VII SA/Wa 650/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Szczepan Borowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., J. G. i P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: DOR.7110.304.2024.MML w przedmiocie uchylenia decyzji administracyjnej oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ", "GINB") decyzją z 9 grudnia 2024 r. znak DOR.7110.304.2024.MML, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania T. sp. z o.o. w W. od decyzji Wojewody Opolskiego ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z 4 lipca 2024 r., znak: IN.I.7840.4.20. 2022.EB, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody Opolskiego z 4 lipca 2024 r. oraz odmówił uchylenia decyzji Wojewody Opolskiego z 29 sierpnia 2022 r., nr 25/Z/2022, znak: IN.1.7840.4.20.2022.KD. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 29 sierpnia 2022 r. Wojewoda Opolski (dalej "Wojewoda") zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki i udzielił T. Sp. z o.o. w W. ( dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej [...], na działkach nr ew. [...] i [...], obręb [...], jednostka ew. [...]. Następnie po wznowieniu postępowania na wniosek Przedsiębiorstwa Transportowo - Spedycyjnego [...] sp. z o.o., J. G. i P. G. ( dalej: "skarżący", "wnioskodawcy"), decyzją z 4 lipca 2024 r., Wojewoda uchylił własną decyzję z 29 sierpnia 2022 r. i odmówił zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działki i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Od decyzji Wojewody z 4 lipca 2024 r., odwołanie złożył inwestor. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy GINB wspomnianą na wstępie skarżoną decyzją z 9 grudnia 2024 r., znak: DOR.7110.304.2024.MML, GINB uchylił w całości decyzję Wojewody Opolskiego z 4 lipca 2024 r., znak: IN.I.7840.4.20.2022.EB (w przedmiocie uchylenia decyzji Wojewody Opolskiego z 29 sierpnia 2022 r. i odmowy zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działki oraz udzielenia T. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę ww. inwestycji) oraz odmówił uchylenia decyzji Wojewody Opolskiego z 29 sierpnia 2022 r., nr 25/Z/2022, znak: IN.1.7840.4.20.2022.KD, zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki i udzielającej T. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej [...], na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, GINB wyjaśnił, że zaskarżona decyzja Wojewody z 4 lipca 2024 r., została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Wniosek o wznowienie postępowania wniosło Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne [...] sp. z o.o., J. G. i P. G., podając jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W piśmie z 2 sierpnia 2023 r. pełnomocnik wnioskodawców wskazał, że skarżący dowiedzieli o decyzji Wojewody z 29 sierpnia 2022 r. w dniu 14 czerwca 2023 r. tj. kiedy rozpoczęto prace budowlane na działkach o nr ew [...] oraz [...]. Mając na uwadze, że ww. wniosek został wniesiony w ustawowym terminie postanowieniem z 23 sierpnia 2023 r., organ wojewódzki wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wojewody z 29 sierpnia 2022 r. GINB wskazał zatem, że w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie, czy skarżącym przysługiwał status strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Jest to podstawowy warunek dla stwierdzenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadliwością, o której mowa art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Następnie organ przedstawił definicję strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz definicję strony w sprawach dotyczących pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.). Przedstawił również definicję obszaru oddziaływania obiektu wskazaną w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. GINB przypomniał, że Wojewoda w decyzji z 4 lipca 2024 r., stwierdził, że jego decyzja z 25 października 2022 r., została wydana z naruszeniem, o którym mowa w ar. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na nieuznanie skarżących za strony postępowania. Wskazał, ze z akt sprawy wynika, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Wojewody z 25 października 2022 r. Przypomniał, że Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne [...] wywodzi swój interes prawny z przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego m.in. działki nr ew [...], co potwierdza księga wieczysta nr [...], natomiast J. G. i P. G. wywodzą swój interes prawny z przysługującego im prawa użytkowania wieczystego działki nr ew. [...], co potwierdza księga wieczysta nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działki nr ew. [...] i [...] graniczą z działką inwestycyjną nr ew. [...] na której zaplanowano usytuowanie instalacji radiokomunikacyjnej. Sporna wieża radiokomunikacyjna zaprojektowana została w odległości ok. 1,5 m i ok. 3,0 m od granicy z działką nr ew. [...] oraz ok.3,5 m od granicy z działką nr ew. [...]. W ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zabudowy działek nr ew [...] i [...], które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dopuszczalny poziom, pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności jest określony w tabeli 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w tabeli określono dopuszczalne wartości parametrów fizycznych charakteryzujących odziaływanie pól elekromagnetycznych na środowisko dla miejsc dostępnych dla ludności, są to składowa elektryczna E, składowa magnetyczna H oraz gęstość mocy S. W dokumentacji projektowej znajdują się rysunki na których przedstawiono obszar łącznego oddziaływania anten wskazując maksymalny zasięg obszarów o wartości wskaźnikowej WMe>1 w płaszczyźnie pionowej oraz poziomej. Jak wynika z ust. 25 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2630), w sprawie sposobów sprawdzenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku WME - oznacza wartość wskaźnikową poziomu emisji pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności dla składowej elektrycznej pola, wartość ta jest obliczana według wzorów wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z ust. 26 ww. załącznika dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w przepisach wydanych na podstawie art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uznaje się za dotrzymane w obszarze pomiarowym, w którym w wyniku zastosowania sposobu sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, o którym mowa w pkt 25, udokumentowano, że żadna z wartości wskaźnikowych nie przekracza wartości 1. Jednocześnie organ podkreślił, że z żadnego przepisu nie wynika konieczność wyznaczenia gęstości mocy S w celu wyznaczenia obszarów w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu odziaływania pola elektromagnetycznego. W aktach sprawy znajduje się pismo z 11 października 2023 r. do którego załączono wyjaśnienia projektanta mgr inż. A. S. dotyczące wykorzystania metody wskaźnikowej określenia zasięgu o ponadnormatywnym poziomie