art. 13 ustawy nowelizującej wynika zatem, że jeżeli 6-miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, upłynął w okresie między 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r., to koszty przechowywania pojazdu, po upływie tego sześciomiesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r., ponosi Skarb Państwa. W rozpoznawanej sprawie 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym upłynął w dniu 30 listopada 2009 r. Koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa. Skarżący podkreślił jednak, że ww. art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów, nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty. Skarżący podał, że w ocenie SKO, kwestie reprezentacji Skarbu Państwa w postępowaniu cywilnym reguluje art. 67 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. 2014 r. poz. 101), zgodnie z którym za Skarb Państwa czynności procesowe podejmuje organ państwowej jednostki organizacyjnej, której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. W oparciu o orzecznictwo sądów cywilnych podtrzymano pogląd, iż związek między roszczeniem, a wskazanym statio fisci może wynikać nie tylko z działania obejmującego również zaniechanie, ale i z kompetencji. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie zadania administracji rządowej w województwie wykonują: 1. Wojewoda, 2. organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży, 3. organy niezespolonej administracji rządowe, 4. jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw lub z zawartego porozumienia, 5. starosta, jeżeli wykonywanie przez niego zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw, 6. inne podmioty, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw. Wojewoda wskazał, że przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - art. 2 i art. 3 ust. 1, ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda. Zdaniem skarżącego, za potwierdzeniem braku kompetencji wojewody w przedmiocie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym przemawiają jednak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2059/15 oraz z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2061/15. W obu tych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że: "Brak jest podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu.". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wojewoda, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Podkreślił też, że analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 154 ze zm.), nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego. Zdaniem skarżącego powyższe determinuje brak podstawy prawnej do obciążenia go obowiązkiem poniesienia wskazanych kosztów. Zdaniem skarżącego należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przyznanie kosztów przechowywania pojazdów dokonywane jest przez starostę, w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., nr 46, poz. 237 ze zm.). Na podstawie normy wypływającej z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów. Skarżący na poparcie swych argumentów, przytoczył orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i obszerne fragmenty ich uzasadnień, konkludując, że z przytoczonych rozstrzygnięć wynika brak podstawy prawnej do wydania decyzji zobowiązującej wojewodę do pokrycia kosztów, a zaskarżona decyzja, wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie wskazane w niej argumenty zadecydowały o rozstrzygnięciu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (wyrok NSA w Warszawie z 11.04.2001 r., IV SA 645/99, LEX nr 53459, wyrok NSA z 15.04.2008 r., II OSK 390/07, LEX nr 468719, wyrok NSA z 21.05.2010 r., I OSK 1053/09, LEX nr 594859 ) w przypadku gdy z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego występuje strona, fakt ten nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji w pełnym zakresie pod względem występowania także innych od wskazanych we wniosku strony przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Dotyczy to także sytuacji, kiedy wniosek strony, ograniczał się do wskazania jednej tylko z kwalifikowanych wad decyzji. W ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji właściwy organ nadzoru zobowiązany jest zatem dokonać wyczerpujących ustaleń i wszechstronnej oceny kontrolowanej decyzji przez pryzmat wszystkich wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd zauważa, że decyzja SKO, ograniczyła się do analizy wyłącznie wskazanej we wniosku przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium, nie odniosło się natomiast w ogóle do pozostałych kwalifikowanych wadliwości jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., co stanowi niewątpliwie uchybienie procesowe, bowiem nie zbadano decyzji kompleksowo, tj. pod względem wszystkich wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto wskazać należy, że z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynikają dwie przesłanki nieważności decyzji, a mianowicie nie tylko wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, ale także wydanie jej bez podstawy prawnej. Obie te odrębne przesłanki, wymagały rzetelnej analizy, jednak SKO skupiło się wyłącznie na przesłance "rażącego naruszenia prawa" i jej uzasadnieniu, gdy tymczasem istotne znaczenie w sprawie, ma także kwestia podstawy prawnej uzasadniającej obciążenie właśnie Wojewody M. jako statio fisci Skarbu Państwa kosztami związanymi z odholowaniem i przechowywaniem pojazdu, a zatem przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej. Nieodniesienie się przez organ do wszystkich przesłanek nieważności, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. bowiem organ nie dokonał kompleksowej oceny decyzji z dnia 23 listopada 2016 r. pod kątem wszystkich przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wada ta ma istotny wpływ na wynik sprawy, nie można bowiem ustalić, jakie organ zajmuje stanowisko odnośnie do przesłanki braku podstawy prawnej do wydania decyzji zobowiązującej Wojewodę do zwrotu kosztów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając powyższe uwagi, odniesie się do wszystkich przyczyn nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże w sprawie niniejszej z uwagi na jej przedmiot, nie ma zastosowania. Zakres kontroli sądowej obejmuje zatem całokształt sprawy administracyjnej poddanej ocenie Sądu, w tym także pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że spór w rozpoznawanej sprawie, dotyczy tego czy przepisy art. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2234) stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody Mazowieckiego za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14 dostępnej w CBOSA), w przepisach międzyczasowych ustawy zmieniającej nie rozstrzygnięto, które organy są właściwe do rozstrzygania odnośnie do kosztów przechowywania pojazdu za okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów. W art. 13 ustawy zmieniającej wskazano jedynie, iż koszty powstałe po terminie do odebrania pojazdów i dotyczące przechowywania pojazdów, dla których okres ten upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009 r. i 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. Decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów w tym okresie ma jedynie taki skutek, że zobowiązanym stał się Skarb Państwa, bez wskazania jego konkretnej statio fisci. Przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - art. 2 i art. 3 ust. 1 - ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie jest reprezentantem Skarbu Państwa, to jednak dzieje się tak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 154), nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Znajduje to potwierdzenie w wyrokach z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2059/15 oraz z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2061/15 CBOSA, w których Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że: "Brak jest podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu.". Brak jest zatem, wyraźnej podstawy do obciążenia wojewody obowiązkiem, nałożonym w drodze decyzji administracyjnej, wypłaty zwrotu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu. Organ uwzględni zatem, że z przepisu art. 13 ustawy zmieniającej nie można wywieść dostatecznie wyraźnej podstawy prawnej nałożenia na wojewodę, w drodze decyzji administracyjnej, obowiązku zwrotu na rzecz powiatu kosztów związanych z odholowaniem i przechowywaniem pojazdu. W świetle poczynionych rozważań Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.