VII SA/Wa 690/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku W.Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowanej przez radcę prawnego A. T., o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...], znak: [...], o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...] podał, że Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2016 r. nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 14 marca 2017 r. W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 oraz art. 123 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] listopada 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia z [...] grudnia 2017 r. Wojewoda [...] podał, że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Na podstawie art. 58 k.p.a. "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin." Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 § 2, art. 107, art. 127 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2016 r. Prezydent Miasta [...] podał, że pismem z 23 listopada 2016 r. inwestor - Prezydent [...] wycofał wniosek o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie dróg 5KDL i 8 KDL do Muzeum [...] na terenie Dzielnicy [...] w W.. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1496), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto, wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Na podstawie art. 11 c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Omawiane zawiadomienie posiada więc jedynie walor informacyjny, bez możliwości wywodzenia z faktu jego doręczenia skutków procesowych doręczenia decyzji. Skuteczność domniemanego prawnie doręczenia decyzji w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji związana jest zatem z publicznym zawiadamianiem o wydaniu decyzji, poprzez opisane wyżej obwieszczenia w urzędzie organu wydającego tę decyzję, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg w ich obszarze projektowanej drogi publicznej, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Konsekwentnie więc domniemywa się, że doręczenie decyzji tym osobom nastąpiło po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego zawiadomienia o jej wydaniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 listopada 2010 r. sygn. VII SA/Wa 1471/10). Z powyższego należy wywieść, że sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Przepis ten wprowadza tzw. fikcję doręczenia. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1686/13). Organ podał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 1770/14, podał, że decyzja na piśmie doręczana jest wyłącznie inwestorowi, natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o jej wydaniu w drodze obwieszczeń, w odpowiednich urzędach w tym przepisie wskazanych, a także w prasie lokalnej. W rezultacie takiej regulacji dla wnioskodawcy termin przewidziany na złożenie odwołania liczony jest od dnia doręczenia decyzji. Natomiast co do pozostałych stron obowiązuje reguła określona w art. 49 k.p.a., zgodnie z którą doręczenie decyzji jest skuteczne po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Oznacza to zarazem, że termin do złożenia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.) liczony jest od dnia domniemanego prawnie doręczenia decyzji. Podkreślić należy, że z publicznym ogłoszeniem o wydaniu decyzji wiąże się domniemanie prawne jej doręczenia wszystkim "pozostałym stronom" w tym samym czasie, a więc po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia. Zasady tej nie modyfikuje fakt, że zawiadomienia o wydaniu decyzji są wysyłane dotychczasowym właścicielom lub użytkownikom wieczystym na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Jak bowiem wynika z art. 11 f ust. 3 cyt. ustawy, strony będące "dotychczasowymi właścicielami lub użytkownikami wieczystymi" nieruchomości objętych skutkami prawnymi decyzji są przede wszystkim zawiadamiane o wydaniu decyzji w trybie obwieszczenia. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] zostało ogłoszone w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] dla Dzielnicy [...] od 7 grudnia 2016 r. do 21 grudnia 2016 r. Ponadto, należy domniemywać, że jedynie z ostrożności procesowej powyższe obwieszczenie, zostało również zamieszczone w prasie lokalnej 12 grudnia 2016 r. (nie jest to wymóg ustawowy), a w obwieszczeniu, jako podstawę prawną przywołano art. 49 k.p.a. Wobec powyższego, organ uznał, że decyzja organu I instancji została doręczona stronom po upływie 14 dni od daty obwieszczonego zawiadomienia o wydaniu decyzji, tj. [...] grudnia 2016 r. Zatem, 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji upłynął 4 stycznia 2017 r. W. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od ww. decyzji w dniu 20 marca 2017 r., a więc po upływie ustawowego 14 dniowego terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że możliwość skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania służy jedynie stronie, której organ administracji doręczył "decyzję", lecz która z przyczyn od siebie niezależnych nie mogła wnieść odwołania w terminie ustawowym. