VII SA/Wa 930/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm. - dalej: kpa), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akl VII SA/Wa 462/12, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Gminy B. P. od decyzji Wojewody W. z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek Burmistrza B. reprezentującego Gminę B., nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej ,, [...] "' Sp. z o. o. pozwolenia na budowę zadaszenia nad dystrybutorami paliwowymi, wymianę 2 zbiorników paliwowych na zbiorniki dwupłaszczowe o łącznej pojemności 60000 L oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej na działkach nr geod. [...] i [...]. położonych przy PI. A. w B., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wymianę dwóch zbiorników paliwowych na zbiorniki dwupłaszczowe. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2007 r.. znak: [...]. Wojewoda W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do GINB złożyła Gmina B.. Po rozpatrzeniu ww. odwołania GINB decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...]. uchylił decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...]. i stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...], w części dotyczącej dwóch zbiorników dwupłaszczowych, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że usytuowanie planowanych zbiorników na paliwa płynne w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym weryfikowaną decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], wykracza poza linie rozgraniczające teren inwestycji określone w decyzjach: a) Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r.. znak: [...]. zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r.. znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla .. [...] " Sp. z o.o. dla modernizacji istniejącej stacji paliw płynnych polegającej na: budowie zadaszenia nad dystrybutorami paliwowymi i zbiornikiem na gaz, montażu zbiornika na gaz o poj. max. do 10 m. oraz budowie i modernizacji niezbędnej infrastruktury technicznej w tym instalacji podziemnego zbiornika dwupłaszczowego, czterokomorowcgo o łącznej pojemności 60 000 l. do dystrybucji paliw płynnych na działkach o nr ew. [...] i [...]. położonych przy Placu A. w B., b) B. z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...], ustalającej dla .. [...] " Sp. z o. o. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie i modernizacji infrastruktury technicznej w obrębie istniejącej stacji paliw płynnych "[...] " Sp. z o. o. na działkach oznaczonych nr geod. [...] i [...]. położonych przy Placu A. w B.. Z uwagi na powyższe GINB ocenił, że badana decyzja Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wymianę 2 zbiorników paliwowych na zbiorniki dwupłaszczowe w sposób rażący naruszała obowiązujący w czasie jej wydania przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego. Po rozpatrzeniu skargi na powyzszą decyzję GINB z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 29/08 uchylił zaskarżoną w całości. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że obowiązkiem organu było szczegółowe wyjaśnienie, o ile przekroczone zostały linie i czy z uwagi na to przekroczenie naruszenie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ma charakter rażący. Sąd uznał, że niewystarczające jest. w świetle art. 107 § 3 kpa samo stwierdzenie, że decyzja rażąco narusza konkretny przepis, albowiem konieczne jest wyczerpujące wyjaśnienie, na czym polega rażące naruszenie prawa i jakie rodzi skutki. W związku z powyższym wyrokiem GINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r.. znak: [...]. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu ustalenie o ile zostały przekroczone w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym ww. decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...], linie rozgraniczające teren inwestycji określone w załącznikach do ww. decyzji Burmistrza Bi. z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] oraz z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...]. Z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń wynika, że powyższe linie rozgraniczające zostały przekroczone o ok. 5 m. Jednocześnie z akt przedmiotowej sprawy wynika, że projektowane zbiorniki mają szerokość 2.5 m każdy a odległość między nimi wynosi 52 cm. Z uwagi na powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] listopada 2008 r.. znak: [...] GINB ponownie uchylił decyzję Wojewody W. z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], w części dotyczącej dwóch zbiorników dwuplaszczowych, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Po rozpatrzeniu skargi [...] Sp. z o. o., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/12, uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił, że pomiary zostały dokonane przez organy w oparciu o kopie map i zobowiązał organ odwoławczy do ponownego ustalenia zakresu przekroczenia granic określonych w w/w decyzji o warunkach zabudowy oraz środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przez zbiorniki określone w weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2006 r., Nr [...]