VII SA/Wa 639/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2019 r. sprawy ze skargi Fundacji R. " [...]" na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. (dalej: organ odwoławczy, PWIS) po zapoznaniu się z zażaleniem F. "[...]" na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: organ I instancji, PPIS) postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. po rozpoznaniu sprzeciwu F. "[...]" na czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 12 grudnia 2018 r. w siedzibie Fundacji, działając na podstawie art. 59 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm. – dalej: ustawa Prawo przedsiębiorców), postanowił o kontynuowaniu czynności kontrolnych wobec składającej sprzeciw Fundacji. Zażalenie na to postanowienie wniosła F. "[...]". Opisanym na wstępie postanowieniem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia wyjaśniając, że zażalenie zostało wniesione pismem z dnia 2 stycznia 2019 r. (data stempla pocztowego), podczas gdy z przepisów art. 59 ust. 7 pkt 2 i ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że przedsiębiorcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia., o czym strona została pouczona. PWIS wyjaśnił, że z akt sprawy bezspornie wynika, że Fundacja otrzymała postanowienie w dniu 27 grudnia 2018 r., zatem 3 – dniowy termin, o którym mowa w art. 59 ust. 9 ww. ustawy upłynął w dniu 31 grudnia 2018 r. (trzeci dzień terminu wypadał w niedzielę 30 grudnia 2018 r.). Nadanie zażalenia w placówce pocztowej w dniu 2 stycznia 2019 r. nastąpiło po upływnie terminu na jego wniesienie. Skargę na powyższe postanowienie złożyła F. "[...]" (dalej: skarżąca). Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podniosła zarzut błędnego zastosowania art. 57 § 1 w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez uznanie, że uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, podczas gdy termin ten został zachowany. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro niedziela jest dniem wolnym od pracy, a sobota jest dniem równorzędnym do dnia wolnego od pracy, to oczywiste jest, że te dni nie powinny być "brane pod uwagę" przy ustalaniu terminów. Jeśli bowiem termin zakończy się w te dni to "przesuwany" jest na kolejny dzień. Zdaniem skarżącej zasadne było więc "nieujmowanie" soboty i niedzieli w liczeniu terminu, gdyż "nie było to zamysłem ustawodawcy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 59 ust. 9 ustawy Prawo przedsiębiorców na postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2 (a więc jak w niniejszej sprawie - o kontynuowaniu czynności kontrolnych), przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jest to przepis szczególny wobec ogólnej zasady, że zażalenia wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 141 § 2 k.p.a.). O tym, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (zażalenia) stanowi art. 129 § 3 k.p.a., do którego z kolei odsyła art. 144 k.p.a. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2018 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zażalenia zostało doręczone skarżącej w dniu 27 grudnia 2018 r. Jakkolwiek w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącą tego postanowienia, a o dacie odbioru świadczy wyłącznie dokument elektronicznie wygenerowany z systemu P. S.A. (k.-18 akt administracyjnych), to okoliczności tej nie kwestionuje sama skarżąca, potwierdzając w zażaleniu, że doręczenie postanowienia nastąpiło w dniu 27 grudnia 2018 r. Zatem to od tej daty rozpoczął bieg 3 – dniowy termin na wniesienie zażalenia, który upływał w dniu 30 grudnia 2018 r. W związku z tym, że 30 grudnia 2018 r. wypadał w niedzielę, ostatnim dniem na wniesienie zażalenia, jak słusznie przyjął organ był poniedziałek - 31 grudnia 2018 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zażalenie skarżącej Fundacji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 2 stycznia 2019 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców. Sposób obliczania terminu określonego w dniach reguluje art. 57 § 1 k.p.a., stanowiący, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu do dokonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (art. 57 § 4 k.p.a.). Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.). Powyższe regulacje skarżąca zdaje się rozumieć w ten sposób (co wynika z uzasadnienia skargi), że sobota i niedziela nie powinny być w ogóle "ujmowane" w obliczaniu terminu, czy też "brane po uwagę". Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić bowiem terminy procesowe mają charakter ciągły, a przy obliczaniu terminu wlicza się przypadające w trakcie biegu terminu, dni ustawowo wolne od pracy. Jedynie w przypadku, gdy koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub sobotę, termin ten wydłuża się o ten dzień, a zatem jego upływ nastąpi w następnym najbliższym dniu, który nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy lub sobotą (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 951/17 Lex nr 2490722). Wydłużenie terminu nie powoduje natomiast eliminacji z jego obliczania dnia ustawowo wolnego od pracy lub soboty. Rację ma zatem organ odwoławczy, że tylko zażalenie wniesione z zachowaniem terminu do jego wniesienia może podlegać rozpatrzeniu. W tej sytuacji należy kierować się normą, że w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia organ nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, ale ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet w przypadku nieznacznego przekroczenia terminu do złożenia ww. środka zaskarżenia zobowiązany jest do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia. Dla stwierdzenia uchybienia terminu bez znaczenia pozostaje okres spóźnienia. O uchybieniu terminu przesądza bowiem nawet jednodniowe jego niedotrzymanie. Innymi słowy, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości jak tylko wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybieniu terminu zgodnie z regulacją wskazanego wyżej przepisu art. 134 K.p.a., co wynika z ugruntowanego orzecznictwa w tej materii (por. wyrok WSA w Łodzi z 19 stycznia 2018 r., II SA/Łd 812/17, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 lipca 2013 r., II SA/Go 391/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2013 r., II SA/Ol 284/13; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2013 r., III SA/Gd 321/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2012 r., I SA/Wa 885/12 – publ. CBOSA). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.