promieniowania oraz kopię analizy odziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnej P. sp. z o.o. nr [...] K. [...] sporządzonej przez mgr inż. J. M. W związku powyższym nie ma podstaw aby kwestionować, zawarte w projekcie budowlanym wyznaczenie zasięgu obszaru w którym przekroczony został poziom pola elektromagnetycznego, poprzez wskazanie zasięg obszarów o wartości wskaźnikowej dla składowej elektrycznej pola WMe>1. Zatem Wojewoda, zdaniem GINB, bezpodstawnie nałożył na inwestora, w pkt 2 postanowienia z 28 listopada 2023 r., obowiązek określenia obszaru, w którym parametry są równe lub przekraczają wartości wskazane w tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz bezpodstawnie wzywał w piśmie z 21 lutego 2024 r. do uzupełnienia dokumentacji poprzez przedłożenie dokumentów wyznaczających obszar, w którym gęstość mocy "S" w płaszczyźnie pionowej jest równa lub przekracza parametry wskazane w tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W ocenie GINB przedłożona przy piśmie z 11 października 2023 r. analiza odziaływania na środowisko oraz wyjaśnienia projektanta były wystarczające. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obszar łącznego odziaływania anten skierowanych na azymut 240° obejmuje działkę nr ew. [...] oraz [...] a obszar odziaływania anten skierowanych ma azymut 120° obejmuje działkę nr ew. [...]. Jednak z rysunków przedstawiających odziaływanie łączne anten w płaszczyźnie pionowej oraz z tabeli na stronie 23 wynika że strefa w której występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych wyznaczona przy użyciu wartości wskaźnikowej poziomu emisji pól elekromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności dla składowej elektrycznej pola WMe>1, występuje na znacznej wysokości tj. dla anten skierowanych na azymut 120°: przy tiltach minimalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,2 m do 54,5 m, przy tiltach maksymalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 47,9 m do 54,2 m, a dla anten skierowanych na azymut 240°: przy tiltach minimalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,4 m do 54,5 m, przy tiltach maksymalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,0 do 54,2 m. W projekcie budowlanym wskazano, że "Maksymalne pochylenia anten sektorowych stosowane w poszczególnych pasmach pracy anten dyfuzyjnych określane są przez operatora (...) operator posiada możliwości techniczne ustawienia i zablokowana maksymalnego pochylenia anten na zadanym poziomie (blokada elektroniczna), a tym samym nie wystąpi ryzyko zwiększenia założonego pochylenia maksymalnego. Dlatego też w Analizie odziaływania na środowisko uwzględnione zostały maksymalne pochylenia określone przez operatora, a nie maksymalne pochylenia wynikające z karty katalogowej anteny, które zazwyczaj są niepożądane z uwagi na warunki techniczne pracy instalacji (...) Ponadto należy nadmienić, iż w sytuacji awaryjnej (np. pochylenie masztu na skutek oddziaływania sił zewnętrznych), przerwana zostaje transmisja z/do instalacji, co skutkuje automatycznym odcięciem zasilania anten". Z powyższego wynika, że ograniczenia w zabudowie dla działek nr ew. [...] i [...] wystąpią powyżej wysokości 47,9 m. Powyższe działki znajdują się na obszarze objętym postanowieniami uchwały Rady Miasta K. z [...] maja 2003 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Działki nr ew. [...] i [...] znajdują się na terenie jednostki planistycznej [...] (§ 9 pkt 13 ww. planu miejscowego) na obszarze P - tereny przemysłowe. W § 63 pkt 1 i 2 ww. planu miejscowego wskazano, że w granicach jednostki planistycznej [...] podstawową funkcją jest przemysł oraz należy zmierzać do jak najbardziej intensywnego wykorzystania terenów przemysłowych. Natomiast zgodnie z § 106 ust. 1 ww. planu miejscowego teren oznaczony symbolami przeznaczenia P przeznaczony jest do realizacji lub utrzymania następujących funkcji: przemysł wraz z niezbędną infrastrukturą, usługi nieuciążliwe i uciążliwe wraz z niezbędną infrastrukturą, bazy, składy, magazyny, obiekty techniczne stacje paliw. Organ zaznaczył, że plan miejscowy wprawdzie nie określa maksymalnej wysokości zabudowy dla obszaru P, jednak trudno sobie wyobrazić, budynek zgodny z przeznaczeniem tego terenu posiadający pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi na wysokości ponad 47,9 m. Wprawdzie w § 106 ust. 2 ww. planu miejscowego wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem P w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się uzupełniającą zabudowę mieszkaniową, jednak w przypadku działek należących do skarżących taka sytuacja nie występuje. W okolicy tych działek brak jest zabudowy mieszkaniowej, znajdują się tam zakłady przemysłowe, magazyny oraz obiekty usługowe takie jak naprawa pojazdów. Ponadto w piśmie z 12 stycznia 2024 r. wnioskodawcy wskazują na różnice w usytuowaniu anten w projekcie zagospodarowania terenu oraz w analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do powyższego organ zauważył, że analiza ta była sporządzona w 2021 r., a projekt budowlany w 2022 r. Nie ma obowiązku załączania takiej analizy do wniosku o pozwolenie na budowę, więc inwestor nie musiał aktualizować ww. analizy z uwagi na zmianę usytuowania wieży. Inwestor przesłał ją w związku z wezwaniem organu wojewódzkiego w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących metody wyznaczenia obszarów o ponadnormatywnym poziomie promieniowania. Wszystkie parametry anten w projekcie budowlanym są takie same jak w analizie odziaływania na środowisko. Zmianie ulegnie jedynie usytuowanie wieży wraz z antenami, jednak wysokość środka anten będzie taka sama. Dodatkowo wnioskodawcy podnoszą, że w projekcie budowlanym wskazano, że obszar odziaływania inwestycji obejmuje działki ew. [...] i [...]. Odnosząc się do powyższego, organ podkreślił, że obszar odziaływania określony przez projektanta nie jest wiążący. Organ administracji architektoniczno-budowalnej powinien sam określić obszar odziaływania projektowanej inwestycji. W związku z powyższym GINB stwierdził, że wnioskodawcy nie wykazali, w okolicznościach sprawy, istnienia normy prawa materialnego uzasadniającej ich interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody z 25 października 2022 r. Mając na uwadze powyższe, wskazane przez wnioskodawców we wniosku o wznowienie postępowania uchybienie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym. Tym samym, w analizowanym przypadku nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Z uwagi na powyższe organ uchylił w całości decyzję Wojewody z 4 lipca 2024 r., oraz odmówić uchylenia decyzji organu wojewódzkiego z 29 sierpnia 2022 r., nr 25/Z/2022, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję złożyli: Przedsiębiorstwo Transportowo – Spedycyjne [...] Sp. z o.o. w K., J. G., P. