VII SA/Wa 846/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na czynność Ministra Finansów polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego I. uchyla czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego w B.; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej B. K. kwotę 560 zł (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. . UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 października 2009r. B. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów polegającą na niepowołaniu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w B. jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu oraz bezprawnym ogłoszeniu ponownego konkursu na to stanowisko. Skarżąca wskazała, iż konkurs został rozstrzygnięty, gdyż wyłoniono dwóch kandydatów, którzy otrzymali ponad 68 punktów, w tym jednym z nich była skarżąca, o czym poinformowano ją pismem z dnia 27 kwietnia 2009r. Minister Finansów nie powołał żadnego z wyłonionych kandydatów w konkursie i w dniu [...] lipca 2009r. ogłosił kolejny konkurs na powyższe stanowisko. B. K. pismem z dnia 20 sierpnia 2009r., w trybie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożyła skargę. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie, wskazując, iż żaden przepis prawa nie nakłada na niego obowiązku uzasadnienia decyzji o niepowołaniu na stanowisko kandydata wyłonionego w drodze konkursu. Zdaniem Ministra Finansów postępowanie konkursowe oraz ponowne ogłoszenie konkursu na to stanowisko, w związku z niepowołaniem żadnego z wyłonionych w poprzednim konkursie kandydatów, odbyło się zgodnie z prawem. Nadto Minister podniósł, iż w ramach swobody decyzyjnej może uznać, że kandydat nie gwarantuje obiektywnego wykonywania zadań na stanowisku naczelnika Urzędu Skarbowego, co nie oznacza, że osoba ta nie jest w stanie rzetelnie wykonywać zadań na innym stanowisku służby cywilnej. Natomiast wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że ogłoszenie nowego konkursu nie należy do działań objętych art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., jak również niepowołanie na stanowisko naczelnika US jednego z dwóch wyłonionych w konkursie kandydatów nie podlega kontroli sądu administracyjnego, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010r. sygn. akt VII SAB/Wa 161/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. K. wskazując, że sprawy powołania i odwoływania pracownika są sprawami z zakresu prawa pracy, uznając iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznania skargi. Postanowieniem z dnia 14 września 2010r., sygn. akt I OSK 995/10 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu swego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skarga B. K. złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła dwóch zagadnie, a mianowicie skarżąca zaskarżyła w niej "działanie Ministra Finansów" polegające po pierwsze na niepowołaniu na stanowisko naczelnika Urzędu Skarbowego w B. jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze przeprowadzonego konkursu, a po drugie na "bezprawnym ogłoszeniu w dniu [...] lipca 2009r. ponownego konkursu na to stanowisko". W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej. Wobec tego nie można stwierdzić czy sąd I instancji rozpoznał skargę w pełnym zakresie i w tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż taki sposób procedowania oraz rozstrzygnięcia sprawy stanowi naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 1 tej ustawy, a uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając skargę B. K. w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 153/10, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010r., odrzucił skargę. Sąd wskazał, iż skarga dotyczyła dwóch zagadnień : "działania Ministra Finansów" polegającego po pierwsze na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w B. jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu, a po drugie na "bezprawnym ogłoszeniu w dniu [...] lipca 2009r. ponownego konkursu na to stanowisko". Z komparycji postanowienia wynika , że przedmiotem rozpoznania Sądu (I instancji) byłą bezczynność Ministra Finansów co do rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko naczelnika US w B., natomiast w uzasadnieniu Sąd odniósł się wyłącznie do kwestii niedopuszczalności skargi w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do funkcji w organach administracji publicznej. Sąd podkreślił, iż kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji (art. 3 § 2 p.