VII SA/Wa 800/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu (...) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2022 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącej (...) kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "organ" lub "Kolegium") decyzją z [...] marca 2022 r. nr [...]działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", oraz art. 52 ust. 1 i ust. 2, art. 54, art. 60 i art. 61 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", na skutek odwołań G. J. oraz S. M. i A. . uchyliło decyzję Burmistrza [...] (dalej jako "Burmistrz") z [...]stycznia 2022 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Burmistrz decyzją z 4 stycznia 2022 r., na wniosek [...] Sp. z o.o. (dalej jako "skarżąca") z [...] grudnia 2020 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej – [...], o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części działek o nr ew. 387, 389 położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...] G. J.. oraz S. M.i A. M. w odwołaniach od powyższej decyzji zarzucili Burmistrzowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 3 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skutków inwestycji oraz jej wpływu na lokalną społeczność. Burmistrz w żaden sposób nie wyjaśnił bowiem, dlaczego budowa farmy fotowoltaicznej nie wpłynie na jakość życia mieszkańców gminy, że nie stanowi ona zagrożenia dla ich zdrowia i życia. Uzasadnienie decyzji ograniczyło się natomiast jedynie do przywołania przepisów i uznania, że zostały spełnione wszystkie warunki do wydania pozytywnej decyzji, w tym warunek "dobrego sąsiedztwa". Odwołujący się podnieśli również, że przy rozpatrywaniu sprawy nie wzięto pod uwagę, że na sąsiadującej z inwestycją dz. nr 896/1 powstał dom jednorodzinny, który zostanie w najbliższym czasie zamieszkany. Kolegium decyzją z [...]marca 2022 r., na skutek powyższych odwołań, uchyliło decyzję Burmistrza z [...] stycznia 2022 r. ustalającą warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zauważył, że w rozpatrywanej sprawie zamierzeniem inwestora jest budowa farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą o łącznej powierzchni zabudowy do 1,8800 ha. Kolegium zauważyło następnie, że według oceny Burmistrza w sprawie powinien znajdować zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym art. 61 ust. 1 pkt 1 ("zasady dobrego sąsiedztwa") i pkt 2 (dostępu do drogi publicznej) nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2021 r. poz. 610 ze zm.). Zdaniem organu, Burmistrz powinien mieć jednak na uwadze nie tylko przywołaną regulację, ale również wszystkie pozostałe przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, normujące kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, w szczególności art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Zdaniem Kolegium, norma art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwalniająca od wymogów ustawowych zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. znajduje zastosowanie wyłącznie do urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej nie większej niż 500 kW oraz, w przypadku lokalizacji inwestycji na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki, nie większej niż 1000 kW. Z kolei pozostałe inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej odpowiednio 500 kW oraz 1000 kW, stosownie do art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust 3 pkt 3a u.p.z.p., powinny być realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to, jak podkreślił organ, oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji, ale wówczas obszar inwestycji powinien zostać jasno określony w studium, w przeciwnym wypadku wymagane jest łączne spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium zauważyło, że planowana inwestycja zakłada budowę farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW (1000 kW) na części działki nr [...] i nr [...] przy czym z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów wynika, że teren dz. nr [...] stanowią: pastwiska trwałe PsV oraz grunty orne RIVa, RV i RVI, zaś teren dz. nr [...] pastwiska trwałe PsV oraz grunty orne RIVa, RV i RVI. Uzyskanie natomiast decyzji o warunkach zabudowy dla urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej przekraczającej 500kW i zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klasy IV możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy obszar takiej inwestycji został określony w studium, bądź planowana inwestycja spełnia łącznie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Powyższe uchybienia, w ocenie organu, powodują to, że Burmistrz, podejmując kwestionowaną decyzję, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. obligujących do wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i podjęcia rozstrzygnięcia po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego. Konsekwencją stwierdzonych uchybień jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ponieważ prowadzenie postępowania w powyższym zakresie przez organ odwoławczy stanowiłoby naruszenie praw strony. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwie od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając Kolegium naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, że w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, że interes społeczny przemawia za utrzymaniem decyzji wydanej przez Burmistrza, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takich jak: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny oraz flory, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki, brak negatywnego odziaływania na krajobraz, brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otocznie; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że realizacja wnioskowanej inwestycji jest możliwa wyłącznie na terenach wskazanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, podczas gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest indywidualnym orzeczeniem organu co do określonej lokalizacji - bez uwzględniania studium, którego treść obliguje jedynie co do kierunków polityki, a nie co do konkretnych decyzji w oparciu o politykę zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści ww. normy wprost wynika, że w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i pkt 2; 4) art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie oraz uznanie, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, przy błędnym uznaniu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć, podczas gdy studium wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie MPZP nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy; 5) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę wydania skarżącej warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i nie wymagającego zgody na przeznaczenie na cele nie rolne, co doprowadziło do naruszenia prawa własności. W uzasadnieniu sprzeciwu przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sprzeciw podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Odnosząc się do zgodności z prawem wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej z 17 marca 2022 r. w granicach