VII SA/Wa 938/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. oddala skargę A. spółka z o. o. z siedzibą w O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta O. z [...] grudnia 2021 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. Zaskarżonej uchwale zarzuciła istotne naruszenie przepisów: - art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 13, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 2 pkt 3 i 5, art. 12 ust. 1 oraz art. 27, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7, 9 i 10 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.), przez brak uwzględnienia przy sporządzaniu kwestionowanego studium, Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego (dalej jako PZP WM) oraz Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami (WPGO WM); - art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 12 ust. 1 i art. 27, w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. przez brak uwzględnienia "dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu", przy określeniu kierunków zmian w strukturze przestrzennej i przeznaczeniu terenu, a także przy określaniu wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów; - art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a także § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), w związku z brakiem określenia parametrów i wskaźników w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem O1 (w części graficznej oznaczonego jako O1-1); - art. 10 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 2 pkt 3 i 5, art. 12 ust. 1, art. 27 i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a także § 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w związku ze sprzecznością pomiędzy ustaleniami odnoszącymi się do obszaru O1 (oznaczonego w części graficznej jako obszar O1-1); - art. 10 ust. 1 pkt 13, art. 10 ust. 2 pkt 14, art. 12 ust. 1, art. 27, w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w odniesieniu do zapisów oraz ustaleń w zakresie rekultywacji; - art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 12 ust. 1, art. 2, art. 7, art. 10, art. 20, art. 21 i art. 22 Konstytucji RP, w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., wobec istotnego naruszenia władztwa planistycznego; - art. 11 pkt 7, 8 i 9, art. 12 ust. 1 i art. 27, w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez istotne naruszenie trybu sporządzania uchwały, w związku z brakiem ponowienia czynności planistycznych, w wyniku dokonanych zmian projektowych, po wyłożeniu projektu zmiany studium do publicznego wglądu. - art. 72 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556, z późn. zm.), oraz art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.z., przez brak opracowania ekofizjograficznego do zmiany studium. Skarżąca domagała się stwierdzenia, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem w całości, bądź w części dotyczącej działek oznaczonych w ewidencji gruntów w O. numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że Rada Miasta O. na sesji w dniu [...] grudnia 2021 r. podjęta uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. Przedmiotowa zmiana studium objęła m.in. działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: - [...], [...],[...], [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 5,3105 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW [...]; - [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 10,8032 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW [...]; - [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 2,4062 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW[...]; - [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 0,7944 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW [...]; - [...] i [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 1,4229 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW [...]; - [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 0,1079 ha użytkowane na mocy umowy spółki; KW [...]; - [...] z obrębu [...] (w skardze wskazano [...]) jednostka ewidencyjna O., o łącznej powierzchni 2,8078 ha stanowiące własność skarżącej; KW[...], Przedmiotowe działki zostały oddane w użytkowanie przez Miasto w formie aportu do spółki A. Sp. z o.o. przez okres trwania Spółki, której celem było i jest prowadzenie składowiska odpadów. W oparciu o ustalenia kwestionowanego studium, następczo uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego m.in. składowisko odpadów - uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z [...] lutego 2023 r. W ocenie skrzącej zmiany dokonane w studium ograniczają możliwość prowadzenia dotychczasowej działalności Spółki w zakresie gospodarowania odpadami, a nadto pozostają w sprzeczności z decyzjami będącymi w obrocie prawnym. Skarżąca planuje budowę m.in. zakładu mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (mimo wielokrotnej odmowy wydania decyzji środowiskowej przez Prezydenta Miasta O.) oraz kontynuuje budowę kolejnych kwater składowiska odpadów (kwatery oznaczone numerami 3 i 4). Zapisy znowelizowanego studium i wydanego w oparciu o jego ustalenia, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiają zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technicznych (w tym BAT). Sporządzany obecnie plan miejscowy uniemożliwia dalsze prowadzenie działalności ograniczając je jedynie do składowania odpadów. Działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] oraz [...], objęte są ustaleniami zaskarżonej zmiany studium. Znajdują się w granicach obszaru funkcjonalnego oznaczonego symbolem O1-1. W legendzie stanowiącej załącznik nr 4 opisano obszar O1, jako "obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami". W miejsce dotychczasowego obszaru funkcjonalnego określonego symbolem T 6 stanowiącym, przed zmianą studium, teren obsługi systemu gospodarowania odpadami, wprowadzono obszar oznaczony symbolem O1, to jest "obszar urządzeń infrastruktury technicznej związanej z gospodarowaniem odpadami - składowiska odpadów, z wykluczeniem możliwości lokalizowania innych rodzajów usług lub