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 127 § 1, w związku z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie służy stronie, a termin 14-dniowy do jego wniesienia biegnie od doręczenia stronie "decyzji" organu I instancji. Zdaniem organu, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana, w związku z wycofaniem przedmiotowego wniosku o zezwolenie na realizację drogowej przez inwestora niniejszego przedsięwzięcia, ma zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., a nie art. 105 § 2 k.p.a., jak twierdzi strona skarżąca, a obwieszczenie o wydaniu decyzji dokonane w trybie art. 49 k.p.a. jest równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, co przesądza o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z art. 49 k.p.a. upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie powoduje, że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym. Przyjęcie ustawowego domniemania doręczenia decyzji implikuje także kolejne domniemanie, tj. dowiedzenie się o treści danego rozstrzygnięcia. Domniemanie dowiedzenia się o treści decyzji wynika ze stworzenia możliwości skorzystania z prawa do zapoznania się z decyzją w siedzibie właściwego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 78/14). W orzecznictwie wskazuje się również, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym na mocy przepisu szczególnego decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, twierdzenie pełnomocnika wnioskodawcy, że cyt.: "spółka W.i jej pełnomocnik dowiedzieli się o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania z pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. VII SA/Wa 126/17, otrzymanego w dniu 23 lutego 2017 r., które zawierało wzmiankę o umorzeniu postępowania administracyjnego, oraz do którego Sąd dołączył kserokopię decyzji", nie wpływa na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie. Ponadto, z uwagi na charakter art. 49 k.p.a. wskazuje się, że ustawodawca nie sprecyzował i nie nałożył na organ, stosujący formę zawiadamiania stron przez obwieszczenie o podejmowanych czynnościach, żadnych szczególnych wymogów, jakim powinno to obwieszczenie odpowiadać. Organ uznał zatem, że datą, w której wnioskodawca dowiedział się o ww. decyzji umarzającej postępowanie jest data jej doręczenia w trybie art. 49 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16 wskazał, że stosownie do art. 11 f ust. 3 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031), doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ podał, że decyzja z [...] listopada 2016 r. nr [...] jest ostateczna, bowiem żadna ze stron nie wniosła od niej odwołania w ustawowym terminie, jak również byt prawny decyzji rozpoczyna się w chwili doręczenia jej przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego. Decyzja ostateczna może być natomiast wzruszona tylko w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w rozdziałach 12 i 13 działu II k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] odmówił W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...], co skutkuje brakiem możliwości merytorycznego ustosunkowania się do argumentów zawartych w odwołaniu i oceny prawidłowości ww. decyzji. Jednocześnie organ podkreślił, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1490/07, w sytuacji gdy organ odwoławczy postanowieniem odmówił przywrócenia terminu wniesienia odwołania (art. 59 § 2 k.p.a.), wyłączona zostaje możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzającego uchybienie terminu wniesienia odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r. nr [...] wniosła W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dochodząc uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako nieważnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., względnie uchylenie go na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła: 1) wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu bez wniosku strony w tym zakresie, a więc działanie "z urzędu"; 2) względnie - mylne rozpoznanie odwołania od postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ZRID, jako wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia prawidłowo organ wskazał na przepis art. 58 k.p.a., zgodnie z którym: organ administracji przywraca termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli ten uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść natomiast w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do wniesienia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Przy czym wszystkie wymienione w ww. przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie. Należy zgodzić się z Wojewodą [...], że dla oceny złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania istotne są rozwiązania zawarte w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1496). Przepisy tej ustawy zawierają bowiem uregulowania szczególne dotyczące doręczeń pism i decyzji w postępowaniu poprzedzającym rozstrzygnięcie sprawy z wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 11g tej ustawy, od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stronie służy odwołanie do organu wyższego stopnia, którym jest: 1) wojewoda w przypadku wydania decyzji przez starostę; 2) minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w przypadku wydania decyzji przez wojewodę. W przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 