. Sąd zauważył, że realizacja wytycznych oznacza dokładne określenie obszaru nowej inwestycji wykraczającego poza granice określone w decyzjach, podczas gdy informacja podana przez organ I instancji wskazuje jedynie na przybliżoną odległość ok. 5 m nie wskazując na jakiej szerokości nastąpiło przekroczenie. Sąd wskazał również na konieczność podania granicy błędu obliczeń. Po wydaniu powyzszego wyroku GINB wystąpił pismami z dnia 24 sierpnia 2012 r., znak: [...], z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], do "[...] " Sp. z o. o. i do Sądu Rejonowego w P. o wypożyczenie akt zawierających oryginał projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...]; oryginał mapy, stanowiącej załącznik do decyzji Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...], i do decyzji Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...]. Powyższa dokumentacja została przekazana do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego przy pismach Sądu Rejonowego w S., [...] Zamiejscowy Wydział [...] z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...]. oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...]. GINB następnie dokonał porównania załączników graficznych do decyzji Burmistrz B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] i z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...], z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym weryfikowaną decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Porównanie powyższej dokumentacji było możliwe gdyż zarówno wspomniane załączniki graficzne, jak i projekt zagospodarowania terenu sporządzone zostały na mapach w tej samej skali 1:500. Pozwoliło to na przeniesienie linii wyznaczających zakres inwestycji na projekt zagospodarowania terenu. Następnie, wykorzystując punkty odniesienia naniesione na mapach (takie jak drzewa, budynki, elementy projektowanych zbiorników), jak również projekt zagospodarowania terenu sporządzony w skali 1:150 dokonano pomiarów korzystając m. in. ze skali map oraz wiedzy o wielkości projektowanych zbiorników i odległości między nimi. Z ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy wynika, że linie określające zakres inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy oraz środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia zostały przekroczone przez zbiorniki określone w decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r" Nr [...] o ok. 5.00 m na całej długości zbiorników - 682 cm., przy czym cały zbiornik Z-2 i większa część zbiornika Z-1 znajdują się poza liniami rozgraniczającymi. W granicach w/w linii mieści się jedynie ok. 0.5 m zbiornika Z-1. Dokładność wskazanych pomiarów GINB określił do 0,5 m. W ocenie organu powyższe oznacza, że omawiane zbiorniki zaplanowane zostały praktycznie na innym terenie, niż określony zarówno w decyzji Burmistrza B.z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...], ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, jak i decyzji Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2005 r.. znak: [...]. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia inwestycyjnego, a więc. że inwestor nie dysponował wymaganymi rozstrzygnięciami dla zbiorników. W ocenie GINB tak poważne odstępstwo od ustaleń określonych w w/w decyzjach Burmistrz B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] i z dnia [...] grudnia 2005 r.. znak: [...] należy ocenić jako rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, w świetle porządku prawnego niemożliwe do zaakceptowania. GINB dodał, że w jego ocenie naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest przepisem, którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto za niemożliwe do zaakceptowania należy uznać skutki stwierdzonego uchybienia. Organ wydający kontrolowaną decyzję nie dopełnił bowiem jednego z podstawowych obowiązków, od których ustawodawca uzależnił udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym w analizowanym przypadku doszło w istocie do uniemożliwienia oceny projektowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów prawidłowej gospodarki przestrzennej, a także ochrony środowiska. GINB zwrócił także uwagę na argumentację skarżącej Gminy przedstawioną w piśmie z dnia [...] listopada 2008 r.. znak: [...]