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu tego działania, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a.) jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Według Sądu skarżąca zakwestionowała "działanie Ministra Finansów" polegające na niepowołaniu na stanowisko naczelnika US w B. jednego z dwóch kandydatów wyłonionych w drodze konkursu. Dla przyjęcia właściwości sądu administracyjnego w powyższym zakresie obowiązek powołania powinien wynikać zatem z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych ( Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.). W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, zgodnie z art. 5e powołanej ustawy obowiązek ten ustawodawca pozostawił do uznania ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że wymieniony wyżej organ może nie powołać na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego. W konkluzji Sąd stwierdził, że kontrolą sądów administracyjnych nie są objęte sprawy dotyczące odmowy powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, które są aktami objętymi regulacjami prawa pracy. Podobnie Sąd I instancji (w sprawie VII SAB/Wa 153/10) ocenił drugie z podniesionych w skardze zagadnień, to jest bezprawne ogłoszenie ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi przewidzianej w przytoczonym przepisie mogą być zatem tylko takie akty lub czynności, które kumulatywnie spełniają następujące przesłanki : nie maja charakteru decyzji lub postanowień; podjęte są w sprawie indywidualnej; skierowane są do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu akt lub podejmującemu czynność, dotyczącą uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, wynikających z przepisów prawa. Sąd uznał, że musi więc istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku. Zdaniem Sądu ostatnia z powołanych przesłanek nie została spełniona w sprawie, gdyż uprawnienie do kwestionowania ogłoszenia konkursu nie wynika z ustawy o urzędach i izbach skarbowych jak również wydanego na podstawie art. 5 ust. 5d tejże ustawy – rozporządzenia ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego. W konsekwencji ponowne ogłoszenie konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego również nie jest objęte kontrolą sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną B. K. w sprawie I OSK 322/11, postanowieniem z dnia 21 marca 2012r., oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie niepowołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego oraz uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie ponownego ogłoszenia konkursu i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw w części w jakiej dotyczy odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie niepowołania jej na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego. Uznał jednocześnie za chybiony zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a., a także art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 5 pkt 3 p.ps.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani ustawa z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych, ani też wydane na podstawie tejże ustawy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr 133, poz. 844) nie przewidują obowiązku powołania na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego osoby wyłonionej w drodze konkursu. Wbrew twierdzeniu skarżącej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądowi I instancji w Warszawie nie można zarzucić błędnej wykładni art. 5 ust. 5e ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych ( Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267). Przepis ten stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków dyrektora izby lub naczelnika urzędu. Z przepisu tego wynika, co wskazał Sąd rozpoznający skargę kasacyjną, iż wygranie konkursu na te stanowiska nie rodzi po stronie Ministra Finansów obowiązku powołania na nie osoby, która konkurs wygrała, skoro organ ten ma uprawnienie do oceny co do obiektywnego wypełniania obowiązków przez kandydata. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z argumentacją Sądu I instancji co do niedopuszczalności skargi w zakresie ogłoszenia przez Ministra Finansów ponownego konkursu. Podkreślił, że zasadniczą kwestią jest ustalenie jaki charakter ma konkurs na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego o jakim mowa w art. 5 ust 5a ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. Z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr 133, poz. 844) wynika, że w celu przeprowadzenia konkursu minister powołuje pięcioosobową komisję - § 2, wyznacza i odwołuje przewodniczącego tej komisji - § 3 pkt 1, ogłasza ponowny konkurs, jeżeli konkurs wyłoni przynajmniej jednego kandydata na stanowisko - § 18, rozpatruje odwołania od wyniku konkursu oraz unieważnia konkurs w przypadku jego przeprowadzenia niezgodnie z przepisami rozporządzenia - § 21 pkt 1. Z przytoczonych regulacji jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wynika, iż Ministrowi Finansów jako organowi administracji publicznej przysługują szerokie uprawnienia dotyczące przeprowadzenia konkursu, jego unieważnienia, rozpatrywania odwołania od wyniku konkursu oraz doboru właściwego kandydata na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego. Dla tego też organu pozostawiona została ostateczna ocena kandydata wyłonionego w drodze konkursu pod kątem obiektywnego wykonywania przez niego obowiązków. Uprawnienia te są realizowane w ramach szeroko pojętej administracji publicznej, co w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądza o tym, że działania Ministra Finansów podejmowane w celu ich realizacji