przemysłu związanych z gospodarką odpadami. Dopuszcza się możliwość lokalizacji instalacji do pozyskiwania biogazu wysypiskowego. Na zrekultywowanych fragmentach składowiska oraz fragmentach niewykorzystywanych pod składowanie odpadów dopuszcza się usługi sportu i rekreacji". Nadto wprowadzono zmiany w stosunku do dotychczasowych zapisów w ramach rozdziału 8.2.3. Usuwanie odpadów stałych. Dokonane zmiany uniemożliwiają uruchomienie instalacji do mechaniczno- biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych (MBP), która jest jedną z form przetwarzania odpadów i polega na przetwarzaniu odpadów komunalnych poprzez obróbkę mechaniczną. Skarżąca wskazała, że od 2013 r. pozostaje w sporze z Miastem. W poprzednio obowiązujący studium "Teren obsługi systemu gospodarki odpadami T-6 - to teren urządzeń obsługi systemu gospodarki odpadami", dla którego obowiązywały ustalenia zawarte w pkt 8.2.3 skreślone w wyniku nowelizacji studium (w brzmieniu zgodnym z pkt 2.5). Określone ówcześnie funkcje terenu, umożliwiały realizację celów związanych z gospodarką odpadami w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o odpadach w pełnym zakresie. Obecnie w części tekstowej studium wprowadzono zmiany w zakresie ustaleń rozdziału 12.4 Obszary wymagające rekultywacji (str. 204 ujednoliconego tekstu studium). W odniesieniu do obszaru funkcjonalnego oznaczonego na rysunku studium symbolem O1-1 (w tekście studium określony jako obszar O1), obowiązywał dotychczas plan miejscowy, przyjęty na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 1999 r. (opublikowany w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] marca 2002 r.). W ramach tego planu wszystkie działki objęte skargą położone były na terenie oznaczonym symbolem WS, stanowiącym, zgodnie z ustaleniami § 2 ust. 12 "teren składowiska odpadów komunalnych oznaczony symbolem WS", dla którego w § 21 sformułowano szczegółowe ustalenia: "1. Teren oznaczony symbolem WS przeznacza się na składowisko odpadów komunalnych. 2. Od granic terenu składowiska wyznacza się strefę ochrony sanitarnej o szerokości 500m. 3. W strefie ochrony sanitarnej, na terenach rolnych, wyklucza się lokalizację zabudowy mieszkaniowej, obiektów służących produkcji żywności lub celom hodowlanym." Z ustaleń zawartych w § 10 ust. 2 uchwały wynikało, że "Miejscem likwidacji, gromadzenia lub unieszkodliwiania odpadów, których nie można wykorzystać gospodarczo jest składowisko odpadów komunalnych w Ś. lub inne miejsce do tego przeznaczone.", co oznaczało, że na terenie "składowiska" dopuszcza się realizację wszelkich inwestycji związanych z przetwarzaniem, magazynowaniem, recyklingiem, unieszkodliwianiem, a także składowaniem odpadów w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Zarówno obowiązujący dotychczas plan miejscowy, jak i ustalenia poprzedniego studium dopuszczały na działkach objętych skargą, prowadzenie gospodarki odpadami w szerokim znaczeniu pojęciowym, obejmującym nie tylko składowanie odpadów, ale również ich likwidację, gromadzenie a także unieszkodliwianie. Taki rodzaj działalności byłby zgodny z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, z późn. zm.) gdzie "gospodarka odpadami" to "wytwarzanie odpadów i gospodarowanie odpadami", przy czym przez "gospodarowanie odpadami" należy rozumieć "zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami". Zmiana studium uniemożliwi bądź ograniczy prowadzenie działalności gospodarczej skarżącej na przedmiotowym terenie. Ingeruje w sposób realizacji kolejnych kwater składowiska oraz w jego funkcjonowanie na podstawie uzyskanych decyzji administracyjnych, t.j.: - Urzędu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę; - Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] lutego 1998 r. Nr: [...] w przedmiocie powykonawczej dokumentacji inwentaryzacyjnej zrealizowanych obiektów; - Urzędu Rejonowego w O. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. znak [...], o pozwoleniu na użytkowanie kwatery nr 1 składowiska oraz obiektów towarzyszących; - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] kwietnia 2005r. o pozwoleniu na użytkowanie kwatery Nr 2. - zintegrowanego pozwolenia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 roku, znak: [...] z późniejszymi zmianami; - Marszałka Województwa Mazowieckiego zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska z dnia [...] stycznia 2022 r. Nr [...]; - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. PGWP z dnia [...] października 2020 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wód podziemnych; - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. PGWP z dnia [...] października 2021 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością O. Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w O. Studium zawiera zapis wykluczający możliwość realizacji jakichkolwiek innych rodzajów usług lub przemysłu związanych z gospodarką odpadami, aniżeli składowisko odpadów. W obszarze O1-1 (część tekstowa O1), Studium dopuszcza podejmowanie działań związanych ze składowaniem odpadów, przy jednoczesnym zakazie ich zbierania, transportu lub przetwarzania, w tym sortowania, co było dopuszczalne zarówno w poprzednim studium, jak i w poprzednim planie (§ 10 ust. 2 poprzednio obowiązującego planu miejscowego z [...] grudnia 1999 r.) Wykluczenie inwestycji w zakresie gospodarki odpadami, innych niż tylko składowanie odpadów, uniemożliwi m.in. mechaniczno-biologiczne przetwarzanie odpadów (MBP), ujętych w poprzednim studium i poprzednio obowiązującym planie miejscowym. Doszło do usunięcia zapisów w rozdziale 8.2.3. ujednoliconego tekstu studium, które wskazywały, że na terenie składowiska S. należy rozważyć uruchomienie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012 - 2017, opracować i wprowadzić w życie koncepcję gospodarowania odpadami szczególnie szkodliwych zgodnie z przepisami odrębnymi, w tym z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017. Skarżąca zarzuciła Miastu O. istotne naruszenie zasad sporządzania studium przez nieuwzględnienie Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego (PZP WM). Zgodnie z art. 9 ust. 2 u.p.z.p. studium powinno uwzględniać ustalenia strategii rozwoju województwa i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju ponadlokalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. W dacie uchwalenia zmiany studium, na obszarze województwa mazowieckiego, obowiązywała uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa Mazowieckiego z [...] grudnia 2018 r. w sprawie Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego. Z ustaleń tego Planu wynikał system gospodarki odpadami komunalnymi, oparty o regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych, w tym w O. – Ś., w ramach, której działalność prowadzi skarżąca, a także w oparciu o regionalne instalacje wskazane w wojewódzkim programie gospodarki odpadami (WPGO). Dla terenu województwa mazowieckiego obowiązuje uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa mazowieckiego 2024 (WPGO WM). Planowana inwestycja mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów (MBP) wpisana jest na listę Marszałka Województwa Mazowieckiego. Przedmiotowa uchwała narusza ustalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego, które przewidują instalacje komunalne, będące kiedyś regionalnymi instalacjami przetwarzania odpadów komunalnych. Brak uwzględnienia PZP WM oraz WPGO WM stanowił o istotnym naruszeniu art. 9 ust. 2 u.p.z.p. w związku z przywołanymi wyżej przepisami. Obowiązkiem Rady Miasta O., przy zmianie ustaleń obowiązującego studium, było uwzględnienie dotychczasowego przeznaczenia terenu. Skarżąca zarzuciła istotne naruszenie zasad sporządzania studium przez brak określenia parametrów i wskaźników w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem O1 (w części graficznej O1-1). Nie określono bowiem jakichkolwiek minimalnych i maksymalnych parametrów i wskaźników urbanistycznych, a także wytycznych do ich określenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Wskazała też na sprzeczności ustaleń odnoszących się do tego obszaru. W studium na str. 162 określono, że na obszarze O1 wyklucza się możliwość lokalizowania innych rodzajów usług lub przemysłu związanych z gospodarką odpadami, a jedyną dopuszczalną formą zagospodarowania jest składowisko odpadów, podczas gdy na str. 161 ujednoliconego tekstu studium ustalono, że rejony obsługi technicznej miasta, mające zastosowanie m.in. do składowisk odpadów, "obejmują tereny lokalizacji obiektów i urządzeń związanych z systemami infrastruktury technicznej oraz gospodarki komunalnej - o rozproszonym charakterze, jednostkowe tereny obiektów i urządzeń związanych z techniczną obsługą miasta", a w dalszych ustaleniach "Dopuszcza się przeznaczenie w planach miejscowych do 20% każdego terenu pod funkcje usługowe". Z jednych ustaleń wynika brak możliwości realizacji funkcji usługowych w ramach obszaru O1, w innych zaś dopuszcza się funkcję usługową, limitowaną wskaźnikiem 20%, bez przesądzenia profilu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 13 u.p.z.p. w studium należało uwzględnić stan systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopień uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami. Skarżąca podniosła, że w dacie uchwalenia zmiany studium, posiadała instrukcję eksploatacji składowiska zatwierdzoną decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...], z której wynikało, że kierunkiem rekultywacji całego składowiska, wszystkich czterech kwater jest proces zalesienia, a nie wykorzystywania go do celów sportowo-rekreacyjnych (str. 204 studium). Kwestię rekultywacji gruntów i ich zagospodarowania określają przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Brak było podstaw prawnych do tej regulacji w studium. Marszałek Województwa Mazowieckiego decyzją z [...] stycznia 2022 r. Nr [...], już po uchwaleniu zmiany studium, zatwierdził nową instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Choć Rada Miasta miała kompetencję do dokonania w studium ograniczeń zabudowy, to nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Miało to na celu uniemożliwienie prowadzenia dalszej działalności spółki na ww. obszarze, m.in. poprzez zapis: "Na zrekultywowanych fragmentach składowiska oraz fragmentach niewykorzystywanych pod składowanie odpadów dopuszcza się usługi sportu i rekreacji." Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o bezterminowe pozwolenie zintegrowane, decyzja Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2007 r., zezwalająca na prowadzenie odzysku i unieszkodliwiania na składowisku odpadów oraz zezwolenie na zbieranie odpadów oraz pozwolenie na budowę - decyzja Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] kwietnia 1997 r. Pozwolenie obejmowało 4 kwatery, z czego kwarta nr 1 jest już zrekultywowana, katera nr 2 jest w trakcie eksploatacji, zaś kwatery nr 3 i 4 są planowane do budowy. Miasto O., może uniemożliwić eksploatację kwatery nr 3 i 4 z uwagi na zapis studium dopuszczający przeznaczenie na usługi sportu i rekreacji, może też uniemożliwić obecną eksploatację kwatery nr 2. Doszło do naruszenia władztwa planistycznego poprzez brak uwzględnienia przepisów odrębnych, norm zadaniowych poprzez brak uwzględnia hierarchiczności aktów planowania przestrzennego, jak również publicznych praw podmiotowych jednostki, które w sposób nadmierny zostały ograniczone. Podniesiono też, że przed dokonaniem zmiany studium, nie sporządzono opracowania ekofizjograficznego stanowiącego podstawę do wskazania kierunków zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o aktualne dane środowiskowe. Skarżąca wskazywała, że w listopadzie i grudniu 2019 r. projekt zmiany Studium został zaopiniowany i uzgodniony przez określone organy i instytucje. Od marca do lipca 2020 r. projekt został wyłożony do publicznego wglądu. Po wyłożeniu projektu wpłynęło 133 uwag. Część uwag została uwzględniona. Ze względu na zakres uwzględnionych uwag, projekt zmiany Studium został ponownie zaopiniowany i uzgodniony z wymaganymi prawem instytucjami i organami w kwietniu i maju 2021 r. Zakres uwzględnionych uwag skutkował wprowadzeniem istotnych zmian, tak że Miasto O. zdecydowało się ponowić procedurę, ograniczając ją jednak tylko do ponownego procesu opiniowania i uzgadniania, bez ponownego wyłożenia do publicznego wglądu, a tym samym bez możliwości wypowiedzenia się co do ostatecznie przyjętych rozwiązań przestrzennych. Wobec braku ponownego wyłożenia projektu zmiany studium do publicznego wglądu, pozbawiono zainteresowanych możliwości wypowiedzenia się na temat planowanych rozwiązań. Zmiany dotyczyły kluczowych i obligatoryjnych treści studium określonych w art. 10 ust. 2 u.p.z.p., a tym samym oprócz ponownego ich uzgodnienia, niezbędnym było ponowne wyłożenie zmienionego projektu uchwały. Rada Miasta O. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że zaskarżona uchwała była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lutego 2023 r., sygn. VII SA/Wa 1202/22 oddalił skargę M. M. na uchwalę Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 2021 r. Nr [...]. Zdaniem Rady kluczowe znaczenie dla oceny skargi miała identyfikacja uprawnień jakie skarżąca posiadała na podstawie ustaleń Studium przed jego zmianą oraz po zmianie i stwierdzenie, czy uległy one istotnemu ograniczeniu, czy są skutkiem okoliczności, na które gmina miała wpływ. W tym kontekście istotne były ustalenia studium w zakresie przeznaczenia nieruchomości oraz zasad i wskaźników zagospodarowania terenu. Dalej wskazano, że działki skarżącej z wyjątkiem działki nr ew. [...] tworzą zwarty kompleks, wydzielony z przestrzeni ogrodzeniem i są użytkowane jako składowisko odpadów. Studium określa układ stref strukturalnych (wydzielonych ze względu na dominujące formy zagospodarowania), które składają się na cały obszar gminy O. Ze względu na dominujące przeznaczenie wyodrębniono 5 nieciągłych przestrzennie rejonów. Są to rejony: mieszkaniowe, przyrodniczo-mieszkaniowe, przyrodniczo-wypoczynkowe, aktywizacji gospodarczej, technicznej obsługi miasta (str. 161 - 162). Każdy rejon w zależności od potrzeb podzielony został na obszary (tereny zwane w tabelach wskaźników wydzieleniami) oznaczone symbolami literowo-cyfrowymi umożliwiającymi identyfikację na załącznikach graficznych. Każdy rejon ma tabelę z wykazem obszarów (wydzieleń oznaczonych symbolem), a każdemu wydzieleniu zostały przypisane wskaźniki: - minimalna powierzchnia biologicznie czynna określona procentowo dla działek budowlanych, - minimalna wielkość nowotworzonych działek (budowlanych) określona w m2, przy czym w studium przed zmianą i po zmianie w stosunku do niektórych wydzieleń nie dokonano ustaleń w tym zakresie i dopuszczono, aby wskaźniki zostały określone w ramach planów miejscowych (wówczas w tabeli występuje symbol "Bd"). Przed zmianą Studium, w odniesieniu do składowiska obowiązywały zasady i wskaźniki ustalone dla: strefy przyrodniczej, rejonu technicznej obsługi miasta (str. 34), terenu składowiska obejmującego jedno wydzielenie o powierzchni 36,48 ha - Teren obsługi systemu gospodarki odpadami T-6 (teren urządzeń obsługi systemu gospodarki odpadami), ujęty w tabeli wskaźników dla poszczególnych wydzieleń rejonu jako T-6, dla którego Studium nie ustalało minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (Bd) i minimalnej wielkości nowo tworzonych działek (Bd). Po zmianie Studium, w odniesieniu do składowiska obowiązują zasady i wskaźniki ustalone dla: strefy przyrodniczej (str. 139-140 ujednoliconego teksu studium), rejonu technicznej obsługi miasta (str. 161), terenu składowiska (str. 161) obejmującego jedno wydzielenie o powierzchni 23,63 ha - Obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami O1, ujęty w tabeli wskaźników dla poszczególnych wydzieleń rejonu jako O1-1, dla którego Studium nie ustala minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (Bd) i minimalnej wielkości nowo tworzonych działek (Bd) - (str. 162). Zmiana Studium nie dotyczyła wskaźników wynikających z położenia składowiska w strefie przyrodniczej. Zmiana ta polegała głównie na ograniczeniu powierzchni wydzielenia rejonu technicznej obsługi miasta z 36,48 ha do 23,63 ha, przy czym obszar składowiska mieści się w całości w granicach wydzielenia, którego ogólnym przeznaczeniem pozostało gospodarowanie odpadami. Granice wydzielenia oznaczonego po zmianie Studium symbolem O1 pokrywają się z granicami ogrodzonego terenu użytkowanego przez skarżącą jako składowisko odpadów komunalnych. Tereny wyłączone z pierwotnego wydzielenia T-6 to w większości lasy i odłogowane grunty rolne mocno zadrzewione w wyniku wtórnej sukcesji, znajdujące się w granicach otuliny Mazowieckiego Parku Krajobrazowego i w Warszawskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. Zostały one przyłączone do wydzielenia ZN/ZL1-6 (uprzednio ZN/ZL-31) i ZN/ZL1-5 (uprzednio ZN/ZL-28) - tereny zieleni naturalnej w tym lasy w granicach obszarów ochrony przyrody, co jest zgodne ze stanem ich użytkowania i położenia względem form ochrony przyrody. Skarżąca nie ma żadnego tytułu prawnego do tych gruntów. W celu uczytelnienia, które granice wydzieleń rejonu technicznej obsługi miasta uległy zmianie, w Studium dla tych wydzieleń wprowadzono nowe symbole, które nawiązują do nazw systemów infrastruktury, którą obsługują: W1 - obszar infrastruktury wodociągów (wcześniej część wydzielenia T-2), O1 - obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami (wcześniej część wydzielenia T-6). Zmiana oznaczenia była zmianą redakcyjną i nie ma związku z interesem prawnym skarżącej. Podstawowa funkcja wydzielenia O1 (uprzednio T-6) w wyniku zmiany Studium została doprecyzowana. Studium przed zmianą, wydzieleniu T-6 przypisywało funkcję - Teren obsługi systemu gospodarki odpadami, obszar infrastruktury technicznej. Po zmianie funkcja została określona jako: Obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami O1 - obszar urządzeń infrastruktury technicznej związanej z gospodarowaniem odpadami - składowiska odpadów, z wykluczeniem możliwości lokalizowania innych rodzajów usług lub przemysłu związanych z gospodarką odpadami. Dopuszcza się możliwość lokalizacji instalacji do pozyskiwania biogazu wysypiskowego. Na zrekultywowanych