. W powyższej korespondencji Burmistrz B. wskazał, że usytuowane w/w zbiorników na należącej do Gminy B.nieruchomości spowoduje trwałe zagospodarowanie terenu nie należącego do inwestora, bez zgody właściciela działki. Wydanie pozwolenia na budowę w/w inwestycji stworzyło inwestorowi możliwość wejścia w posiadanie gruntu gminnego położonego w centrum miasta, który od roku bezskutecznie próbuje odzyskać Gmina B.i który z uwagi na ww. zagospodarowanie utracił swoją wartość. Ponieważ linie rozgraniczające teren inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie uwzględniały usytuowania inwestycji określonego w projekcie budowlanym zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę mieszkańcy miasta nie mieli możliwości zakwestionowania miejsca położenia planowanych zbiorników w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ww. decyzji o warunkach zabudowy i o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została zaskarżona w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w O.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art.107 § 1 kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sentencji zaskarżonej decyzji; 2. art. 153 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie zastosowanie się do wszystkich wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 462/12, w szczególności poprzez nie rozważenie przez organ zasadności zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego; 3. art. 7 oraz 77 § 1 kpa, poprzez niewzięcie przez organ pod uwagę wszystkich okoliczności, w szczególności nie uwzględnienie faktu, iż strona na podstawie umowy dzierżawy z dnia 23 czerwca 2004 roku oraz umowy użyczenia z dnia 28 sierpnia 2006 roku miała prawo korzystania z dowolnej części działki [...]; 4. art.156 §1 pkt 2 Kpa w zw. z art.35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuprawnione przyjęcie, że doszło do sprzeczności projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 2006r. Nr [...] Starosty P. z decyzją Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005r. znak [...] o warunkach zabudowy oraz że ta sprzeczność ( o ile zaistniała ) daję podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji S.; 5. art. 8 kpa poprzez działanie w sposób obniżający zaufanie skarżącej do organu administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca poniosła m. in., że organ w dalszym ciągu nie wyjaśnił tego czy zbiorniki zostały usytuowane z naruszeniem linii rozgraniczającej, a jeżeli nawet tak było to należy wskazać, że organ nie ustalił o ile linia rozgraniczająca została naruszona. Należy więc stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został dokładnie i szczegółowo wyjaśniony, co z kolei prowadzi do stwierdzenia, że organ naruszył swym zaniechaniem przepis art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego też względu, zdaniem skarżącej, organ powinien był zlecić organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Skarżąca podniosła również, że nawet gdyby Sąd przyjął, iż faktycznie przekroczyła linię rozgraniczającą przedmiotowe działki, to miała do tego prawo. Na podstawie bowiem umowy dzierżawy z dnia 23 czerwca 2004 roku miała prawo korzystać do celów usługowych z działki nr [...] do dnia [...] września 2007r. oraz na podstawie umowy użyczenia z dnia 28 sierpnia 2006 roku w czasie realizacji modernizacji stacji paliw w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia prac. Obie umowy zawarte były z właścicielem działki nr [...], tj. gminą B.. Skarżąca miała prawo korzystania z przedmiotowej działki i to zgodnie z umową dzierżawy z jej obszaru o powierzchni 50 m2, natomiast zgodnie z umową użyczenia z jej obszaru o powierzchni 125 m2. W tym miejscu należy również zauważyć, że strony tych umów nie sprecyzowały, z których dokładnie części działki może korzystać skarżąca, wobec czego należy przyjąć, że chodziło dowolny, wybrany przez skarżącą obszar przedmiotowej nieruchomości. Ww. okoliczności są o tyle istotne, że przyjmując za prawdziwe twierdzenia organu w zakresie rzekomego przekroczenia linii rozgraniczającej działki, należy uznać, że skarżąca zajęła obszar 34,1 m2 (5m x 6,82m) działki nr [...] (co wynika wprost z zaskarżonej decyzji) więc obszar mniejszy niż 50 m2 czy 125 m2, w konsekwencji czego stwierdziła, że działała na obszarze, do którego na podstawie przedmiotowych umów posiadała prawo. Skarżąca podkreśla, że obie te umowy zostały zawarte z gminą B. właśnie w celu przeprowadzenia prac modernizacyjnych przedmiotowej stacji paliw, co zostało wprost zawarte w treści tych umów. Skarżąca podniosła, że cały czas działała w dobrej wierze, co więcej modernizując przedmiotową stację paliw miała ona na względzie przede wszystkim rozwój oraz dostosowanie stacji paliw