wyznaczonych art. 64e p.p.s.a., zauważyć należy, że powołany jako podstawa prawna decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu art. 138 § 2 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z przytoczonej normy prawnej, stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle powyższej regulacji prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1961/17; 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1684/16; 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15; https://cbois.nsa.gov.pl). Ta ocena w żaden sposób nie jest kwestionowana w piśmiennictwie, w którym zauważa się, że zastosowanie omawianego rodzaju decyzji organu odwoławczego, stanowiącego wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie powinno podlegać wykładni rozszerzającej (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2019, s. 786-787; A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, s. 970-971). Kontrola sądowa poddająca weryfikacji działanie organu odwoławczego powinna mieć na uwadze w tych warunkach obowiązek przeciwdziałania nieuzasadnionemu odstąpieniu na etapie odwoławczym przez organ od ostatecznego załatwienia sprawy, gdy zachodzą warunki do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że Kolegium w kontrolowanym postępowaniu błędnie uznało, że zaistniały w sprawie podstawy do wydania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzji kasacyjnej z racji dostrzeżonych przez organ odwoławczy wad cechujących postępowanie zakończone decyzją Burmistrza z[...] stycznia 2022 r. Ma zatem rację skarżąca, wskazując w złożonym sprzeciwie, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji nie czyniły sprawy niewyjaśnioną w stopniu nakazującym zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Za podstawę wydania decyzji uchylającej decyzję Burmistrza i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia Kolegium uznało wadliwość mającą związek z posłużeniem się przez organ pierwszej instancji błędną wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p., której konsekwencją było niedopuszczalne zawężenie ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie, sprowadzające się do pominięcia spełnienia przez inwestycję wymagania z art. 61 ust. 1 pkt 1 ("zasada dobrego sąsiedztwa") i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (dostęp do drogi publicznej). Zdaniem Kolegium, jakkolwiek wnioskowana budowa farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, to warunki realizacji takiej zabudowy powinny być kształtowane kontekstem systemowym wynikającym z treści art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 12 marca 2020 r. sygn. II OSK 570/20, zgodnie z którym z uwagi na skutki prawne wynikające z art. 170 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. należy wykładać art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. wyroki NSA z: 8 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3880/19; 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 3552/19; 5 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3238/19). Sąd ograniczony do rozważenia tego, czy organ odwoławczy nie przekroczył w kontrolowanej sprawie swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 K.p.a., uznaje, że wypowiedzenie się odnośnie do prawidłowości przytoczonego wyżej wniosku interpretacyjnego, na którym Kolegium zdecydowało się oprzeć zaskarżoną decyzję, nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do materialnoprawnej oceny sprawy co do jej istoty, a to wyklucza art. 64e p.p.s.a. uruchamiający postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasacyjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Uwzględnienie faktu, że sprzeciw nie jest środkiem służącym pełnej kontroli legalności decyzji, nie oznacza jednak odstąpienia przez Sąd od weryfikacji ustaleń organu odwoławczego, które bazując na kwalifikacji farmy fotowoltaicznej jako obiektu, którego lokalizacja musi pozostawać zgodna ze studium, wskazywało, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Burmistrza cechuje się istotnymi brakami. Wymaga w tym kontekście zauważenia, że ocena prawna wniosku złożonego przez skarżącą sprowadzała się do uznania przez Kolegium, że łączna moc farmy fotowoltaicznej planowanej na dz. nr [...]i nr [...] (do 1 MW) jest wyższa od dopuszczonej w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. (moc zainstalowana do 500 kW dla urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii), a równocześnie wyjątek uczyniony dla wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW (art. 10 ust. 2a pkt 2 u.p.z.p.) nie mógł obejmować spornej inwestycji z uwagi na wymóg związany ze zlokalizowaniem ww. urządzeń wyłącznie na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki. W tych warunkach Kolegium przyjęło, że wymagane w sprawie było łączne spełnienie przez wnioskodawcę wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i odstąpienie od ich analizy przez Burmistrza musiało skutkować wydaniem decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem Sądu, powyższy wniosek na gruncie niniejszej sprawy jest co najmniej przedwczesny, albowiem warunkiem zastosowania przywołanej w zaskarżonej decyzji wykładni art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. było przesądzenie, że w uchwalonym dla Gminy[...] studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie zostało ustalone rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Takiego ustalenia tymczasem Kolegium w zakresie rozpatrywanej sprawy nie poczyniło, co uniemożliwiało organowi odwoławczemu dostrzeżenie w sposobie rozpatrzenia przez Burmistrza wniosku inwestora błędu mogącego skutkować uchyleniem decyzji z przyczyn procesowych. W konsekwencji Kolegium, uznając że Burmistrz dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., uchyliło wydaną przez niego decyzję w trybie art. 138 § 2 K.p.a., co jednak możliwe byłoby jedynie w sytuacji, gdyby decyzja pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zauważyć jednocześnie należy, na co zwrócono uwagę już powyżej, że z uwagi na zakres badania decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., przedwczesnym było odnoszenie się przez Sąd do prawidłowości stanowiska organu odnośnie do kwestii możliwości nadania studium mocy wpływania w zaznaczony przez organ sposób na treść decyzji o warunkach zabudowy. W świetle powyższego, skoro organ odwoławczy nie wskazał w przeprowadzonym przez Burmistrza postępowaniu wyjaśniającym wad, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a., rozstrzygnięcie uchylające decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na części dz. [...]i nr [...] i przekazujące sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, należało wyeliminować z obrotu prawnego jako wydane z naruszeniem ww. przepisu w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sprawa powinna powrócić na etap postępowania odwoławczego, przy czym organ odwoławczy zobowiązany będzie do ponownego przeprowadzenia postępowania i w jego ramach - zbadania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji co do meritum oraz rozpoznania wniesionych odwołań. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.