fragmentach składowiska oraz fragmentach niewykorzystywanych pod składowanie odpadów dopuszcza się usługi sportu i rekreacji. Początkowa część rozdziału 3.3.2.5 poświęconego opisowi rejonów technicznej obsługi miasta nie uległa żadnej modyfikacji w wyniku zmiany Studium. W tej części rozdziału znajdują się dwa ogólne ustalenia, które wpływają na wykładnię dalszych ustaleń. Dopuszcza się przeznaczenie w planach miejscowych do 20% każdego terenu pod funkcje usługowe - co oznacza ogólną dyspozycję dla wszystkich dalej określonych wydzieleń (terenów), a nie tylko dla składowiska odpadów (T-6). Jednak o tym, czy będzie to możliwe na wszystkich terenach, Studium nie przesądza, gdyż zostanie to rozstrzygnięte przy sporządzaniu planów miejscowych. Rejony obsługi technicznej miasta obejmują tereny (w odniesieniu do gospodarki odpadami) - składowiska odpadów. Studium zawęża obiekty i urządzenia gospodarowania odpadami do jednego, istniejącego w momencie uchwalania Studium (w 2014 r.) przeznaczenia terenu, jakim jest składowisko odpadów. Nie ma innego przeznaczenia terenu, charakterystycznego dla gospodarki odpadami jak np.: zakład unieszkodliwiania odpadów, spalarnia odpadów, punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych, instalacja do przetwarzania bioodpadów komunalnych itp. Potwierdzeniem powyższych ustaleń Studium z 2014 r. w zakresie przeznaczenia wydzielenia T-6 jest rozdział 8. Systemy Infrastruktury technicznej - koncepcja rozwoju, gdzie w podrozdziale 8.2.3. (str. 193) poświęconemu rozwojowi infrastruktury w zakresie usuwania odpadów stałych sformułowane zostały cele i kierunki "gospodarki w zakresie składowania i utylizacji odpadów stałych". Wskazano, że gospodarkę tę "należy prowadzić przede wszystkim w oparciu o składowisko odpadów komunalnych "S." w Ś., które zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (z załącznikami) stanowi regionalną instalację do obsługi regionu warszawskiego: (...) na terenie składowiska S. należy rozważyć uruchomienie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012- 2017." Zatem w Studium z 2014 r. wymienione zostało składowisko odpadów o statusie regionalnej instalacji (RIPOK - Regionalna Instalacja Przetwarzania Odpadów Komunalnych) oraz zamieszono stwierdzenie, że należy rozważyć uruchomienie jeszcze jednej instalacji (do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych - w skrócie MBP). Studium z 2014 r. nie przewidywało budowy innej instalacji (poza istniejącym składowiskiem), a jedynie wskazało, że w bliżej nieokreślonej przyszłości należy zastanowić się, nad uruchomieniem instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Ustalenie tak sformułowane, nie daje żadnej gwarancji, że budowa instalacji będzie możliwa, zwłaszcza że instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych zaliczane są do przedsięwzięć zawsze negatywnie oddziałujących lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ich budowa i eksploatacja często spotyka się z oporem społecznym, co ma miejsce w O. Odnosząc się do kwestii odesłania w Studium z 2014 do Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (WPGO2012 r.) w odpowiedzi na skargę wskazano, że wojewódzkie plany gospodarki odpadami nie są prawem miejscowym, a są aktami kierownictwa wewnętrznego samorządu województwa. W celu realizacji WPGO2012 Sejmik Województwa Mazowieckiego podjął Uchwałę Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r., poz. [...]). Określono tam regiony gospodarki odpadami komunalnymi, regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych w poszczególnych regionach oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi regionów. Zgodnie z tą uchwałą O. został zaliczony do regionu w. W załączniku Nr 2 do Uchwały zostały wymienione instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych (tzw. RIPOK-i) oraz instalacje zastępcze. Instalacje zostały podzielone na 3 rodzaje: instalacje do termicznego lub mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zmieszanych - MBP, instalacje do przetwarzania odpadów zielonych i bioodpadów - kompostownia, składowiska odpadów powstających w procesie MBP i pozostałości z sortowania - składowisko. S. O. sp. z o.o. w dokumencie tym występuje jako zarządzający składowiskiem zatwierdzonym jako RIPOK oraz jako instalacja do zastępczej obsługi na wypadek awarii trzech składowisk z regionu warszawskiego i radomskiego. Uchwała Nr [...] była w latach 2012-2018 trzynaście razy zmieniana, ale zmiany nie miały związku ze statusem składowiska w O. czy budową innej instalacji. Z analizy tekstu i załączników WPGO2012 nie wynika aby na terenie składowiska S. O. miało dojść do uruchomienia instalacji MBP. Jedynym dokumentem, gdzie pojawia się taka instalacja jest prowadzona przez Marszałka Województwa Mazowieckiego lista, o której mowa w art. 38b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - lista instalacji komunalnych planowanych do budowy, modernizacji lub rozbudowy. Wpis na listę jest czynnością techniczną i nie ma znaczenia prawnego. Sama lista ma wyłącznie walor informacyjny i poglądowy (np. dla mieszkańców województwa) i pozbawiona jest znaczenia prawnego, umieszczenie na niej planowanej inwestycji nie wiąże się z żadnymi uprawnieniami po stronie wnioskodawcy. WPGO2012 w trakcie prac nad zmianą Studium został zastąpiony Planem gospodarki odpadami dla województwa mazowieckiego 2024, opracowanym w listopadzie 2018 r., a przyjętym uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2019 r. (PGOWM2024). Plan ten został przyjęty przed uchwaleniem przedmiotowej zmiany Studium. Załącznikiem 1 do uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr [...] jest Plan inwestycyjny dla województwa mazowieckiego, w którym w tabeli 17 - Regionalne instalacje do mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych planowanych do rozbudowy/modernizacji - brak jest instalacji na terenie O. (str. 110-111). W rejonie zachodnim (zmiana nazwy regionu w stosunku do WPGO2012), w granicach którego znajduje się O., w planie tym znajduje się 10 takich instalacji, w tym największa w W. w