VII SA/Wa 854/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o przywrócenie terminu do wniesieni skargi w sprawie ze skargi E.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu całkowitego opróżnienia budynku mieszkalnego postanawia: oddalić wniosek W dniu 13 marca 2012 r. (data prezentaty) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga E.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu całkowitego opróżnienia budynku mieszkalnego wraz z odrębnym pismem zawierającym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, iż z uwagi na średnie wykształcenie oraz brak znajomości procedur prawno-sądowych, z którymi w życiu zawodowym i osobistym nie miała do czynienia, popełniła pomyłkę i skarga, którą nadała w dniu 1 marca 2012 r. została błędnie zaadresowana. Na kopercie wskazano bowiem jako adresata: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaś jako adres podano adres organu, tj: ul. Czereśniowa 98, 02-456 Warszawa. W dniu 7 marca 2012 r. poczta dokonała zwrotu przesyłki zawierającej skargę z adnotacją na kopercie "adresat nieznany pod wskazanym adresem". Okoliczność tą skarżąca potwierdziła załączoną do wniosku i skargi kserokopią koperty z adnotacjami, w której nadała przesyłkę 1 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 3 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło czy nie. Sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy powinien być więc oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 2 i § 4 art. 87). W niniejszej sprawie niespornym jest, że skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, albowiem termin ten upłynął w dniu 2 marca 2012 r., a skarga została złożona w dniu 13 marca 2012 r. Należy zaś wyjaśnić, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po terminie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Tym samym zasadnie skarżąca wystąpiła o przywrócenie uchybionego terminu. Rozpoznawany wniosek został złożony w dniu 13 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a mając na uwadze, iż strona skarżąca do dnia 7 marca 2012 r. (tj. do dnia, w którym poczta dokonała zwrotu pisma) nie wiedziała, że skarga wysłana przez nią w dniu 1 marca 2012 r. została skierowana na błędny adres - należało uznać, iż wniosek ten został złożony w terminie siedmiu dni wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy także zaznaczyć, iż składając wniosek skarżąca jednocześnie dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, tj. złożyła skargę, wypełniając tym samym przesłankę z § 4 ww. przepisu p.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła jednak okoliczności wskazującej na brak jej winy w uchybieniu terminu. Strona wnosząca skargę do sądu winna dołożyć należytej staranności i dbałości w celu uniknięcia negatywnych skutków w postępowaniu. Błędne zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, nie spełnia bowiem przesłanki braku winy, w szczególności w sytuacji, gdy strona skarżąca została prawidłowo pouczona o trybie i terminie jej wniesienia. Dołączone do zaskarżonej decyzji pouczenie, w którym określa się tryb wniesienia skargi, sformułowane winno być w taki sposób, aby nawet strona nieposiadająca fachowej wiedzy prawnej była w stanie zastosować się do niego. Wszelkie wymogi w tym zakresie spełniało pouczenie zawarte w zaskarżonym w sprawie orzeczeniu. Organ Ii instancji wskazał wyraźnie, że skargę należy złożyć za jego pośrednictwem i podał swój adres. Brak zaś staranności strony w zapoznaniu się z treścią tego pouczenia świadczy o jej winie, a nie o braku tej winy. Błędu polegającego na nieprawidłowym zaadresowaniu przesyłki nie można bowiem zaliczyć do przeszkód, których nie można przewidzieć i przezwyciężyć. Przywrócenie terminu ma zaś charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Podkreślić także należy, że nie można skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, argumentując błąd przy nadaniu skargi nieznajomością procedur sądowych, czy średnim wykształceniem. W orzecznictwie istnieje ugruntowany pogląd, że nieznajomość przepisów prawa nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w dochowaniu terminu (vide: postanow. NSA z 21 maja 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 2243/98, LEX nr 38700; postanow. NSA z 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 160/10, LEX nr 673850; postanow. NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 706/10, LEX nr 741959; postanow. NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt II OZ 969/10, LEX nr 744060; postanow. NSA z 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 153/11, LEX nr 1081448). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.