VII SA/Wa 785/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 r. sprawy ze skargi P. w S. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania Postanawia: 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić P. w S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu. W dniu 22 grudnia 2009 r. Rada Miejska w S. wydała zaskarżoną uchwałę nr [...] w sprawie strefy płatnego parkowania na terenie miasta S. oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust.2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3-5 i art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.). Przedmiotowy akt zawiera załącznik wyliczający ulice i ich części oraz place objęte strefą płatnego parkowania. W poszczególnych paragrafach uchwały ustalono stawki opłat za parkowanie pojazdów na oznakowanych płatnych miejscach postojowych, wprowadzono opłatę abonamentową za parkowanie i określono jej wysokość, ustalono zerową stawkę za korzystanie dla określonej użytkowników drogi z wyznaczonych miejsc. W dalszych paragrafach postanowiono o warunkach korzystania z opłaty abonamentowej, ustalono opłatę dodatkową za parkowanie bez uiszczenia należnych opłat i określono zasady pobierania opłat. Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Miasta S. W ostatnim paragrafie wskazano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] . Pismem z dnia 9 stycznia 2010 r. P. w S. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa w ww. uchwale. Zarzucono, że nie przeprowadzono konsultacji w szczególności z organizacjami społecznymi, podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą na Targowisku Miejskim oraz innymi podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w pobliżu Targowiska w tym, z P. " [...]". Uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Rada Miejska w S. odmówiła dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie S. oraz wysokości opłat za parkowanie i sposobu ich pobierania. O powyższym poinformowano składającego wezwanie pismem z dnia 1 lutego 2010 r. załączając podjętą uchwałę. W dniu 5 lutego 2010 r. do Rady Miejskiej wpłynęło ponowne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa P. o treści zbliżonej do wezwania z dnia 11 stycznia 2010 r. powołujące się dodatkowo na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 741/04. Uchwałą w dniu [...] marca 2010 r. nr [...] Rada Miejska po analizie przedstawionych w wezwaniu argumentów ponownie dokonała odmowy dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa. O powyższym poinformowano składającego wezwanie pismem z dnia 4 marca 2010 r. załączając podjętą uchwałę. Skargę do Sądu na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] wniósł P. w S. wnosząc o odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Strona skarżąca wskazała, że podmiotowa uchwała narusza interes prawny i uprawnienie. Zdaniem skarżącego uchwała została podjęta z naruszeniem prawa nie uwzględniono w niej słusznego interesu społecznego, interesu obywateli, klientów, kupców, przedsiębiorców. Przemawiają za tym również inne argumenty tradycji historycznej i obyczajowej, natury etycznej, gospodarczej. W ocenie skarżącego poprzez realizację przyjętej uchwały zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody licznym podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą na Rynku miejskim i innym znajdującym się w strefie płatnego parkowania. Zdaniem skarżącego przyjęta przedmiotowa uchwała Rady Miasta, będzie przyczyniała się do ekonomicznej upadłości targowiska miejskiego, sąsiadującego rynku P. S. jak i usytuowanych w obrębie tej strefy licznych polskich sklepów i innych podmiotów gospodarczych. W skardze zaznaczono, że miasto jest gospodarzem obiektu Rynku miejskiego i powinno zapewnić swobodny i równy dostęp do miejsc parkingowych dla swoim klientów, tym samym zapewnić równe warunki prowadzenia działalności gospodarczej wobec dużej i nierównej konkurencyjności. Markety posiadające olbrzymie powierzchnie sprzedaży, usytuowane są w centrum miasta co jest zaniedbaniem w przeciwdziałaniu temu stanu rzeczy i błędem urbanistycznym. Powoduje to zwiększanie natężenia ruchu. Zdaniem skarżącego ze względu na uzasadniony interes społeczny nie powinna być wprowadzona strefa płatnego parkowania dla klientów w obrębie targowisku miejskiego. W skardze zaznaczono, że w sprawie wprowadzenia płatnego parkowania nie zostały wcześniej podjęte konsultacje społeczne. W odpowiedzi na skargę organ, wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga P. podlega odrzuceniu, ze względów następujących. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone jedynie na podstawie skargi wniesionej przez podmiot do tego legitymowany. Brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r.( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z ust. 2 a tego przepisu skargę można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażają pisemną zgodę. Z przepisu tego wynika, że wniesienie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarżący działa w przekonaniu, iż został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie i na to się powołuje. Natomiast według art. 101 ust. 2 a podmiot występujący nie we własnym, lecz w interesie mieszkańców gminy musi powołać się na zgodę poszczególnych mieszkańców do ich reprezentowania wyrażoną na piśmie. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skargę na uchwałę składa podmiot, który nie powołuje się na własny interes prawny lub uprawnienie, ani nie działa w imieniu grupy mieszkańców, którzy wyrazili na to zgodę, a jedynie powołuje się na naruszenie przez uchwałę abstrakcyjnie pojętego dobra ogółu – co w sposób jednoznaczny wynika z treści skargi – skargę taką należy uznać za oczywiście bezzasadną, i jako taką niedopuszczalną (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 318/08 ). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie strona skarżąca powołuje się na to, że zaskarżona uchwała "narusza prawa nie uwzględniono w niej interesu społecznego, interesu obywateli, klientów, kupców , przedsiębiorców", "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody licznym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą". Z powyższych twierdzeń wynika, że strona skarżąca nie zaskarżyła tej uchwały ze względu na własny interes prawny lub uprawnienie określonej, zindywidualizowanej grupy mieszkańców gminy lub członków Stowarzyszenia, lecz wyłącznie ze względu na interes społeczny. Skarga ta ma zatem charakter skargi popularnej. Natomiast dopuszczalność wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 i ust. 2 a ustawy o samorządzie gminnym, jako opartej na zindywidualizowanym interesie prawnym lub uprawnieniu, nie dotyczy skargi popularnej. Dodać trzeba, że rozstrzygając sprawę przez odrzucenie, a nie oddalenie skargi Sąd miał na względzie również treść art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż oddalenie skargi, ze względu na brak interesu prawnego skarżącego, mogłoby zamykać innym uprawnionym podmiotom drogę do sądowej kontroli tego aktu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.