VII SA/Wa 925/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki w decyzji uchyla zaskarżone postanowienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji PINB dla [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego PINB dla [...] udzielił [...] Sp. z o.o. (dalej jako inwestor albo skarżący) pozwolenia na użytkowanie budynków wchodzących w skład zespołu budynków mieszkalnych wielkorodzinnych z usługami, biurami i garażami podziemnymi – etapu II (A i B) na nieruchomości przy ul. [...] w [...] . W decyzji tej określono, poprzez wskazanie parametrów, części inwestycji będącej przedmiotem postępowania. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] , na wniosek inwestora, działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., PINB wyjaśnił treść ww. decyzji z dnia [...] września 2015 r. w następujący sposób: "Przedmiotowa decyzja dotyczy budynków etapu II A, oznaczonych w wydanym pozwoleniu na budowę symbolami "A1,A2" oraz "B1,B2" o parametrach podanych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wraz z niezbędną infrastrukturą. Wnioskiem z dnia 26 listopada 2015 r. inwestor wniósł o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. sentencji decyzji PINB dla m. [...] z dnia [...] września 2015 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie poprzez ograniczenie zakresu tejże decyzji do obiektów kategorii XIII+XVI/XVII – budynków wchodzących w skład zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, biurami i garażami podziemnymi – etapu II A usytuowanych na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] , stanowiącej działki o nr ew. [...],[...] z obr. [...] w [...] . W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że zasadność żądania sprostowania decyzji wynika jednoznacznie z akt sprawy, jako że wniosek inwestora w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dotyczył wyłącznie etapu II A. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. PINB dla m. [...] odmówił sprostowania oczywistej omyłki w decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] września 2015 r. wskazując, że nie doszło do oczywistej omyłki, a treść decyzji, której sprostowania strona żąda, została dodatkowo wyjaśniona. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowienie organu I instancji o odmowie sprostowania oczywistej omyłki utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Brak możliwości sprostowania sentencji decyzji, o co wnosił skarżący, organ uzasadnił tym, że działanie takie doprowadziłoby, w jego ocenie, do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, co powinno nastąpić ewentualnie w formie nowej decyzji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że PINB dla [...] w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał, że w jego ocenie sentencja decyzji z [...] września 2015 r. nie zawiera oczywistej omyłki, a więc intencją organu było wydanie właśnie tak rozstrzygającej co do istoty decyzji. Powyższe bezspornie potwierdza również postanowienie organu powiatowego wyjaśniające treść decyzji w tym zakresie. W skardze wniesionej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] skarżąca spółka postanowieniu [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie analizy stanu faktycznego, w szczególności nieprzeanalizowanie wniosku wraz z kopią rysunku, dzienników budowy oraz kart ewidencyjnych ds. statystycznych dla budynku A i B, podczas gdy dopiera na podstawie tej analizy możliwe było dokonanie ustalenia, czy sprostowania decyzji można było dokonać; - art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w związku z odmową sprostowania decyzji z dnia [...] września 2015 r. w sytuacji, gdy z dokumentów przedłożonych w toku postępowania jednoznacznie wynika, że wniosek strony dotyczył wyłącznie etapu II A. Skarżąca Spółka wskazała, że z dokumentów przedłożonych do akt sprawy jednoznacznie wynika, że wniosek skarżącej o pozwolenie na użytkowanie dotyczył wyłącznie etapu II A oraz budynków oznaczonych w pozwoleniu na budowę symbolami A1, A2 i B1, B2 (etap II A), co nie znalazło jednakże odzwierciedlenia w sentencji decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie. W ocenie skarżącej, same parametry inwestycji w postaci: kubatury, powierzchni zabudowy oraz ilości kondygnacji naziemnych nie