11f ust. 3 ww. ustawy, obowiązkiem organu wydającego decyzję: wojewody w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosty w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych jest doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadomienie o jej wydaniu pozostałych stron w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto, organy wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Jak wynika z powyższych przepisów, art. 11f ust. 3 ww. ustawy, odmiennie reguluje sposoby zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w odniesieniu do wnioskodawcy i w odniesieniu do pozostałych stron postępowania - wśród których wyodrębnia właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem. Wnioskodawcy inwestycji drogowej przysługują najszersze gwarancje procesowe, gdyż organ zawiadamia go o wszczęciu postępowania we właściwej formie przewidzianej w k.p.a., jak również w takiej samej formie, doręcza mu decyzję. Inaczej w tym względzie kształtuje się sytuacja pozostałych stron postępowania, w tym właścicieli i użytkowników wieczystych. Właściciele lub użytkownicy wieczyści zawiadamiani są bowiem o wszczęciu postępowania na adres wskazany w katastrze nieruchomości, zaś pozostałe strony w drodze obwieszczeń, a więc w formie publicznego ogłoszenia (por. art. 11c ust. 5 specustawy drogowej). Jeżeli zaś chodzi o decyzję kończącą postępowanie, to – zdaniem składu orzekającego - skoro ustawa przyjmuje, że organ zawiadamia pozostałe strony o jej wydaniu w drodze obwieszczeń, a ponadto wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze, to przyjąć należy, że właściciele i użytkownicy wieczyści niejako dodatkowo zawiadamiani są o wydaniu decyzji, zaś podstawową formą ich zawiadomienia o decyzji, jest publiczne ogłoszenie. W rezultacie, również wobec tych podmiotów znajduje zastosowanie skutek procesowy oparty na wynikającym z art. 49 k.p.a. domniemaniu, że po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji. Oznacza to zarazem, że termin do złożenia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.) liczony jest od dnia domniemanego prawnie doręczenia decyzji. Podkreślić należy, że z publicznym ogłoszeniem o wydaniu decyzji wiąże się domniemanie prawne jej doręczenia wszystkim "pozostałym stronom" w tym samym czasie, a więc po upływie 14 dni od dnia obwieszczenia. Zgodnie bowiem z art. 49 § 1 k.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W myśl § 2 ww. przepisu, dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i judykatury, czternastodniowy termin określony w art. 49 k.p.a., oblicza się od pierwszego dnia w którym nastąpiło obwieszczenie lub innego rodzaju publiczne ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (por. np. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 324, czy A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2005 r., s. 377, por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 400/07; z 23 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 45/10). W niniejszej sprawie Wojewoda [...] prawidłowo obliczył termin, w którym nastąpiło doręczenie decyzji organu I instancji pozostałym stronom, w tym skarżącej spółce, w drodze publicznego obwieszczenia. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] zostało ogłoszone w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] dla Dzielnicy [...] od 7 grudnia 2016 r. do 21 grudnia 2016 r. Prawidłowo organ uznał, że decyzja organu I instancji została w powyższym trybie doręczona stronom 21 grudnia 2016 r., tj. po upływie 14 dni od daty publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji. Zatem, 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji upłynął [...] stycznia 2017 r. Natomiast skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji w dniu 20 marca 2017 r., a więc po upływie powyższego terminu. Należy zgodzić się z Wojewodą [...] - za odmową przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] listopada 2016 r. nr [...] przemawia okoliczność, że w dacie wystąpienia przez skarżącą z odwołaniem od tej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, ww. decyzja pierwszoinstancyjna posiała już przymiot ostateczności. W ustawowym terminie żadna ze stron postępowania nie wniosła od niej odwołania. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), jej wzruszenie mogło nastąpić wyłącznie w trybach nadzwyczajnych określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że gdy w postępowaniu administracyjnym występuje wiele stron i wobec wszystkich upłyną bezskutecznie terminy do wniesienia odwołania, decyzja pierwszej instancji staje się decyzją ostateczną. W takiej sytuacji strona, która twierdzi, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (np. nie doręczono jej decyzji organu pierwszej instancji), nie może już skutecznie uruchomić postępowania odwoławczego (domagać się przywrócenia terminu do złożenia odwołania). Może natomiast domagać się obrony swych praw w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego np. wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie, w świetle przedstawionej argumentacji odpowiada prawu, a w tych warunkach skarga podlega oddaleniu. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).