do obowiązujących norm, co służy nie tylko skarżącej ale i lokalnej społeczności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na gruncie niniejszej sprawy podstawową kwestią jest ocena przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego z punktu widzenia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez sąd administracyjny na gruncie przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podkreślić należy, że art. 153 cytowanej ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci na przykład braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Wreszcie cytowana regulacja wykracza poza prawo procesowe, zawierając wskazania interpretacyjne także dla prawa materialnego, na podstawie którego następuje załatwienie sprawy (por. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., II SA/Ol 443/09, LEX nr 501813, WSA w Gdańsku, I SA/Gd 909/08, LEX nr 507195, NSA z dnia 24 września 2008 r., I OSK 1341/07, LEX nr 509709). Na obecnym etapie postępowania, przy uwzględnieniu również okoliczności podnoszonych w skardze, rozstrzygające znaczenie przedstawia ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w dwóch poprzednio wydanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 29/08 Sąd jednoznacznie wskazał, że bezsporne jest, iż inwestor w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym weryfikowaną decyzją przekroczył linie rozgraniczające teren inwestycji, określone w decyzjach o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast obowiązkiem organu było szczegółowe wyjaśnienie, o ile linie te zostały przekroczone i czy z uwagi na to przekroczenie naruszenie art. 35 Prawa budowlanego ma charakter rażący. Z kolei w wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/12 Sąd zauważył, że realizacja wytycznych oznacza dokładne określenie obszaru nowej inwestycji wykraczającego poza granice określone w decyzjach, a tymczasem informacja podana przez organ I instancji wskazuje jedynie na przybliżoną odległość ok. 5 m nie wskazując na jakiej szerokości nastąpiło przekroczenie. Sąd wskazał również na konieczność podania granicy błędu obliczeń. Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, że po wyroku Sądu z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 29/08 GINB postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. znak: [...] zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania mającego na celu ustalenie o ile zostały przekroczone w projekcie zagospodarowania terenu zatwierdzonym ww decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...], linie rozgraniczające teren inwestycji określone w załącznikach do w/w decyzji Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] oraz z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...]. Z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń, które zostały przekazane przy piśmie z dnia 3 października 2008 r.. znak: [...] wynikało, że linie rozgraniczające zostały przekroczone o ok. 5 m. Następnie (wykonując wytyczne zawarte w kolejnym wyroku tj. z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/12) GINB wystąpił do "[...] " Sp. z o. o. i do Sądu Rejonowego w P. o wypożyczenie akt zawierających oryginał projektu budowlanego zatwierdzonego w/w decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r.. Nr [...]; oryginał mapy, stanowiącej załącznik do decyzji Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r" znak: [...] i do decyzji Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...], ustalającej dla "[...] " Sp. z o. o. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego. Po przekazaniu żądanej dokumentacji GINB dokonał porównania załączników graficznych do w/w decyzji Burmistrz B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...]. i z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...] z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym weryfikowaną decyzją Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Z powyzszych ustaleń wynika, że linie określające zakres inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy oraz środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację w/w przedsięwzięcia zostały przekroczone przez zbiorniki określone w decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] o ok. 5.00 m na całej długości zbiorników - 682 cm., przy czym cały zbiornik Z-2 i większa część zbiornika Z-1 znajdują się poza liniami rozgraniczającymi. W granicach linii mieści się jedynie ok. 0.5 m zbiornika Z-1. Dokładność wskazanych pomiarów GINB określił do 0,5 m. Wobec powyzszego należy stwierdzić, że GINB w całości zastosował się do wytycznych zawartych zarówno w wyroku z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 29/08, jak i wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 462/12, zaś stan faktyczny nalezy uznać za ustalony w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości. Obowiażkiem organu było natomiast dokonanie oceny, czy wspomniane przekroczenie linii rozgraniczajacych przez zbiorniki określone w decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] o ok. 5 m. Stanowi rążace naruszenie prawa w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 kpa, a w szczególnosci czy powoduje, że rażąco został naruszony art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak już wyżej wskazano w sprawie niewątpliwe jest, że zbiorniki na paliwo zostały zaprojektowane na innym terenie, niż określony zarówno w decyzji Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, jak i decyzji Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego, a więc. że inwestor nie dysponował wymaganymi rozstrzygnięciami dla zbiorników. W tej sytuacji doszło do oczywistego naruszenia art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu wspomniane wyżej naruszneie ma również cechy rażącego w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem sam fakt naruszenia jest oczywisty zaś treść naruszonego przepisu jest jasna, precyzyjna i jego zastosowanie nie wymaga przeprowadzenia zadnych dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Zdaniem Sądu również skutki społeczno-gospodarcze decyzji wydanej z oczywistym naruszeniem art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie mogą być w niniejszym przypadku zaakceptowane z punktu widzenia bezwgzlędnego przestrzegania zasady praworządności. Jak słusznie wskazał GINB w niniejszej sprawie nie tylko niemożliwa stała się ocena projektowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów prawidłowej gospodarki przestrzennej, a także ochrony środowiska, ale również wywołało to daleko idące negatywne skutki w zakresie zagospodarowania przestrzennego Gminy. Usytuowane bowiem zbiorników na należącej do Gminy B. nieruchomości spowodowało trwałe zagospodarowanie terenu nie należącego do inwestora, który to teren traci swoją wartość. Dlatego, zdnaiem Sądu, GINB w sposób prawidłowy i zasadny uznał że w części dotyczącej zaprojektowanych zbiorników decyzja Starosty P. z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] jest dotknięta wadą nieważności. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze nalezy zauważyć, że niepowołanie nawet pełnej podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie powoduje co do zasady wadliwosci skutkujacej koniecznoscią jej eliminacji z obrotu prawnego, skoro z treści rozstrzygniecia decyzji i jej uzasadnienia można bez najmniejszych wątpliwosci ustalić właściwą podstawę prawną zastosowaną w stosowanym przez organ trybie postępowania administracyjnego. Odnosząc się do kwestii przeprowadzenia postępownaia uzupełniajacego należy stwierdzić, że na skutek dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na które Sąd szeroko powołał się we wcześniejszej części uzasadnienia, GINB zobligowany został do przeprowadzenia bardzo wnikliwego postępowania dowodowego, którego wyniki nie pozostawiają żadnych wątopliwości co do ustalonego stanu faktycznego. Z tego względu nie można zaskarżonej decyzji zarzucić naruszenia art 153 ppsa, jak również naruszenia art 7, 77 § 1 czy też art 107 § 3 kpa. Warto również dodać, że w postępowaniu nieważnosciowym, którego jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, postępowanie dowodowe ogranicza się wyłacznie do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie wydania weryfikowanej decyzji, albowiem postępowanie to nie zmierza do rozstrzygnięcia o istocie sprawy (pozwolenia na budowę), lecz oceny czy decyzja będąca przedmiotem tego postępowania jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art 156 § 1 pkt 2 kpa. Jest to zatem w istocie orzekanie o kwalifikowanej wadliwosci decyzji, nie zaś o istocie sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Ustosunkowując się do argumentacji wskazujacej na posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości, na której dokonywano prac modernizacyjnych nalezy uznać, że pozostaje to bez znaczenia prawnego dla rozstrzygniecia kwestii rażącego naruszenia art 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlabego, skoro przedmiotem sporu nie jest fakt posiadania takiego tytułu, lecz zatwierdzenie projektowanych zbiorników poza liniami rozgraniczajacymi inwestycji określonymi zarówno zarówno w decyzji Burmistrza B. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, jak i decyzji Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2005 r. znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 i art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.