mają charakter publicznoprawny. Jednocześnie jak podkreślił NSA, postępowanie konkursowe ma doprowadzić do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. Osoby te mogą zasadnie liczyć na to, że w przypadku sprostania wymogom konkursu zostaną powołane na stanowisko, o które się ubiegają. Wobec tego, że zarządzenie Ministra Finansów ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, pomimo iż poprzedni konkurs wyłonił kandydata na to stanowisko, stanowi akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegający kontroli sądu administracyjnego. Pochodzi bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny od organu administracji publicznej, dotyczy uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, których konkretyzacja nie następuje w drodze decyzji, czy postanowienia, wywołuje skutki w odniesieniu do konkretnej osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności odnosząc się do dopuszczalności skargi na czynność Ministra Finansów polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego, stwierdzić należy, iż w świetle art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zarządzenie ponownego postepowania konkursowego, jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. W art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrolą sądów administracyjnych objęto "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowień. Akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa mogą podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o ile mają charakter publicznoprawny. Treść przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. musi istnieć ścisły związek pomiędzy ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa ( por. post. NSA z 16 listopada 2006r., II GSK 193/06, Legalis). Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, sąd w składzie orzekającym doszedł do wniosku, iż ogłoszenie przez Ministra Finansów nowego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego (pomimo, iż poprzednie postępowanie konkursowe wyłoniło dwóch kandydatów) jest objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż narusza prawa skarżącej przewidziane ustawą. Jak słusznie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny (w uzasadnieniu postanowienia w sprawie I OSK 322/11), zasadniczą kwestią pozostaje jaki charakter ma konkurs na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego o jakim mowa w art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. Z przepisów ustawy wynika, iż (art. 5 ust. 5a) dobór kandydatów na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego jest dokonywany w drodze konkursu spośród pracowników urzędów i organów podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, którzy posiadają wyłącznie obywatelstwo polskie, wyższe wykształcenie magisterskie prawnicze, ekonomiczne lub inne uzupełnione studiami podyplomowymi prawniczymi lub ekonomicznymi oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tych urzędach i organach. Innym istotnym przepisem wynikającym z ustawy jest art. 5 ust. 5e, w świetle którego Minister właściwy do spraw finansów publicznych może nie powołać na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego. Z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzania konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego (Dz. U. Nr 133, poz. 844) wynika w jakich sytuacjach i kiedy minister właściwy do spraw finansów publicznych – ogłasza konkurs ponownie. Kwestii tej dotyczy § 18 rozporządzenia, a mianowicie : jeżeli konkurs nie wyłoni przynajmniej jednego kandydata na stanowisko, na które przeprowadzany jest konkurs, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza konkurs ponownie w terminie 30 dni od dnia zakończenia poprzedniego konkursu. Druga sytuacja wynika natomiast z treści § 21 powołanego wyżej rozporządzenia, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych może unieważnić konkurs, jeżeli stwierdzi, że konkurs został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia. Wówczas zgodnie z § 21 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku unieważnienia konkursu stosuje się odpowiednio § 18 rozporządzenia. Wobec tego stwierdzić należy, iż z analizy i wykładni przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że niewątpliwie są dwie sytuacje kiedy Minister Finansów może ogłosić konkurs ponownie, pierwsza dotyczy zdarzenia gdy konkurs nie wyłoni przynajmniej jednego kandydata, zaś druga kiedy doszło do unieważnienia konkursu. W sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z sytuacją nie wyłonienia w przeprowadzonym konkursie przynajmniej jednego kandydata, gdyż jak wynika z pisma z dnia 27 maja 2009r. skierowanego do B. K. (na podstawie § 17 ust. 3 w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Finansów), dwie kandydatki uzyskały co najmniej 68 punktów, co w świetle § 15 rozporządzenia (powołanego w piśmie) oznacza, iż konkurs uważa się w takiej sytuacji za rozstrzygnięty. Rozważenia wymaga w tej sytuacji kwestia : jaki skutek dla obowiązku określonego w § 18 rozporządzenia, ma zarządzenie ponownego