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 3 pkt 30 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niezasadne przyjęcie, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ze względu na brak wykazania istnienia normy prawa materialnego uzasadniającego ich interes prawny do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenie na budowę instalacji radiokomunikacyjnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów uzależnia nadanie przymiotu strony wyłącznie od tego, czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie; - § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że emitowane pole elektromagnetyczne z instalacji radiokomunikacyjnej nad działkami znajdującymi się w użytkowaniu wieczystym Skarżących nie naruszy granic tych działek oraz prawa Skarżących do korzystania i rozporządzania z ww. działek z tego powodu, że emitowane pole elektromagnetyczne występować będzie ponad przedmiotowymi działkami, na znacznej wysokości; - przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z przepisem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niedokonanie przez organ własnych ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji prowadzenie postępowania przez organ architektoniczno-budowlany bez udziału podmiotów, którym powinien przysługiwać w postępowaniu przymiot strony; - art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p") i art. 50 ust 1 u.p.z.p., poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej w oparciu o plany ogólne i plany miejscowe, podczas gdy plany ogólne i plany miejscowe nie obowiązują w stosunku do terenu zamkniętego ustalonego decyzją, o której mowa w art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne i w sytuacji, w której inwestor nie uzyskał i nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; - art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej, podczas gdy ten, nie dołączył do wniosku oraz nie uzgodnił inwestycji instalacji radiokomunikacyjnej z organem architektoniczno-budowlanym; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 § 1 pkt1 k.p.a. w zw. żart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody z dnia 29 sierpnia 2022 r. i niezasadne przyjęcie, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie, podczas gdy ujawnione w toku postępowania okoliczności wskazują na to, że Skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wadliwą ocenę dowodów zebranych w sprawie skutkującą niezasadnym przyjęciem, że obszar oddziaływania inwestycji, tj. budowa instalacji radiokomunikacyjnej nie powoduje ograniczeń w możliwości zabudowy działek nr [...] i [...], wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego oraz że nie występują przesłanki uznania Skarżących za stronę postępowania (w tym w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a ), podczas gdy, ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że: - ponadnormatywne promieniowanie emitowane z anten budowli instalacji radiokomunikacyjnej będzie występować na działkach [...] i [...], wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego, - postanowienia uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie określają maksymalnej wysokości zabudowy na terenie działek nr [...] i [...] wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego, - zgodnie z pkt 16 projektu zagospodarowania terenu sporządzonym przez D. S.A. z marca 2022 działki nr [...] i [...], wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego znajdują się w obszarze oddziaływania budowli instalacji radiokomunikacyjnej, - a także, że T. (inwestor) nie przedłożył kompletu dokumentów wymaganych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji radiokomunikacyjnej, co powinno doprowadzić Organ I i II instancji do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz niezależnie od powyższego przyjęcia, że planowana inwestycja budowy instalacji radiokomunikacyjnej, będzie oddziaływać na działki nr [...] i [...] wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego, a dodatkowo wskazuje, że Organ w toku postępowania nie realizował należycie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a ), zasady adekwatności i proporcjonalności (art. 7b k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.); - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wadliwą ocenę dowodów zebranych poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wojewody z dnia 29 sierpnia 2022 r., podczas gdy inwestor: - nie uzyskał i nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymaganej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która była wymagana z uwagi na art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p") i art. 50 ust 1 u.p.z.p. i zmiany tych przepisów; - nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę uzgodnienia inwestycji instalacji radiokomunikacyjnej z organem architektoniczno-budowlanym zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że jak zauważono podczas prowadzonego postępowania przed organami administracyjnymi, kwestią istotną jest ustalenie czy Skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu architektoniczno- budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działek i udzieleniem pozwolenia na budowę instalacji radiokomunikacyjnej. Wobec powyższego w pierwszej kolejności wyjaśniono, że Spółka Przedsiębiorstwo Transportowo - Spedycyjne [...] Sp. z o.o. w K., jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości składającej się z działek ew. nr [...] oraz [...] dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą pod nr [...]. P. G. oraz J. G. są użytkownikami wieczystymi nieruchomości składającej się z działki ew. o nr [...] dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą pod nr [...]. Krąg stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę co do zasady definiuje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego Są nimi inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego jest to obszar, w stosunku, do którego obiekt ten wprowadza ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy. Dodatkowo definicja obszaru oddziaływania obiektu nakazuje wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych. Do tego rodzaju przepisów należą w szczególności przepisy: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225); rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.); rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448); rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2022 r. poz. 2630). Wskazano, że żadne przepisy prawa nie określają w jaki sposób obiekt ma oddziaływać na nieruchomość. Warto też zauważyć, ponieważ w tym kierunku zmierza argumentacja Organu II instancji, że przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie, czy interes taki podmiotowi przysługiwał. W tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określono dopuszczalne wartości parametrów fizycznych charakteryzujących oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko dla miejsc dostępnych dla ludności. Dalej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, uwzględnia się obliczeniową wartość wskaźnikową poziomu emisji pól elektromagnetycznych WME.. