VII SA/Wa 8/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. Sp. z o.o. w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Strona skarżąca – G. G. Sp. z o. o. w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [....] z dnia [...] września 2014 r. nr [....] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [....] sierpnia 2013 r. nr [....] nakazującej dokonanie demontażu reklamy winylowej zamontowanej na elewacji budynku [....] przy [....] w W. wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem – lampami halogenowymi. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Podała, że odmowa wstrzymania wykonania ww. postanowień może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśniła, że elewacja budynku hotelu wynajmowana jest przez stronę skarżącą w celu ekspozycji na niej reklam. Strona skarżąca zawarła umowę najmu na czas oznaczony do dnia [....] grudnia 2016 r. Wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować, że z jednej strony skarżąca będzie obciążana czynszem, a z drugiej strony nie będzie miała możliwości ekspozycji reklamy i utraci przychody z tego tytułu. Podniosła również, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi naruszeniem substancji zabytkowej budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały przez stronę skarżącą wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący we wniosku podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia pozbawiony będzie zysków z umów najmu za umieszczanie reklam na przedmiotowym urządzeniu reklamowym i jednocześnie zobowiązany będzie do zapłacenia za wynajem powierzchni na elewacji budynku. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z 12 lutego 2013 r. II OZ 71/13, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonym orzeczeniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla skarżącego znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony, dotyczące braku zysków z tytułu umów najmu i zapłacenia czynszu za wynajem powierzchni reklamowej, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Zauważyć również należy, że Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja finansowa skarżącej, a nie jest zobowiązany, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania, do przeprowadzania z urzędu postępowania dowodowego w tym zakresie. W oparciu o tak sformułowany wniosek Sąd nie może dokonać oceny, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia w kontekście nieznanych Sądowi możliwości finansowych skarżącej, rzeczywiście będzie na tyle dotkliwe, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazuje, że rozpoznając, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność orzeczenia z prawem, które jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Powyższe sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Tym bardziej zaś ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku strony skarżącej. Sąd uznał zatem, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, bowiem uzasadnienie wniosku nie wskazuje i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania orzeczenia. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.