precyzują w sposób jednoznaczny zakresu wydanego pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, gdy organ posiadał dokumenty umożliwiające wskazanie konkretnych budynków oznaczonych symbolami A1, A2, B1 i B2, co faktycznie zostało przez organ przyznane w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżąca zwróciła uwagę na to, że obecna treść decyzji z dnia [...] września 2015 r. może sugerować, że spółka posiada pozwolenie na użytkowanie w zakresie etapu II (A i B), tj. nie tylko budynków zrealizowanych, ale także budynków będących obecnie w budowie. Sprostowanie przedmiotowej decyzji jest w ocenie strony uzasadnione okolicznością nadal realizowanego etapu II B. Zdaniem strony wydanie postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. w trybie art. 113 § 2 k.p.a., w którym PINB wyjaśnił, iż decyzja z dnia [...] września 2015 r. dotyczy budynków etapu II A, oznaczonych w wydanym pozwoleniu na budowę symbolami "A1,A2" oraz "B1,B2" o parametrach podanych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wraz z niezbędną infrastrukturą dowodzi, że również dla organu ww. decyzja mogła być niejednoznaczna. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. oraz art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz sprostowanie sentencji decyzji z [...] września 2015 r. poprzez wskazanie, obok parametrów technicznych inwestycji, budynków etapu II A oznaczonych w pozwoleniu na budowę symbolami "A1, A2" oraz "B1, B2" usytuowanych na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zważywszy, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest postanowienie, o którym mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a., tj. postanowienie, na które służy zażalenie, stosownie do treści tego przepisu oraz art. 120 p.p.s.a. sprawa mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji PINB dla m. [...] z dnia [...] września 2015 r. zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznacza na wstępie, że przedmiotem sporu pomiędzy organem a skarżącą spółką nie jest sposób rozumienia art. 113 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Dokonując wykładni tego przepisu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poprawnie przyjął, że w powyższym trybie mogą być eliminowane wyłącznie tzw. wady nieistotne decyzji, a więc takie zaistniałe w niej wadliwości, które nie prowadzą do merytorycznej zmiany orzeczenia. W tej formie nie jest zatem możliwa taka ingerencja w treść decyzji administracyjnej, która mogłaby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w całości taki sposób rozumienia przepisu aprobuje, uznając, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym znajduje on pełne wsparcie (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 931/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 913/14; wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r. sygn. II OSK 777/13). Nie tyle zatem sposób wykładni art. 113 § 1 k.p.a., ile zastosowanie powyższego przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stanowi zasadniczą oś zaistniałego sporu. Skarżąca spółka kwestionuje bowiem stanowisko organów , które przyjęły, że w rozważanym przypadku nie zostały spełnione warunki, od których istnienia uzależnione jest skuteczne żądanie rektyfikacji decyzji z [...] września 2015 r. w sprawie pozwolenia na użytkowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu kluczowe znaczenie ma wykładnia użytego w art. 113 § 1 k.p.a. pojęcia "oczywistej omyłki". Przypomnienia zatem wymaga, że w piśmiennictwie wskazuje się, iż przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błąd polegający na tym, że w decyzji (postanowieniu) przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego. LEX/el 2016, komentarz do art. 113). Za błąd pisarski uznać należy użyte w treści decyzji (postanowienia) określenie (sformułowanie) nieodpowiadające rzeczywistości. Taki sposób rozumienia oczywistej omyłki każe przyjąć, że charakter stwierdzonej w decyzji omyłki lub błędu musi być przeanalizowany w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. W orzecznictwie trafnie zauważa się, że nie ulega wątpliwości, iż to, co może być uznane za oczywiste w jednym układzie stosunków faktycznych, może tę cechę stracić, gdy układ ów ulega zmianie, choćby w relatywnie