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku uznaje się za dotrzymane w obszarze pomiarowym, gdy żadna z wartości wskaźnikowych WME nie przekracza wartości 1. Obszar więc, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Wyznaczony wskaźnik gęstości mocy pola elektromagnetycznego ma takie znaczenie, że jego przekroczenie może skutkować negatywnym oddziaływaniem na organizmy żywe. Mając to na uwadze odniesiono się do dokumentacji projektowej znajdującej się w aktach sprawy. Zgodnie z rysunkiem załączonym do Projektu zagospodarowania terenu z marca 2022 r. ustalono zasięg obszarów o wartości wskaźnikowej WME >1 w płaszczycie pionowej, ustalając obszar występowania promieniowania przekraczającego powyższą wartość w pionie. Niemniej jednak, z tego rysunku wynika także obszar oddziaływania pola elektromagnetycznie przekraczający dopuszczalne normy w poziomie. Widok z "góry" na poziome oddziaływanie pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez instalację radiokomunikacyjną przedstawia dokument - mapa do celów projektowych, znajdujący się w Projekcie zagospodarowania terenu z marca 2022 r. Z tych dwóch dokumentów wynika bezsprzecznie, że emisja promieniowania o wartościach wyższych niż dopuszczalne dla miejsc dostępnych do ludności lub terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową emitowana jest na najniższej wysokości - 47,9 metra (pion) oraz najkrótszy zasięg tej emisji wynosi 16,7 metra (poziom). Podniesiono, że uwzględniając te wartości należy dojść do przekonania, że emisja pola elektromagnetycznego przekraczającego dopuszczalne normy dla dostępnych dla ludności terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową występuje także na terenie działek sąsiednich w stosunku do działki, na której budowana jest instalacja radiokomunikacyjna, a które to działki znajdują się w użytkowaniu wieczystym skarżących. Wskazano, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2014 r., sygn. akt: II OSK 1016/13, Sąd ten uznał, że stronie przysługuje status strony postępowania w sytuacji, gdy obszar promieniowania elektromagnetycznego przekraczający dopuszczalne wartości pola elektromagnetycznego emitowany jest w miejscach niedostępnych dla ludności, znajdujących się jednak nad działkami osób, których statusu strony nie uwzględniono. W wyrażonej tezie w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 457/14, Sąd uznał, że cyt.: "Nie jest zasadnym twierdzenie, że skoro przestrzeń, w której ma znajdować się pole elektromagnetyczne o poziomie przekraczającym określony przepisami wskaźnik, nie jest dostępny dla ludzi, to właściciele tych nieruchomości znajdujących się pod tą przestrzenią, nie są zainteresowanymi w sprawie. Źródłem wszak interesu prawnego tych osób jest prawo własności nieruchomości, które nie ogranicza się li tylko do powierzchni gruntu, lecz rozciąga się w przestrzeni". W tych wyrokach Sądy dokonały szczegółowej analizy art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" wraz z odniesieniem się do rozporządzeń technicznych. Niemniej, Sądy uznały, że zgodnie z jednoznaczną linią orzeczniczą Naczelnego Sadu Administracyjnego ustalenie obszaru oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego nie odbywa się jedynie przez pryzmat przepisów technicznych. Ich zdaniem, źródłem interesu prawnego właścicieli nieruchomości nad którymi roztacza się promieniowanie przekraczające dopuszczalne normy jest prawo własności nieruchomości, które nie ogranicza się tylko do powierzchni gruntu, lecz rozciąga się w przestrzeni. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r., w cytowanym powyżej wyroku stwierdził cyt.: "Kwestiami zupełnie odrębnymi jest to, czy przewidywana moc pola i jego rozmieszczenie powoduje konieczność przeprowadzania ocen oddziaływania i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości. Kwestie te mogą i winny być badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem wszystkich stron". Dodatkowo dla oceny interesu prawnego strony (na podstawie art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) najbardziej istotnym dokumentem jest projekt zagospodarowania terenu. Nie mniej jednak przy dokonywaniu oceny, czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego nie jest uzależnione od przekroczenia określonych norm, lecz jest związane z koniecznością badania możliwości oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Reasumując wskazano, że z akt sprawy wynika, że nad działki nr ew. [...] i [...] znajdujące się w użytkowaniu wieczystym Skarżących rozpościera się pole elektromagnetyczne przekraczające dopuszczalne normy, a w związku z tym Skarżący mają uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działek i udzieleniem pozwolenia na budowę, jako strony, ponieważ inwestycja ta oddziałuje na ich nieruchomości. Obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Obiekt budowlany i jego realizacja mogą być zgodnie z przepisami prawa, a inwestor może nawet uzyskać pozwolenie na budowę, nie mniej nie oznacza to, że taki obiekt nie będzie wprowadzał określonych ograniczeń terenu w stosunku do sąsiednich nieruchomości. Na marginesie zauważono, że Organ II instancji ustalił, że postanowienia uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie określają maksymalnej wysokości zabudowy na terenie działek nr [...] i [...] wobec których Skarżącym przysługuje prawo użytkowania wieczystego. Wobec tego, argumentacja, że promieniowanie występuje na znacznej wysokości, na której nie będą przebywać ludzie także jest nie uprawniona. Nie można a priori założyć, że nie powstanie budynek dosięgający tej wysokości, w szczególności, że nie sprzeciwia się temu przeznaczenie działek nr ew. [...] i [...]. Skarżący sygnalizowali już od początku postępowania, że na działce nr [...], do której prawa posiada spółka Przedsiębiorstwo Transportowo-Spedycyjne [...], projektuje się przebudowę terenu tej działki, tj. "Budowa wydzielonej strefy parkingowej, budynku portierni, słupa i pylonu reklamowego oraz przynależnej infrastruktury". Dlatego nietrafne jest twierdzenie Organu II instancji, że nie wyobraża sobie zabudowy działki, która może kolidować z omawianą instalacją radiokomunikacyjną, jej warunkami powstania i oddziaływaniem na sąsiednie działki, skoro właśnie na tej działce prowadzone są już inwestycje, a proces jej zabudowy i modernizacji jest w toku. Spółka, która posiada prawa do działki nr [...], realizuje już przedsięwzięcia, co potwierdza, że teren ten jest aktywnie zagospodarowywany. Ponadto, działalność spółki koncentruje się na spedycji i transporcie towarów, co naturalnie wiąże się z koniecznością dalszego rozwoju infrastruktury i rozbudowy zaplecza logistycznego. Wobec tego uzasadnione jest przyjęcie, że inwestycje na tym obszarze będą się nadal rozwijać, a argumentacja Organu II instancji o braku potencjalnej zabudowy na wysokości kolidującej z instalacją radiokomunikacyjną nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Nie