VII SA/Wa 796/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, zwana dalej k.p.a.), art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie odprowadzania wód opadowych przez Z. J. na działkę oznaczoną nr ew. [...], położoną w [...] oraz nakazania rozbiórki budowli znajdujących się na działkach oznaczonych nr ew. [...] w [...] do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie spornej części działki [...]. Organ uznał, iż ustalenie właściciela spornego pasa działki oznaczonej nr ew. [...], jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Postępowanie, którego przedmiotem jest część ww. działki toczy się aktualnie w Sądzie Rejonowym w [...], I Wydział Cywilny z powództwa Z. J. (sygn. akt [...]). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. L. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]marca 2014 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia J. L., uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, wskazując mianowicie, iż w dniu 3 czerwca 2013 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynął wniosek J. L. dotyczący usunięcia urządzeń powodujących odpływ wód opadowych i ścieków z działki nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...] w [...]. Organ I instancji przeprowadził w dniu 1 sierpnia 2013 r. oględziny, w trakcie których ustalono, że działka nr ewid. [...] stanowi własność J. L., natomiast działka nr ewid. [...] stanowi własność Z. J. Na działce Z.J. znajduje się budynek w stanie surowym zamkniętym. Wybudowany został na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] i [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na budowę internatu dla dzieci z wadami wzroku. Obecnie w budynku nie są prowadzone żadne roboty budowlane. Część działki [...] położona wzdłuż południowej granicy działki nr ewid. [...] stanowi grunt sporny, który aktualnie jest przedmiotem trwającego postępowania sądowego. Na działce nr ewid. [...] od strony frontowej istniejącego budynku oraz na spornej części działki nr ewid. [...] znajdują się liczne studzienki stanowiące element systemu odwadniającego, odprowadzającego wody opadowe i wody gruntowe z piwnic budynku. Nie stwierdzono wybudowanej kanalizacji sanitarnej. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kompetencje organu II instancji obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięć organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Podniósł, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienie wstępne" rozumie się zagadnienie materialnoprawne o charakterze otwartym i samodzielnym, które wyłoniło się w toku postępowania w określonej sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia jest właściwy inny organ lub sąd, przy czym rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma wpływ na etap rozpatrywania sprawy zakończenie jej decyzją. Przed zawieszeniem prowadzonego postępowania organ administracji publicznej jest zobowiązany ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym, co sprowadza się do ustalenia, czy bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], wydane zostało z pominięciem argumentacji zawartej w postanowieniu organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], którym uchylono w całości rozstrzygnięcie organu powiatowego z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, ponownie bowiem nie wykazał, iż zachodzą w sprawie przesłanki do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W szczególności organ powiatowy nie uzasadnił w żaden sposób, aby zakończenie postępowania sądowego w sprawie spornej części działki [...] miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przed organem nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że "Prawidłowe zaprojektowanie infrastruktury technicznej (w tym systemu odwodnień) dla budynku stanowiącego własność Pana Z. J., bądź nakazanie rozbiórki już istniejących studzienek odwadniających, ma ścisły związek z ostatecznym ustaleniem granic nieruchomości (...). W tej sytuacji ustalenie właściciela spornego pasa działki ozn. nr ew. [...] zdaniem tut. organu jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej, co uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania". Zdaniem organu II instancji z ww. uzasadnienia organu powiatowego nie można ustalić jednoznacznie czego dotyczy postępowanie sądowe w sprawie spornej części działki nr ewid. [...]. Organ odwoławczy podniósł, że do likwidacji samowoli budowlanej czy podjęcia czynności w stosunku do stanu technicznego obiektu czy też niewłaściwie wykonanych robót budowlanych nie jest niezbędne wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej żądaniem obu stron postępowania przed sądem cywilnym. Zadaniem organu powiatowego jest ustalenie inwestora wykonanych robót, bądź właściciela nieruchomości. Stwierdził, że sprawa prowadzona przez organ nadzoru budowlanego nie pozostaje w bezpośrednim związku ze sprawą dotyczącą postępowania z art. 231 Kodeksu cywilnego, czyli budowy na cudzym gruncie. Nie jest zatem spełniona określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wystąpienia zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego jest zależne załatwienie sprawy administracyjnego przed organem nadzoru. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, iż kwestia roszczeń w stosunku do danej nieruchomości może mieć znaczenie, ale jedynie dla ustalenia stron postępowania. Jednakże w tym przypadku, organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie w I instancji, w zakresie ustalenia stron postępowania, powinien oprzeć się na danych pozyskanych z informatycznej bazy ewidencji gruntów, gdzie znajduje się rejestr gruntów dla właściwych działek ze wskazaniem ich właścicieli. Organ nadzoru budowlanego jest związany danymi znajdującymi się w takim rejestrze. Podniósł przy tym, iż dopóki wpis własności nie zostanie wzruszony bądź w drodze procesu, czy przez nowy wpis dokonany po ewentualnym zasiedzeniu nieruchomości albo ustaleniu granic działki, dotychczasowy wpis zarówno w rejestrze gruntów, jak i w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości jest obowiązujący i domniemywa się, iż jest zgodny z prawdą. Dlatego też organ nadzoru budowlanego może prowadzić postępowanie, a nawet zakończyć je poprzez wydanie decyzji merytorycznej, w oparciu o dane jakimi dysponuje na chwilę obecną. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem przepisów postępowania, co wypełniło dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. J., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił istotne naruszenia przepisów postępowania, które miały na wynik sprawy, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia tj. postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości w sytuacji, gdy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy "uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Tymczasem organ odwoławczy jedynie uchylił skarżone postanowienie w całości, co rażąco narusza ww. przepis, 2) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem rozstrzygnięcia brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący nie został powiadomiony przez organ o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem postanowienia, 3) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie czego dotyczy postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, 4) art. 8, 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji i w jej podsumowaniu różnych podstaw prawnych, jak również nielogiczne i sprzeczne w swojej treści uzasadnienie. Skarżący zaznaczył, iż z jednej strony organ odwoławczy wskazał, iż z przeprowadzonego w I instancji postępowania nie można jednoznacznie ustalić czego dotyczy postępowanie sądowe, a następnie podniósł, iż to postępowanie (którego przedmiotu nie ustalił) nie ma związku z prowadzonym przez organ postępowaniem w sprawie odprowadzania wód opadowych. Zdaniem strony nasuwa się również pytanie, dlaczego organ odwoławczy w niniejszej sprawie, nie wydał decyzji merytorycznej w ramach korekty uchybień organu I instancji skoro twierdzi, że zgromadzone w sprawie materiały na to nie pozwalają. Przemawia za tym stwierdzenie organu, że "organ nadzoru budowlanego może prowadzić postępowanie, a nawet zakończyć je poprzez wydanie decyzji merytorycznej, w oparcie o dane jakimi dysponuje na chwilę obecną". Z. J. podkreślił także, iż z rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie wynika, co dokładnie organ miał na myśli wydając skarżone postanowienie. Powołanie bowiem różnych podstaw prawnych raz art. 138 § 1 pkt 2, innym razem art. 138 § 2 jest nielogiczne i czyni niezrozumiałym rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., którym organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchylił w całości zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Na wstępie, należy odnieść się do kwestii formalnego zakończenia postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. sformułowanego przez skarżącego, w stosunku do zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę charakter niniejszego postępowania powyższy zarzut jest niezasadny. Postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...] zakończyło się rozstrzygnięciem w formie postanowienia, od którego przysługiwało prawo złożenia zażalenia. Zgodnie z art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Odesłanie do "odpowiedniego" stosowania oznacza, że niezbędne jest przy ocenie zastosowania przepisów dotyczących odwołania uwzględnienie cech właściwych prawa zażalenia i postępowania zażaleniowego. Odpowiednie zastosowanie ma art. 138 k.p.a. regulujący rodzaje decyzji odwoławczych. Zatem w postępowaniu zażaleniowym organ II instancji będzie miał kompetencje merytoryczno-reformacyjne oraz kompetencje kasacyjne. Po rozpoznaniu kwestii będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia organ II instancji, w przypadku gdy: 1) rozstrzygnięcie będzie pokrywało się z rozstrzygnięciem organu I instancji, utrzyma w mocy zaskarżone postanowienie; 2) rozstrzygnięcie to nie będzie pokrywało się z rozstrzygnięciem organu I instancji, uchyli zaskarżone postanowienie i wyda postanowienie rozstrzygające kwestię, będącą przedmiotem zaskarżonego postanowienia odmiennie; 3) ustali on, że nie było podstaw prawnych lub faktycznych do wydania w danej kwestii postanowienia, uchyli zaskarżone postanowienie. Zróżnicowanie kwestii procesowych regulowanych w formie postanowienia powoduje, że ostatni człon przepisu art. 138 § 1 pkt 2, stanowiący: "umarza postępowanie pierwszej instancji", musi być stosowany z zachowaniem odpowiedniości. Oznacza to, że w niektórych sprawach nie będzie go można stosować, np. w razie braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania, wystarczające będzie wyłącznie wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. W innych zaś przypadkach konieczne będzie umorzenie postępowania w I instancji, np. gdy nałożono grzywnę za niestawiennictwo na osobę, która nie była wezwana do stawienia się przed organem administracji publicznej (art. 88 § 1); 4) wystąpią przesłanki określone w art. 138 § 2, uchyli zaskarżone postanowienie i przekaże sprawę, będącą przedmiotem zaskarżonego postanowienia, do ponownego rozpoznania organowi I instancji, np. postanowienie wydane na podstawie art. 106, bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego. Organ II instancji może umorzyć postępowanie zażaleniowe, stosując odpowiednio przepis art. 138 § 1 pkt 3, gdy skarżący cofnie zażalenie (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 534-535). Stanowisko doktryny, jak wyżej, prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1503/11. Stwierdzić więc trzeba że uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia o zawieszeniu postępowania odpowiada prawu. Przechodząc do kontroli merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia, wskazać należy, iż podstawę prawną zawieszenia postępowania w sprawie stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Przy czym należy wskazać, że instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 141/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lutego 212 r., sygn. akt II SA/Rz 917/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1541/13). Mając na uwadze powyższy sposób rozumienia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy podzielić stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że do likwidacji samowoli budowlanej czy podjęcia czynności w stosunku do stanu technicznego obiektu czy też niewłaściwie wykonanych robót budowlanych, nie jest niezbędne wcześniejsze rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej żądaniem obu stron postępowania przed sądem cywilnym. Zadaniem organu nadzoru budowlanego jest ustalenie inwestora wykonanych robót, bądź właściciela nieruchomości. Sprawa prowadzona przez organ nadzoru budowlanego nie pozostaje w bezpośrednim związku ze sprawą dotyczącą postępowania z art. 231 Kodeksu cywilnego, czyli budowy na cudzym gruncie. Nie jest zatem spełniona określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wystąpienia zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego jest zależne załatwienie sprawy administracyjnego przed organem nadzoru. Słusznie także zaznaczył organ odwoławczy, że kwestia roszczeń w stosunku do danej nieruchomości może mieć znaczenie, ale jedynie dla ustalenia stron postępowania. Jednakże w tym przypadku, organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie w I instancji, w zakresie ustalenia stron postępowania, powinien oprzeć się na danych pozyskanych z informatycznej bazy ewidencji gruntów, gdzie znajduje się rejestr gruntów dla właściwych działek ze wskazaniem ich właścicieli. Organ nadzoru budowlanego jest związany danymi znajdującymi się w takim rejestrze. Dopóki wpis własności nie zostanie wzruszony bądź w drodze procesu, czy przez nowy wpis dokonany po ewentualnym zasiedzeniu nieruchomości albo ustaleniu granic działki, dotychczasowy wpis zarówno w rejestrze gruntów, jak i w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości jest obowiązujący i domniemywa się, iż jest zgodny z prawdą. Dlatego też organ nadzoru budowlanego może prowadzić postępowanie, a nawet zakończyć je poprzez wydanie decyzji merytorycznej, w oparciu o dane jakimi dysponuje na chwilę obecną. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organu odwoławczego naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie czego dotyczy postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał na sprzeczność, że z jednej strony organ odwoławczy zaznaczył, iż z przeprowadzonego w I instancji postępowania nie można jednoznacznie ustalić czego dotyczy postępowanie sądowe, a następnie podniósł, iż to postępowanie (którego przedmiotu nie ustalił) nie ma związku z prowadzonym przez organ postępowaniem w sprawie odprowadzania wód opadowych. Zdaniem Sądu, nie można w powyższym dopatrywać się sprzeczności, kwestii tych nie można ze sobą połączyć w taki sposób jak uczynił to skarżący. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia ocenił jedynie, mając na uwadze uzasadnienie postanowienia organu powiatowego, że z jego treści, nie sposób jest ustalić jednoznacznie, czego dotyczy postępowanie sądowe w sprawie spornej części działki nr ew. [...]. Zacytował przy tym stosowne stwierdzenie zawarte w kontrolowanym rozstrzygnięciu. Natomiast, w ramach swoich kompetencji, dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy, stosownie do wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która nakłada na organ obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez dwa różne organy. Ponowna analiza materiału dowodowego sprawy doprowadziła organ odwoławczy do konkluzji, co znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu, że zawisłe postępowanie sądowe przed sądem cywilnym, nie ma związku z prowadzonym przez organ postępowaniem w sprawie. Mając na uwadze również powołaną zasadę dwuinstancyjności postępowania, organ odwoławczy, nie mógł wydać w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej kończącej postępowanie w sprawie, przedmiotem sprawy, była jedynie kwestia zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego. Brak jest także podstaw do postawienia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zarzutu naruszenia art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie rozstrzygnięcia wyjaśnia jakimi przesłankami kierował się organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie, jest logiczne i poddaje się kontroli sądowej. Wskazanie zaś w rozstrzygnięciu decyzji i jej podsumowaniu różnych podstaw prawnych, należy uznać za omyłkę. Z całą pewnością nie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a., bowiem rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem wnoszący skargę nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jemu dokonania konkretnej czynności procesowej. Nie wskazał, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.