konkursu oraz celu jakiemu w istocie służy opisane w przepisie zawiadomienie kandydata o wyniku konkursu. Idąc dalej tym tokiem rozumowania odpowiedzieć należy na pytanie : czy kandydatki zostały zawiadomione o wyniku konkursu, czy też zostały zawiadomione o ilości uzyskanych punktów w drodze konkursu. Wydaje się, że celem zawiadomienia o wyniku konkursu powinno być umożliwienie kandydatowi zaskarżenia wyniku konkursu. W przypadku natomiast braku wyniku, nie istnieje przedmiot zaskarżenia, a tym samym nie znajduje racjonalnego uzasadnienia nakładanie na organ obowiązku, którego realizacja ma umożliwić kandydatowi odwołanie się od nieistniejącego wyniku konkursu. Pogląd taki przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 2006r. w sprawie sygn. akt I OSK 1341/05. W rozpoznawanej sprawie § 20 rozporządzenia przewiduje, iż uczestnik konkursu może złożyć odwołanie od wyniku konkursu do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Jest to istotne o tyle, że ponowny konkurs może być ogłoszony w terminie 30 dni od dnia zakończenia poprzedniego konkursu (według § 18). Wobec tego należy ustalić kiedy zakończył się poprzedni konkurs. Postępowanie przed organem, również odpowiedź na skargę, nie wskazuje kiedy zakończył się poprzedni konkurs (ogłoszony [...] października 2008r), który wyłonił dwie kandydatki. Z drugą sytuacją zastosowania § 18 rozporządzenia (ogłoszenia ponownego konkursu), mamy w przypadku unieważnienia konkursu, co następuje jeżeli minister stwierdzi, że konkurs został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia. Analizując akta administracyjne w zakresie przeprowadzonego konkursu, w tym pismo skierowane do skarżącej przez Ministra Finansów z dnia 7 września 2009r., stwierdzić należy, iż w żadnym razie nie wynika aby poprzedni konkurs na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego w B. został unieważniony. Brak jest także po stronie organu – stwierdzenia, że poprzedni konkurs przeprowadzony został niezgodnie z przepisami rozporządzenia. Zauważyć należy, iż ani powoływane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2008r. w sprawie trybu powołania komisji i przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora izby skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego, ani ustawa z dnia 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych nie precyzują : w jaki sposób i jaka forma jest wymagana do stwierdzenia, że konkurs został przeprowadzony niezgodnie z przepisami rozporządzenia, czy też unieważnienia konkursu przez Ministra Finansów. W rezultacie stwierdzić należy, że skarżąca B. K. została powiadomiona o wyniku konkursu – ilości uzyskanych punktów, przy czym nie została powiadomiona, iż Minister Finansów nie powołał żadnego z kandydatów wyłonionych w wyżej wymienionym konkursie w oparciu o przepis art. 5 ust. 5e ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Wydaje się wobec tego, że skoro ustawodawca dał możliwość Ministrowi Finansów uprawnienie wynikające z przepisu art. 5 ust. 5e ustawy tj. "nie powołania na stanowisko dyrektora izby skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego kandydata wyłonionego w drodze konkursu w przypadku, jeżeli żaden z kandydatów nie gwarantuje obiektywnego wypełniania obowiązków...", to przepis ten niewątpliwie nie może tworzyć po stronie Ministra Finansów uprawnienia do działania uznaniowego, a winien skutkować zawiadomieniem skarżącej o wyniku konkursu (ogłoszonego [...] października 2008r) wraz z informacją, iż nie gwarantuje ona obiektywnego wypełniania obowiązków. Dopiero wówczas w ocenie Sądu takie zawiadomienie umożliwiałoby kandydatowi zaskarżenie wyniku konkursu. Nadto nie ulega wątpliwości, że istniałby przedmiot zaskarżenia. Tym samym wskazany przepis art. 5 ust. 5e ustawy należy interpretować w powiązaniu z § 18 i § 20 rozporządzenia. W przeciwnym razie przepis art. 5 ust. 5e ustawy mógłby doprowadzać do twierdzenia "nieprzejrzystości konkursu" czy nawet obejścia prawa, a w konsekwencji braku zaufania obywatela do administracji państwowej. Celem konkursu było wyłonienie kandydatów i z spośród kandydatów wyłonionych w konkursie, powołanie na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego jednego z kandydatów, jak stanowi przepis art. 5 ust. 4 ustawy. Reasumując w ocenie sądu, skarżąca B. K. została pozbawiona możliwości zaskarżenia wyniku konkursu, wobec pominięcia w zawiadomieniu, iż nie gwarantuje ona obiektywnego wypełniania obowiązków naczelnika urzędu skarbowego w B., tym samym wobec braku możliwości ustalenia, kiedy zakończył się konkurs (ogłoszony [...] października 2008r.), ogłoszenie przez Ministra Finansów ponownego konkursu w dniu [...] lipca 2009r. należy uznać za przedwczesne. Z tych przyczyn należało uchylić czynność Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009r. polegającą na ogłoszeniu ponownego konkursu na stanowisko naczelnika urzędu skarbowego w B. w oparciu o przepis art. 146 § 1 k.p.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 203 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.). . .