trzeba również wskazywać, że pojazdy ciężarowe wykorzystywane w tej branży wyposażone są w zaawansowaną elektronikę, w tym systemy nawigacyjne (np. GPS) i nadajniki, które mogą zostać zakłócone przez instalację radiokomunikacyjną oraz emitowane przez nią pola elektromagnetyczne. Tym bardziej istotne jest uwzględnienie potencjalnych zagrożeń dla ludzi przebywających na terenie inwestycji. Wobec tego uzasadnione jest przyjęcie, że zarówno rozwój zabudowy na działce, jak i kwestie związane z bezpieczeństwem funkcjonujących tam systemów oraz zdrowiem ludzi wymagają rzetelnej analizy, a argumentacja Organu II instancji nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione. Niemniej, jak zostało wskazane powyżej, z perspektywy uzyskania statusu strony postępowania administracyjnego, wystarczającym jest uznanie, że nieruchomości znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez instalację radiokomunikacyjną, przy czym argumentacja, że dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym nie powoduje utraty tego statusu. Przeciwnie, jak zauważono w orzecznictwie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Zauważono, że zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Kluczowe w tym przepisie jest pojęcie "obszaru strefy", które nie powinno być interpretowane w sposób zawężający, tj. wyłącznie jako bezpośrednie stykanie się budynku ze strefą przekroczenia dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca celowo posłużył się pojęciem "obszary stref, a nie samym określeniem "strefy". W praktyce oznacza to, że budynek nie musi znajdować się bezpośrednio w strefie przekroczenia norm promieniowania - wystarczy, że jest usytuowany w jej pobliżu, czyli w sąsiedztwie tej strefy, a tym samym w jej obszarze, który nadal naraża go na negatywne skutki oddziaływania pól elektromagnetycznych. Takie podejście znajduje uzasadnienie w ogólnych zasadach ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi oraz w przepisach dotyczących ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym. Promieniowanie to nie działa bowiem w sposób statyczny, ograniczony jedynie do określonej przestrzeni - może rozprzestrzeniać się w sposób dynamiczny, wpływając na sąsiednie obszary, a jego oddziaływanie może ulegać zmianom w zależności od warunków atmosferycznych, konfiguracji terenu czy intensywności pracy źródeł emisji. Co więcej, analizując wykładnię celowościową tego przepisu podkreślono, że jego intencją jest zapewnienie realnej ochrony osobom przebywającym w budynkach, a nie jedynie formalne określenie granic wpływu pola elektromagnetycznego. Dlatego też uwzględnienie pojęcia "obszaru strefy" jako obejmującego także sąsiedztwo obszaru bezpośrednio dotkniętego przekroczeniem norm promieniowania jest zgodne z założeniami polityki ochrony zdrowia publicznego i bezpieczeństwa środowiskowego. W kontekście sprawy oznacza to, że argumentacja Organów, które ograniczają analizę wyłącznie do bezpośredniego stykania się budynku z obszarem przekroczeń norm promieniowania, jest nieuzasadniona i sprzeczna z literalnym oraz celowościowym brzmieniem § 314 rozporządzenia. Skoro na danym terenie funkcjonuje działalność wymagająca budowy obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, to należy uwzględnić nie tylko ścisły obszar strefy pola elektromagnetycznego, ale także jego wpływ na otoczenie, w którym takie budynki mogą powstawać. W przeciwnym razie ochrona przewidziana w przepisie zostałaby zdegradowana do iluzorycznego poziomu, a realne zagrożenie dla ludzi - zignorowane. Dodatkowo zauważono, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego (dalej "k.c.") w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (art. 143 k.c.). Dla ustalenia miary przestrzennego zasięgu własności gruntu - we wnętrzu ziemi i w przestrzeni powietrznej tj. pionowego zasięgu własności nieruchomości gruntowej - zastosowano funkcjonalne kryterium społeczno- gospodarczego przeznaczenia gruntu. O przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jej właściciela, zależne od rodzaju i przeznaczenia jego nieruchomości. Pamiętać przy tym należy, że społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela należy wykluczyć ingerencję sąsiadów oraz innych osób trzecich, jak chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. Odnosząc powyższe do sprawy zauważono, że w stosunkach sąsiedzkich wyłączności uprawnień właściciela przejawia się m.in. w zakazie tworzenie niedozwolony immisji wskazanych art. 144 k.c. Do negatywnego odziaływania należy zaliczyć przenikanie na nieruchomości sąsiednie cząstek materii np. pyły, gazy, dym lub pewnych sił wstrząsy, hałasy, fale elektromagnetyczne. Jak wyżej podkreślono społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać, pozbawiać lub zakłócać właścicielom nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu. Reasumując wskazano, że inwestycja instalacji radiokomunikacyjnej bezsprzecznie oddziałuje na grunty Skarżących, przy czym, dla takiej konstatacji nie jest istotne czy oddziaływanie znajduje się na pewnej wysokości, a jedynie czy przenika na sąsiednie działki - oddziałuje. Dodatkowo, nie jest istotne dla przymiotu strony postępowania czy interes prawny podmiotu, który uważa się za stronę został naruszony, a wyłącznie czy taki interes mu przysługuje. Wobec tego, nie jest istotnym, tak jak to uznał Organ II instancji, badanie, czy emitowane pole elektromagnetyczne występuje na znacznej wysokości i narusza, wobec tego prawa Skarżących, a wyłącznie ustalenie, co de facto Organ II instancji zrobił, że takie oddziaływanie występuje. Kwestią czy narusza ono prawa Skarżących jest kwestią drugorzędną z perspektywy ustalenia kręgu stron postępowania, niemniej Skarżący uważają, że emitowane pole elektromagnetyczne z instalacji radiokomunikacyjnej także narusza ich prawa, w tym prawo do własności. Konsekwencją uznania, że Skarżący nie mają przymiotu strony postępowania jest również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Przechodząc dalej, zdaniem skarżących należy także uznać, że wydana decyzja przez GINB narusza art. 29 ust. 3 u.p.z.p. W stosunku do działek Skarżących oraz działki T. nie mają zastosowania postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w przypadku tych terenów, inwestor, nie mógł bazować na planie miejscowym przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest szczególnym narzędziem planistycznym, stosowanym w sytuacjach, gdy dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dana inwestycja ma charakter celu publicznego. W takim przypadku, zamiast korzystania z planu miejscowego, konieczne może być uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planowana inwestycja służy realizacji tego typu celów. Innymi słowy, norma z art. 29 ust. 3 jako lex superior znosi postanowienia planu w odniesieniu do tego terenu. W związku z tym Organ I instancji prawidłowo wezwał inwestora, do przedłożenia brakującej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i wyznaczył mu odpowiedni termin na podjęcie stosownej reakcji. Inwestor jednak w żaden sposób nie zagregował na te wezwania i pozostał bierny. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli inwestycja ma charakter celu publicznego, zamiast decyzji o warunkach zabudowy, wymagana jest decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem brak decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego musiał skutkować wydaniem decyzji z dnia 4 lipca 2024 r. Dodatkowo w związku z tym, że inwestycja realizowana była na terenach zamkniętych, to zastosowanie w sprawie miał także art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, który formułował dodatkowe obowiązki dla Inwestora w zakresie wymaganych prawem załączników do wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie ze wskazanym przepisem do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć w przypadku obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego (starosta), projektowanych rozwiązań w zakresie: linii zabudowy oraz elewacji obiektów budowlanych projektowanych od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych, przebiegu i charakterystyki technicznej dróg, linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, portów morskich i przystani morskich; podłączeń tych obiektów do sieci użytku publicznego. Inwestor nie przedłożył do wniosku o pozwolenie na budowę postanowienia o uzgodnieniu ze starostą projektowanych rozwiązań w zakresie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego Instalacja radiokomunikacyjna, której dotyczy postępowanie ma być usytuowana w większości na działce nr [...], a tylko w części na działce nr [...]. Od strony działek o nr [...] i [...], które sąsiadują z ww. działkami znajdują się drogi, place i miejsca publiczne. Na drogach tych odbywa się ciągły ruch pieszy i kołowy, w niedalekiej odległości znajdują się budynki, w których świadczona jest stała praca przez ludzi. Miejsca te stanowią miejsca publiczne w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 4a Prawa budowlanego, które należy rozumieć jako miejsce ogólnodostępne, otwarte, a więc miejsce, z którego korzystać może nieograniczona liczba osób, niezależnie od tego komu przysługuje prawo własności danej nieruchomości. Co więcej, na stronie 11 projektu architektoniczno-budowlanego przedłożonego przez T., widnieje informacja w pkt 3.8.2., że: "Niezbędne dla właściwego funkcjonowania urządzeń projektowanej stacji bazowej są instalacje elektryczne zawarte w projekcie elektrycznym stanowiącym część niniejszego opracowania". Pomimo takiego stwierdzenia inwestor do omawianego projektu nie dołączył projektu elektrycznego. Powoduje to, że nie można zweryfikować choćby przebiegu i charakterystyki technicznej linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego (art. 33 ust. 2 pkt 4b Prawa budowlanego). Siecią uzbrojenia terenu może być np. sieć elektroenergetyczna lub telekomunikacyjna (projektowana inwestycja ma być częścią obsługi publicznej sieci komórkowej - w zakresie telefonii komórkowej i Internetu). Podłączenie obiektu do publicznej sieci telekomunikacyjnej oraz sieci elektroenergetycznej następuje nie inaczej jak z przekroczeniem granic terenów zamkniętych działek [...] i [...] (działki Stron o nr [...] i [...] nie są już terenami zamkniętymi). Nie jest również wykluczone, że inne sieci związane z projektowaną inwestycją wykraczają poza granice działek. Uzgodnić ze starostą należy także fakt podłączenia projektowanego obiektu do sieci użytku publicznego. Siecią użytku publicznego w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 4b Prawa budowlanego, są sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, gazowe, elektroenergetyczne czy telekomunikacyjne. Niewątpliwie projektowana inwestycja zostanie podłączona do sieci elektroenergetycznej (zasilenie urządzeń instalacji radiokomunikacyjnej prądem) oraz telekomunikacyjnej (instalacja radiokomunikacyjna ma być częścią obsługi publicznej sieci komórkowej - w zakresie telefonii komórkowej i Internetu). W związku z niedołączeniem przez inwestora do swojego wniosku o pozwolenie na budowę uzgodnienia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, wniosek ten jest niekompletny. Wobec tego, GINB powinien w takim zakresie zobowiązać inwestora do uzupełnienia braków poprzez przedłożenie takiego postanowienia. Brak takiego postanowienia o uzgodnieniu na chwilę wydania merytorycznej decyzji powinien skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, doprowadziła Sąd do uznania, że nie została ona wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i postępowania. Decyzja GINB wydana została w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, a mianowicie w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a k.p.a., następuje wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Mając na uwadze okoliczność, że skarżący oparli wniosek o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i spełnili wymogi formalne warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania, zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było dokonanie oceny, czy przysługiwał im status strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Sąd orzekający w sprawie, podziela w tej kwestii pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2117/15 ( wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), w myśl którego "nie ma podstaw, by krąg stron postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, określany był według innych zasad niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę". Konsekwencją powyższego, jest zaakceptowanie przez Sąd oceny GINB, że skarżący nie wykazali, istnienia normy prawa materialnego uzasadniającej ich interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody Opolskiego z 29 sierpnia 2022 r. Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4645/16). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1445/18, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1966/17). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 9 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 550/07, podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.)., który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzony do systemu prawa ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalonego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika to z uzasadnienia projektu przywołanej ustawy zmieniającej (Sejm RP IV Kadencji, 3 zaproponowano (w nowym ust. 2 art. 28) ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców sąsiednich nieruchomości (lex specialis w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego)". Również w literaturze przedmiotu podkreśla się wyraźnie, że celem powyższej zmiany było przesądzenie w ustawie, iż osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007 r., s.325 i n.). Z kolei art. 3 pkt 20 w obecnym brzmieniu, wprowadzony został ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) i wszedł w życie 19 września 2020 r. W przepisie tym ustawodawca jeszcze bardziej zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W dotychczasowym zaś brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Dokonane zatem na skutek wspomnianej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. W tym kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyr. NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, ST 2021, nr 4, s. 48-57). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 60/24, "Ograniczenia w zabudowie terenu odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w przepisach prawa, przede wszystkim techniczno-budowlanych i innych przepisach szczególnych. Innymi słowy, obszar oddziaływania obiektu budowlanego to obecnie teren wokół obiektu, w stosunku do którego obiekt ten wprowadza ograniczenia związane z budową innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt spowoduje jakiekolwiek uciążliwości. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa wykraczają poza zakres przedmiotowy projektu budowlanego". W niniejszej sprawie, Wojewoda w decyzji z 4 lipca 2024 r., stwierdził, że jego decyzja z 25 października 2022 r., została wydana z naruszeniem, o którym mowa w ar. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z uwagi na nieuznanie skarżących za strony postępowania. Sąd nie podziela powyższego stanowiska i w pełni podziela ocenę legitymacji procesowej dokonaną przez GINB. Jeszcze raz przypomnieć należy, że skarżący wywodzą swój interes prawny odpowiednio prawa użytkowania wieczystego działek o nr [...] i [...]. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania terenu - nr rys. 1 - str. 26), działki nr ewid. [...] i [...] graniczą z działką inwestycyjną nr ewid. [...] na której zaplanowano usytuowanie spornej instalacji radiokomunikacyjnej. Wieża radiokomunikacyjna zaprojektowana została w odległości ok. 1,5 m i ok. 3,0 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz ok.3,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Zdaniem Sądu, mając na uwadze wspomniane wyżej aktualne brzmienie i wykładnię art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zabudowy działek nr ewid [...] i [...]. Sporna inwestycja nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Zgodnie z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Dopuszczalny poziom, pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności jest określony w tabeli 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w tabeli określono dopuszczalne wartości parametrów fizycznych charakteryzujących odziaływanie pól elekromagnetycznych na środowisko dla miejsc dostępnych dla ludności. Są to składowa elektryczna E, składowa magnetyczna H oraz gęstość mocy S. W dokumentacji projektowej znajdują się rysunki na których przedstawiono obszar łącznego oddziaływania anten wskazując maksymalny zasięg obszarów o wartości wskaźnikowej WMe>1 w płaszczyźnie pionowej oraz poziomej ( Projekt zagospodarowania terenu - str. 25 i 26). Jak wynika z ust. 25 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2630), w sprawie sposobów sprawdzenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku WME - oznacza wartość wskaźnikową poziomu emisji pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności dla składowej elektrycznej pola, wartość ta jest obliczana według wzorów wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z ust. 26 ww. załącznika dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w przepisach wydanych na podstawie art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uznaje się za dotrzymane w obszarze pomiarowym, w którym w wyniku zastosowania sposobu sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, o którym mowa w pkt 25, udokumentowano, że żadna z wartości wskaźnikowych nie przekracza wartości 1. Jednocześnie należy podkreślić, że żadnego przepisu nie wynika konieczność wyznaczenia gęstości mocy S w celu wyznaczenia obszarów w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu odziaływania pola elektromagnetycznego. W aktach sprawy znajduje się pismo z 11 października 2023 r. do którego załączono wyjaśnienia projektanta mgr inż. A. S. (posiadającego uprawnienia do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w telekomunikacji radiowej) dotyczące wykorzystania metody wskaźnikowej określenia zasięgu o ponadnormatywnym poziomie promieniowania oraz kopię analizy odziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla instalacji radiokomunikacyjnej P. sp. z o.o. nr [...] K. [...] sporządzonej przez mgr inż. J. M. Podzielić zatem należy ocenę GINB, że nie ma podstaw aby kwestionować, zawarte w projekcie budowlanym wyznaczenie zasięgu obszaru w którym przekroczony został poziom pola elektromagnetycznego, poprzez wskazanie zasięgu obszarów o wartości wskaźnikowej dla składowej elektrycznej pola WMe>1. Zgodzić zatem należy się z organem odwoławczym, że Wojewoda bezpodstawnie nałożył na inwestora, w pkt 2 postanowienia z 28 listopada 2023 r., obowiązek określenia obszaru, w którym parametry są równe lub przekraczają wartości wskazane w tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz bezpodstawnie wzywał w piśmie z 21 lutego 2024 r. do uzupełnienia dokumentacji poprzez przedłożenie dokumentów wyznaczających obszar, w którym gęstość mocy "S" w płaszczyźnie pionowej jest równa lub przekracza parametry wskazane w tabeli nr 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Przedłożona przy piśmie z 11 października 2023 r. analiza odziaływania na środowisko oraz wyjaśnienia projektanta były wystarczające. Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania terenu - nr rys. 1 - str. 26), wynika, że obszar łącznego odziaływania anten skierowanych na azymut 240° obejmuje działkę nr ewid. [...] oraz [...] a obszar odziaływania anten skierowanych ma azymut 120° obejmuje działkę nr ewid. [...]. Jednak z rysunków przedstawiających odziaływanie łączne anten w płaszczyźnie pionowej (Projekt zagospodarowania terenu - str. 25) oraz z tabeli na stronie 23 wynika że strefa w której występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych wyznaczona przy użyciu wartości wskaźnikowej poziomu emisji pól elekromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności dla składowej elektrycznej pola WMe>1, występuje na znacznej wysokości tj. dla anten skierowanych na azymut 120°: przy tiltach minimalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,2 m do 54,5 m, przy tiltach maksymalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 47,9 m do 54,2 m, a dla anten skierowanych na azymut 240°: przy tiltach minimalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,4 m do 54,5 m, przy tiltach maksymalnych - maksymalny poziom zasięgu tego obszaru w pionie wynosi od 48,0 do 54,2 m. W wyroku z 21 lutego 20224 sygn. akt VII SA/Wa 2713/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "Uwzględniając zatem maksymalną wysokość zabudowy przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 