VII SA/Wa 618/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. i J. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2013 r., ustalające opłatę legalizacyjną w związku z budową przesłony o konstrukcji panelowej na działce nr [...] przy ul. [...] w Ł.. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał skarżącym rozbiórkę ww. przesłony. Skarżący podnieśli, iż "w związku z wydaną decyzją nakazującą rozbiórkę zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez ewentualną rozbiórkę parawanu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może być uwzględniony, albowiem postanowienie to nie podlega przymusowemu wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 49 ustawy Prawo budowlane, umożliwiającego legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Ustalana w tym trybie opłata legalizacyjna nie podlega przymusowemu ściągnięciu, a w przypadku jej nieuiszczenia organ wydaje decyzję o nakazie rozbiórki, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Niewątpliwie jednak ewentualna rozbiórka jest bezpośrednim skutkiem decyzji w tym przedmiocie, a jedynie pośrednim postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Dlatego też to na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie nakazu rozbiórki strona może oczekiwać ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. II OZ 984/11 Lex nr 1152339). Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty, nie nakłada ani nie stwierdza obowiązku uiszczenia tej opłaty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II OZ 44/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 114/08 Lex nr 1043501). Warto też zauważyć, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia odnosi się do wydanej decyzji o nakazie rozbiórki, nie zaś do zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.