odległości ok. 0,5 km od granic O. Zatem sfera uprawnień, które dla skarżącej wynikały ze Studium z 2014 sprowadzała się do możliwości prowadzenia składowiska odpadów komunalnych. Studium nie dawało żadnych gwarancji realizacji MBP, choć wskazywało że po rozważeniu skutków realizacji instalacji - takie przeznaczenie zostanie dopuszczone w przyszłości. Bez znaczenia dla uprawnień skarżącej było odesłanie do WPGO2012, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego samorządu województwa, a nadto nie występują w nim inwestycje mające być realizowane przez skarżącą na terenie O. Teza, że ustalenia Studium dla terenu T-6 pozwalały na realizację wszystkich obiektów, instalacji czy zakładów związanych z gospodarką odpadami jest niezgodna z ówczesnymi zapisami studium, podobnie jak twierdzenie, że obecna zmiana studium wprowadziła ograniczenia w prowadzeniu składowiska. Przeznaczenie terenu pod składowisko odpadów komunalnych jest przeznaczeniem konkretnym, zawężającym możliwości inwestycyjne do jednego obiektu, jednej instalacji. Jeśli przeznaczeniem terenu jest składowisko odpadów komunalnych, to nie jest nim spalarnia odpadów czy MBT. Przeznaczenie terenu pod konkretną funkcję zwalnia z obowiązku wprowadzenia zakazu innych funkcji. Zmiana Studium nie spowodowała naruszenia interesu prawnego skarżącej. Nadto ustalenia Studium przed i po jego zmianie nie są sprzeczne z będącym w obrocie prawnym pozwoleniem zintegrowanym na prowadzenie składowiska czy decyzją o pozwoleniu na budowę składowiska. Nie uległy również zmianie wskaźniki zagospodarowania terenu, które w przypadku składowiska odgrywają drugorzędne znaczenie, wobec przepisów rozporządzenia o składowiskach, które szczegółowo reguluje kwestie zagospodarowania terenu zarówno w fazie budowy, eksploatacji i rekultywacji. W odniesieniu do zarzutu braku uwzględnienia przy zmianie studium Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego (PZP WM) oraz Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami (WPGO WM) wskazano, że obowiązkiem gminy w przypadku zmiany studium jest aktualizacja części informacyjnej i części regulacyjnej studium tak, by było ono zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania województwa w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego. W części tekstowej oraz graficznej Studium obowiązkowe jest określenie obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa, przyjętym w 2018 roku uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa Mazowieckiego z [...] grudnia 2018 r. w sprawie Planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego. Przed zmianą Studium - zgodnie z art. 11 pkt 5 u.p.z.p. wystąpiono do Zarządu Województwa Mazowieckiego o uzgodnienie projektu studium co do zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego. Zarząd województwa, dokonał pozytywnej weryfikacji zgodności projektu studium z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa, dlatego chybiony był zarzut braku uwzględnienia PZP WM. Przy zmianie Studium, nie uwzględniano Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami, bo żaden przepis prawa nie obliguje do uwzględnienia ustaleń dokumentów kierownictwa wewnętrznego samorządu województwa jakim jest PGO. Skarżąca przytoczyła cytaty z tych dokumentów, które są ogólnym postulatem o zwiększenie efektywności systemu gospodarki odpadami na obszarze Miejskiego Obszaru Funkcjonalnego Warszawy (MOFW). WPGO2012 nie zawiera nawet ogólnej dyrektywy w zakresie realizacji MBP w O. W odniesieniu do istniejącej instalacji komunalnej (dawniej RIPOK) składowiska odpadów komunalnych A. (dawniej S.) określonych w WPGO2012 i PGO WM2024 - zmiana Studium, nie miała na nie wpływu. W wyniku zmiany Studium nie uległy też zmianie wskaźniki zagospodarowania terenu wynikające z położenia w strefie przyrodniczej oraz wskaźniki w zakresie powierzchni biologicznie czynnej i wielkości działek (tabela). Twierdzenie, że plan z 1999r. (uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 1999 r.) dopuszczał prowadzenie szerszego zakresu przedsięwzięć w zakresie gospodarowania odpadami, niż wynika to z nowych rozwiązań przyjętych w zmianie studium jest nieprawdziwe. Ustalenia planu miejscowego z 1999 r., sprowadzały się do wyznaczenia na rysunku planu liniami rozgraniczającymi teren oznaczony symbolem WS oraz przypisania mu funkcji składowiska odpadów komunalnych (§ 2 ust. 12 oraz § 21 ust. 1). Plan nie określił wskaźników zabudowy i zagospodarowania, gdyż dla terenu WS nie wyznaczono liniami zabudowy obszaru zabudowy. Brak linii zabudowy oznaczał, że plan nie przewidywał poza składowiskiem lokalizacji na tym terenie budynków. W § 10 planu, zawarto zasady gospodarki odpadami w odniesieniu do całego obszaru objętego planem. Dalej wskazano, że dokonana w 2011 r. nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach spowodowała, że gminy stały się właścicielami odpadów komunalnych, odpowiedzialnymi za ich odbiór i zagospodarowanie w zamian za opłaty ponoszone przez mieszkańców. Wybór firm do wywozu i zagospodarowania odpadów odbywa się drogą przetargów publicznych. Ta zmiana przełożyła się na zmianę statusu składowiska odpadów w Świerku oraz uczyniła nieaktualnym przepis § 10 ust. 2 planu z 1999 r - "Miejscem likwidacji, gromadzenia lub unieszkodliwiania odpadów, których nie można wykorzystać gospodarczo jest składowisko odpadów komunalnych w Świerku lub inne miejsce do tego przeznaczone". Po nowelizacji przepisów, odpady komunalne z O. są zagospodarowywane w różnych instalacjach komunalnych. Wbrew przepisom byłoby uwzględnienie w zmianie Studium ustaleń § 21 ust. 2 i 3 planu, ponieważ dotyczą one wyznaczenia strefy ochrony sanitarnej o szerokości 500 m, która jako obszar ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska nigdy dla składowiska odpadów w Ś. nie została ustalona (art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Zmiana Studium uwzględniła te ustalenia obowiązującego planu miejscowego, które nie były sprzeczne z przepisami. Skarżąca może dalej prowadzić składowisko odpadów komunalnych w granicach i na zasadach wynikających