9,5 m, uznać należało, że ponadnormatywne promieniowanie znajdujące się na znacznie wyżej niż dopuszczalna zabudowa (40 m), przy braku możliwości pochylenia anten wyklucza możliwość wprowadzenia ograniczeń w zabudowie którejkolwiek z działek należących do skarżących". W projekcie budowlanym (Projekt zagospodarowania terenu - str. 24) wskazano, że "Maksymalne pochylenia anten sektorowych stosowane w poszczególnych pasmach pracy anten dyfuzyjnych określane są przez operatora (...) operator posiada możliwości techniczne ustawienia i zablokowana maksymalnego pochylenia anten na zadanym poziomie (blokada elektroniczna), a tym samym nie wystąpi ryzyko zwiększenia założonego pochylenia maksymalnego. Dlatego też w Analizie odziaływania na środowisko uwzględnione zostały maksymalne pochylenia określone przez operatora, a nie maksymalne pochylenia wynikające z karty katalogowej anteny, które zazwyczaj są niepożądane z uwagi na warunki techniczne pracy instalacji (...) Ponadto należy nadmienić, iż w sytuacji awaryjnej (np. pochylenie masztu na skutek oddziaływania sił zewnętrznych), przerwana zostaje transmisja z/do instalacji, co skutkuje automatycznym odcięciem zasilania anten". Z powyższego wynika, że ograniczenia w zabudowie dla działek nr ewid. [...] i [...] wystąpią powyżej wysokości 47,9 m. Powyższe działki znajdują się na obszarze objętym postanowieniami uchwały Rady Miasta K. z [...] maja 2003 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. Działki nr ewid. [...] i [...] znajdują się na terenie jednostki planistycznej [...] (§ 9 pkt 13 ww. planu miejscowego) na obszarze P - tereny przemysłowe (§ 10 pkt 14 ww. planu miejscowego). W § 63 pkt 1 i 2 ww. planu miejscowego wskazano, że w granicach jednostki planistycznej [...] podstawową funkcją jest przemysł oraz należy zmierzać do jak najbardziej intensywnego wykorzystania terenów przemysłowych. Natomiast zgodnie z § 106 ust. 1 ww. planu miejscowego teren oznaczony symbolami przeznaczenia P przeznaczony jest do realizacji lub utrzymania następujących funkcji: 1) przemysł wraz z niezbędną infrastrukturą, 2) usługi nieuciążliwe i uciążliwe wraz z niezbędną infrastrukturą, 3) bazy, składy, magazyny 4) obiekty techniczne 5) stacje paliw Plan miejscowy wprawdzie nie określa maksymalnej wysokości zabudowy dla obszaru P, jednak trudno sobie wyobrazić, by skarżący w przyszłości zamierzali zrealizować budynek zgodny z przeznaczeniem tego terenu posiadający pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi na wysokości ponad 47,9 m. Wprawdzie w § 106 ust. 2 ww. planu miejscowego wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem P w wyjątkowych przypadkach uzasadnionych istniejącym zagospodarowaniem dopuszcza się uzupełniającą zabudowę mieszkaniową, jednak w przypadku działek należących do skarżących taka sytuacja nie występuje. W okolicy tych działek brak jest zabudowy mieszkaniowej, znajdują się tam zakłady przemysłowe, magazyny oraz obiekty usługowe takie jak naprawa pojazdów, (zob. mapa z portalu google.com/maps https://maps.app.goo.gl/TKrDdpdZjCC7Z2jg7). Ponadto w piśmie z 12 stycznia 2024 r., skarżący wskazują na różnice w usytuowaniu anten w projekcie zagospodarowania terenu oraz w analizie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że analiza ta była sporządzona w 2021 r., a projekt budowlany w 2022 r. Nie ma obowiązku załączania takiej analizy do wniosku o pozwolenie na budowę, więc inwestor nie musiał aktualizować ww. analizy z uwagi na zmianę usytuowania wieży. Inwestor przesłał ją w związku z wezwaniem organu wojewódzkiego w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących metody wyznaczenia obszarów o ponadnormatywnym poziomie promieniowania. Należy podkreślić, że wszystkie parametry anten w projekcie budowlanym są takie same jak w analizie odziaływania na środowisko. Zmianie ulegnie jedynie usytuowanie wieży wraz z antenami, jednak wysokość środka anten będzie taka sama. Dodatkowo skarżący podnoszą, że w projekcie budowlanym wskazano, że obszar odziaływania inwestycji obejmuje działki ewid. [...] i [...]. Odnosząc się do powyższego, należy podkreślić, że obszar odziaływania określony przez projektanta nie jest wiążący. Organ administracji architektoniczno-budowalnej powinien sam określić obszar odziaływania projektowanej inwestycji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, istnienia normy prawa materialnego uzasadniającej ich interes prawny do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody z 25 października 2022 r. Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą jakichkolwiek ograniczeń w możliwości zabudowy działek nr ewid. [...] i [...], które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Nie doszło zatem do wskazanego w skardze naruszenia art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie doszło również do naruszenia § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., jak również z przepisu tego skarżący nie mogą wywodzić swojego interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu nie jest wystarczające samo odwołanie się do przepisów kształtujących wymogi prawne, które musi spełnić inwestor, by uzyskać pozwolenie na realizację przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu jego szczególnego charakteru pod kątem sposobu oddziaływania na środowisko, jeżeli nie zostanie wykazane, że doszło do ograniczenia zabudowy danego terenu. Działki skarżących znajdują się natomiast poza obszarem oddziaływania inwestycji, ponieważ strefa w której występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, dla miejsc dostępnych dla ludności, występuje na wysokości ponad 47,9 m, a więc projektowana inwestycja w żaden sposób nie uniemożliwi realizacji planowanej przez skarżących rozbudowy infrastruktury i zaplecza logistycznego ( budowy wydzielonej strefy parkingowej, budynku portierni, słupa i pylonu reklamowego oraz przynależnej infrastruktury /str. 10 skargi/). Nie jest zasadna argumentacja, że inwestor nie mógł bazować na obowiązującym od 2003 r. wspomnianym planie miejscowym i miał obowiązek dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzję o warunkach zabudowy. Przypomnieć należy, że sporna inwestycja realizowana była na terenach zamkniętych. W myśl art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz.1130), na terenie zamkniętym ustalonym decyzją, o której mowa w art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, z wyłączeniem terenu zamkniętego ustalonego przez ministra właściwego do spraw transportu, plany ogólne i plany miejscowe nie obowiązują. Przepis ten dodany został przez art. 1 pkt 27 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wszedł w życie 24 września 2023 r., natomiast pozwolenie na budowę, wydane zostało w 29 sierpnia 2022 r. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany był do zbadania zgodności inwestycji z planem miejscowym, zaś inwestor nie był zobowiązany do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.