niewielkim stopniu. Pojęcie "oczywistej omyłki" ma wszak charakter niedookreślony, odsyłający do systemu pojęć i ocen pozaprawnych, wyłączający w konsekwencji automatyzm przyjmowanych kryteriów na rzecz pewnej elastyczności, pozwalającej urealnić dokonywaną kwalifikację prawną i dopasować ją do różnych, nierzadko niepowtarzalnych i jednostkowych aspektów badanej sytuacji (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., I OSK 2040/14 i powołane tam wyroki NSA: z 29 maja 2008 r., I FSK 732/07; z 27 sierpnia 2014 r., II OSK 1400/14; z 31 marca 2015 r., II OSK 2011/13). Z tym nurtem orzecznictwa sądów administracyjnych koresponduje ponadto wyrażane w judykaturze stanowisko, iż podstawowym wyznacznikiem oczywistości omyłki pozostaje możność natychmiastowego i nie pozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy (wyroki NSA: z 31 marca 2015 r., II OSK 2011/13; z 27 sierpnia 2014 r., II OSK 1400/14). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należało, że w zaskarżonym postanowieniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyłożył przekonujących powodów z jakich uznał, że przepis art. 113 § 1 k.p.a. w sprawie wszczętej wnioskiem o sprostowanie decyzji PINB dla m. [...] z dnia [...] września 2015 r. nie mógł znaleźć zastosowania. Odwołując się do stanowiska organu I instancji, który uznał, że w sprawie nie doszło do oczywistej omyłki, [...] WINB niemożność sprostowania decyzji uzasadnił po pierwsze tym, że uwzględnienie wniosku o sprostowanie decyzji prowadziłoby do merytorycznej zmiany decyzji z [...] września 2015 r. Tymczasem przyjęcie prawidłowego ustalenia co do tego, jak można traktować wywodzoną przez stronę wadliwość decyzji PINB dla m. [...] z dnia [...] września 2015 r. polegającą na błędnym, zdaniem strony, określeniu, iż pozwolenie to dotyczy budynków wchodzących w skład zespołu budynków mieszkalnych wielkorodzinnych z usługami, biurami i garażami podziemnymi – etapu II (A i B), zamiast etapu II A, wymagało odniesienia się do okoliczności sprawy wynikających z jej akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że z akt administracyjnych wynika, iż wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dotyczył zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z usługami i garażami podziemnymi, usytuowanego na działce [...] , [...],[...] z obrębu [...] w [...] w zakresie Etapu II A zrealizowanego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zmienionej przez Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Akta sprawy wskazują, że pierwotną decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu, stacją trafo, śmietnikiem na terenie działek o numerach [...],[...][...],[...] , [...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] położonych przy ulicy [...] w [...] wraz z dojazdem na działkach [...] oraz [...] z obrębu [...] dla etapu II budynki: A1,A2, A3,A4, A5, A6, A7, B2, B1 usytuowanych na działkach o numerach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z ww. obębu. Decyzja z [...] czerwca 2011 r. została zmieniona po raz pierwszy decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2012 r. w ten sposób, że zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na budowę według zamiennego projektu budowalnego na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z z obrębu [...] Etap II. Wskazano, że zakres zmian obejmuje zmianę zakresu Etapu II. Decyzją Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] decyzję o pozwoleniu na budowę zmieniono po raz kolejny w ten sposób, że zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę dla Etapu II (A i B) dla zespołu budynków mieszkalnych wraz z usługami, biurami i garażami podziemnymi usytuowanego na działkach [...] i [...] (powstałych po podziale działki [...] utworzonej ze scalenia działek o numerach ewidencyjnych ...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) oraz działki [...] i [...] – Etap II według zamiennego projektu budowlanego. W dniu 8 września 2015 r. inwestor złożył oświadczenie o zakończeniu robót budowlanych w zakresie Etapu II A oraz zgodnie z wymogami z art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego o zakończeniu budowy obiektu budowlanego o zamiarze przystąpienia do jego użytkowania zawiadomił Państwową Inspekcje Sanitarną oraz Państwową Straż Pożarną. Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] , wydaną na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.) organ ten wyraził brak sprzeciwu co do dopuszczenia do użytkowania dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze i garażem podziemnym zrealizowanych w ramach budowy etapu II A. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w ramach realizacji etapu II A przedmiotowego zespołu budynków (etapowanie realizacji inwestycji przewidywał zamienny projekt budowlany), zrealizowano część budynku B (dwie klatki schodowe), który stanowi kontynuację budynku zrealizowanego w I etapie oraz część budynku A (dwie klatki schodowe), który kontynuowany będzie w etapie II B. Ponadto, z protokołów kontroli obowiązkowej przeprowadzonej na podstawie art. 59a Prawa budowlanego w dniu 22 września 2015 r. wynika, że przedmiotową kontrolą objęto budynki oznaczone A1, A2 oraz B1, B2. Z protokołów wynika również, że do użytkowania przeznaczone są budynki oznaczone jako A1A2 oraz B1, B2 - Etap II A, zaś do wykonania pozostały roboty budowlane budynków oznaczonych A3,A4, A5,A6, A7 – Etap II B. Powyższe wskazuje, że zarówno wniosek spółki inicjujący postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie, jak i inne dokumenty i rozstrzygnięcia wpadkowe wydane w ramach tego postępowania wyraźnie wskazywały, że postępowanie zakończone decyzją, której sprostowania domaga się strona, w całości i wyłącznie nakierowane było na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynków zrealizowanych w etapie II A, w ramach którego zrealizowano część budynku B (dwie klatki schodowe) oraz część budynku A (dwie klatki schodowe). Taki stan sprawy, wynikający z przedstawionych sądowi akt administracyjnych, uzasadnionymi czyni zarzuty skargi dotyczące dokonania przez organy oceny zasadności zastosowania trybu z art. 113 § 1 k.p.a. w oderwaniu od okoliczności sprawy. Brak odniesienia się przez WINB do realiów sprawy nie pozwalał zaakceptować zaskarżonego postanowienia przyjętego wyłącznie o oparciu o stwierdzenie przez ten organ, iż "nie jest możliwe sprostowanie sentencji decyzji (....), ponieważ doprowadziłoby to do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia co do istoty sprawy", jako rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. O ile bowiem zgodzić należy się z organami, że określenie zakresu pozwolenia na użytkowanie poprzez wskazanie, iż dotyczy on budynków zrealizowanych w ramach konkretnie oznaczonego etapu inwestycji stanowi ten element rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, który postrzegany abstrakcyjnie może być uznany za merytoryczny składnik decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie, o tyle zauważenie wymaga, że czym innym jest jednak błąd we wskazaniu konkretnego etapu inwestycji (np. inny aniżeli objęty wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie), czym innym natomiast oczywista omyłka pisarska polegająca na błędnym oznaczeniu etapu inwestycji w sytuacji, kiedy całokształt zgromadzonego w sprawie materiału wskazuje na oczywistość tego błędu i jego ewidentność w świetle przyjętych ustaleń faktycznych. Dodatkowo zauważenia wymaga, że zidentyfikowanie stanu błędu pisarskiego lub oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. umożliwia zastosowanie kryterium intencjonalności działań organu przy wprowadzaniu do treści decyzji (postanowienia) elementów o określonej treści. Nie może budzić bowiem żadnych zastrzeżeń słuszność tezy, iż błędy pisarskie i inne oczywiste omyłki z samej swej natury wiążą się z działaniem organu, które ma charakter niezamierzony. Należy zauważyć, że wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. WINB podnosi, że PINB uznał, iż w tej sprawie wykluczyć należało nieuświadomione wprowadzenie do treści decyzji z [...] września 2015 r. określenia etapu inwestycji jako II ( A i B), gdyż "intencją organu było wydanie właśnie tak rozstrzygającej co do istoty sprawy decyzji", niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że analiza akt sprawy nie pozwala przyjąć, że przypisanie tego rodzaju intencji PINB przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2015 r. przez organy rozpoznające wniosek o sprostowanie było prawidłowe. O tym, że ujęcie rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na użytkowanie w jego kształcie nadanym decyzją z dnia [...] września 2015 r. nie było działaniem zamierzonym organu, lecz wynikiem błędu pisarskiego lub innej oczywistej omyłki bezsprzecznie świadczy fakt wydania przez PINB postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. uwzględniającego wniosek spółki o wyjaśnienie treści decyzji z 25 września 2015 r. poprzez wskazanie, że decyzja ta dotyczy budynków etapu II A, oznaczonych w wydanym pozwoleniu na budowę symbolami "A1,A2" oraz "B1,B2" o parametrach podanych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wraz z niezbędną infrastrukturą. Wydanie tego postanowienia, na co trafnie zwróciła uwagę skarżąca, wskazuje na to, że organ uznał, iż treść decyzji z dnia [...] września 2015 r. była niejasna. Dokonywanie rektyfikacji decyzji poprzez wyjaśnianie wątpliwości co do jej treści w trybie art. 113 § 2 k.p.a. sprawia, że w obrocie prawnym funkcjonuje pierwotna wersja decyzji wraz z postanowieniem wydanym w tym trybie, w celu jej wyjaśnienia (W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, s. 134). Wyjaśnienie treści decyzji przez organ wywołuje ten skutek, że decyzja już od daty jej wydania posiada treść nadaną jej przez organ dokonujący wyjaśnienia. Jest to skutek ex tunc, co sprawia, że w zakresie, w jakim chodzi o wykonanie decyzji i korzystanie z uprawnień z niej płynących, wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści mieć będzie cechy elementu trwale złączonego z decyzją. Na gruncie niniejszej sprawy konsekwencją konieczności odczytywanie treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie łącznie z treścią wyjaśnień udzielonych przez organ na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. jest takie nadanie treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jakie wynika z tej decyzji oraz z ww. postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do jej treści. Taki zintegrowany sposób odczytywania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie każe przyjąć, że przedmiotowa decyzja dotyczy budynków etapu II A, oznaczonych w wydanym pozwoleniu na budowę symbolami "A1,A2" oraz "B1,B2" o parametrach podanych w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wraz z niezbędną infrastrukturą. W świetle powyższego uzasadnione wątpliwości budzi w sprawie to, w o oparciu o jakie założenie organy przyjęły, że wyjaśnienie w trybie art. 113 § 2 k.p.a., iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie dotyczy budynków etapu II A, oznaczonych w wydanym pozwoleniu na budowę symbolami "A1,A2" oraz "B1,B2" nie prowadzi do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na użytkowanie, podczas gdy sprostowanie tej decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. w sposób odpowiadający wnioskowi inwestora i zgodny z treścią postanowienia o wyjaśnieniu treści decyzji, jako takie tj. nieprowadzące do merytorycznej zmiany decyzji, nie może już być ocenione. Jeśli się bowiem zważy się, że warunkiem zastosowania uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. instytucji wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, podobnie jak i warunkiem sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. jest niespowodowanie do przyjęcia nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, to w sytuacji pełnej akceptacji stanowiska PINB odnośnie do wystąpienia warunków uzasadniających wyjaśnienie treści decyzji z [...] września 2015 r. w trybie art. 113 § 2 k.p.a. dziwi sprzeciw organów co do uwzględnienia wniosku o sprostowanie decyzji z dnia [...] września 2015 r. w sposób odpowiadający treści postanowienia o wyjaśnieniu treści tej decyzji. Mając zatem na względzie, że przedstawione w zaskarżonym postanowieniu powody nieuwzględnienia wniosku o sprostowanie decyzji z [...] września 2015 r. nie mogły zostać uznane w realiach niniejszej sprawy za uzasadnione, podzielając stanowisko skarżącej spółki, iż do odmowy sprostowania decyzji z [...] września 2015 r. doszło z naruszeniem art. 113 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. uwzględnił. W toku ponownego rozpoznania sprawy, dokonując ponownej oceny, czy okoliczności sprawy wskazują na dopuszczenie się przez PINB oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.