z decyzji zatwierdzającej projekt składowiska i udzielającej pozwolenia na budowę oraz pozwolenia zintegrowanego. W Studium uwzględniono zarówno dotychczasowe przeznaczenie, zagospodarowanie i uzbrojenie terenu jak i we właściwej dla tego aktu ogólności - będące w obrocie prawnym decyzje. Odnosząc się do braku określenia parametrów i wskaźników dla działek będących przedmiotem skargi wskazano, że obejmują one: maksymalną wysokość zabudowy, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy, procentowy wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej oraz minimalną powierzchnię nowo tworzonej działki budowlanej. Zróżnicowanie wskaźników jest dostosowane do potrzeb i jest ich więcej w przypadku stref z dominującą funkcja zabudowy (city, strefa śródmiejska, miejska i podmiejska). Natomiast w strefie przyrodniczej Studium nie przewiduje zabudowy lub jest ona funkcją uzupełniającą. Po zmianie Studium dla terenu składowiska poza zmianą symbolu wydzielenia na O1-1 parametry nie zmieniły się, zarówno te wynikające z położenia w "strefie przyrodniczej" (str. 139-140 ujednoliconego teksu studium), jak i określone w tabeli wskaźników dla wydzielenia O1-1 (str. 162 ujednoliconego tekstu studium). Położenie składowiska w strefie przyrodniczej ogranicza wysokość zabudowy do 10 m (12 m w przypadku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) oraz intensywność zabudowy do 0,3 (0,8 dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). Studium przewiduje, że minimalna wielkość nowotworzonej działki oraz minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej zostanie określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (wartość bd w tabeli na str. 35 lub odpowiednio 162). W odniesieniu do zarzucanej sprzeczności pomiędzy ustaleniami odnoszącymi się do obszaru O1, wskazano, że twierdzenie to wynika z błędnej wykładni ustaleń Studium. Część ustaleń wiążących przy sporządzaniu planów miejscowych ma charakter ustaleń ogólnych, dotyczących całych rejonów, a nawet stref funkcjonalnych, a część to ustalenia szczegółowe przypisane konkretnym wydzieleniom (terenom) funkcjonalnym w ramach rejonów funkcjonalnych. Początkowa część rozdziału 3.3.2.5 dotyczącego rejonów technicznej obsługi miasta, nie uległa żadnej modyfikacji w wyniku zmiany Studium. W tej części rozdziału znajdują się dwa ogólne ustalenia, które wpływają na wykładnię dalszych ustaleń. Po opisie co tworzy rejony technicznej obsługi miasta następuje ogólna dyspozycja dla wszystkich dalej określonych wydzieleń (terenów) funkcjonalnych o brzmieniu - "Dopuszcza się przeznaczenie w planach miejscowych do 20% każdego terenu pod funkcje usługowe". Następnie wypunktowane są tereny wraz z przypisaną funkcją dominującą: oczyszczalnia ścieków, obiekty obsługi systemów wodociągowych, obiekty obsługi systemów elektroenergetycznych, składowisko, cmentarze. Następnie, każdy teren lub grupa terenów jest scharakteryzowana poprzez przypisanie symboli i jeśli jest taka potrzeba szczegółowych ustaleń w zakresie przeznaczenia. Na koniec rozdziału zamieszczona jest tabela, gdzie wszystkim terenom (wydzieleniom) przypisane są wskaźniki zagospodarowania terenu. Dopuszczenie lokalizacji usług na terenach technicznej obsługi miasta oznacza ogólną dyspozycję dla wszystkich dalej określonych wydzieleń (terenów), a nie tylko dla składowiska odpadów. O tym, czy lokalizacja usług będzie potrzebna i racjonalna oraz jakie to będą usługi rozstrzygną plany miejscowe i przepisy odrębne. W przypadku składowiska, możliwość wynikająca z ogólnego ustalenia na początku rozdziału została doprecyzowana ustaleniami szczegółowymi. Ewentualne usługi, które może dopuścić plan miejscowy nie mogą być związane z gospodarką odpadami, Studium zawęża katalog usług do sportu i rekreacji. Zagospodarowywanie i użytkowanie zrekultywowanych antropogenicznych wzniesień powstałych w wyniku składowania odpadów jako tereny sportu i rekreacji jest powszechną praktyką. Kierunek zagospodarowania jako usługi sportu i rekreacji został nakreślony w fazie po zamknięciu składowiska. Odzwierciedla on cel miasta, aby obszar stanowiący źródło uciążliwości zrewitalizować i włączyć w układ przyrodniczy. Perspektywiczny cel Studium aby obszary składowisk odpadów docelowo zagospodarowywać pod sport i rekreację, nie jest sprzeczny z kierunkiem leśnym rekultywacji określonym w dokumentach składowiska w Ś. Leśny kierunek rekultywacji składowiska nie może być utożsamiany z "zalesieniem" w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W przypadku formalnego zakończenia rekultywacji całego składowiska w kierunku leśnym, możliwe jest zagospodarowanie tego terenu na potrzeby sportu i rekreacji. Zmiana Studium nie prowadzi do likwidacji składowiska odpadów komunalnych, które odgrywa określoną rolę w realizacji planu gospodarki odpadami dla województwa mazowieckiego (PGOWM2024). Powoływana w skardze konieczność budowy kolejnej instalacji nie wynika z żadnego strategicznego dokumentu, ani realnych potrzeb. Zamiaru budowy przez skarżącą instalacji MBP nie można uznać za wartość chronioną, a zasada proporcjonalności wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nie ma w tym wypadku zastosowania. Organ wskazał na brak akceptacji społecznej dla rozbudowy składowiska. W odniesieniu do zarzutu nieponowienia czynności planistycznych, wskazano, że zaskarżona uchwała była już poddana ocenie pod kątem m.in. naruszenia art. 11 pkt 7 u.p.z.p. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1202/22. Odnosząc się do zarzutu braku opracowania ekofizjograficznego, wskazano, że opracowania te nie mają charakteru normatywnego, lecz analityczno-instrukcyjny. Są sporządzane w celu wykorzystania w procesie planistycznym. Skarżąca nie wykazała, że istniejące dotychczas opracowanie ekofizjograficzne straciło walory niezbędne do realizacji przypisanych mu zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia, jest uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z [...] grudnia 2021 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta O. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca wskazywała, że posiada interes prawny i interes ten został naruszony, co potwierdza uchwalony na podstawie kwestionowanych zapisów studium, plan miejscowy - uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu obejmującego m. in. składowisko odpadów. Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz istotne jest to, że z mocy art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Relacje systemowe aktów planistycznych, zwłaszcza związanie ustaleniami studium przy uchwalaniu planów miejscowych może w okolicznościach konkretnej sprawy skutkować uznaniem, że już uchwała w przedmiocie studium prowadzi do naruszenia interesu prawnego określonych członków wspólnoty samorządowej. Dopuszczalność wniesienia skargi na studium, w aktualnym orzecznictwie, nie budzi wątpliwości (wyroki NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2298/15, LEX nr 2351692 oraz z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3087/19, LEX nr 3099442). Skarżąca argumentowała, że rozwiązania planistyczne określone w Studium w odniesieniu do jej nieruchomości naruszają interes prawny Spółki. Przypomnienia wymaga, że poprzez uchwalenie studium organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie polityki przestrzennej, w szczególności określają kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.z.p., w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Gmina w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego ma możliwość samodzielnego decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, położonego w swoich granicach administracyjnych. Samodzielność planistyczna gminy nie oznacza jednak nieskrępowanej władzy w tym zakresie. W przypadku uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, swoboda organu gminy ograniczona jest m.in. wymogami zawartości tego aktu planistycznego, o którym mowa w art. 10 u.p.z.p. Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.z.p. studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12, a tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium. Standardy dokumentacji planistycznej, w tym dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, sposobów dokumentowania prac planistycznych określało (do 24 grudnia 2021r.) wydane na podstawie art. 10 ust. 4 u.p.z.p., rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U z 2004r., poz. 1233). W § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że projekt studium powinien zawierać: 1) część określającą uwarunkowania, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, przedstawioną w formie tekstowej i graficznej, 2) część tekstową zawierającą ustalenia określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy, 3) rysunek przedstawiający w formie graficznej ustalenia, określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, a także granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy, 4) uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, w studium należy określić wpływ uwarunkowań, o których mowa w art. 10 ust. 1 u.p.z.p., na ustalenie kierunków i zasad zagospodarowania przestrzennego gminy, o których mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. "W studium określa się w szczególności: 1) uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. d: a) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym wynikające z audytu krajobrazowego, b) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy". Ustalenia dotyczące kierunków zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, powinny określać dopuszczalny zakres i ograniczenia tych zmian, a także zawierać wytyczne ich określania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (§ 6 pkt 1 ww. rozporządzenia), ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych (§ 6 pkt 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z art. 2 pkt 16 u.p.z.p. przez parametry i wskaźniki urbanistyczne należy rozumieć parametry i wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40. Oceny, czy zakwestionowana uchwała była obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności, dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania studium, rozumiane są jako merytoryczne wymogi kształtowania przez uprawnione organy polityki przestrzennej, dotyczące m. in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Tryb sporządzania studium odnosi się do sekwencji czynności jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia studium. Etapy te określone zostały w art. 9 ust. 1, art. 11 i art. 12 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Zaskarżona uchwała nie ogranicza praw spółki w szczególności nie uniemożliwienia kontynuowania działalności gospodarczej na dotychczasowych zasadach. Organ dokonując zmian w Studium uwzględnił bowiem dotychczasowe przeznaczenia oraz zagospodarowania terenu nieruchomości skarżącej, a w szczególności nie dokonał innego ich planistycznego przeznaczenia. Jednym z celów polityki przestrzennej określanej w studiach jest rozpoznanie interesów publicznych w obrębie gminy oraz stymulowanie uczestników działań w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Zawsze naczelnym celem jest rozwój gminy, przy uwzględnieniu jej specyficznych warunków. Ustalenia w zakresie kierunków zagospodarowania przestrzennego, zasad ochrony poszczególnych obszarów, jak również obszarów rozmieszczenia infrastruktury technicznej, czy kierunków i zasad kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, podlegają określeniu w studium. Konieczność uwzględnienia w studium dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, nie oznacza, że Rada, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie, ich dokonanie musi być jednak poprzedzone dokładną analizą i oceną stanu faktycznego, jaki istnieje na danym terenie. Sąd podzielił twierdzenie organu, że uprawnienia jakie skarżąca posiadała na podstawie ustaleń Studium obowiązującego przed zmianą wprowadzona zaskarżoną uchwałą, nie uległy istotnemu ograniczeniu. Przed zmianą Studium, w odniesieniu do składowiska obowiązywały zasady i wskaźniki ustalone dla: strefy przyrodniczej, rejonu technicznej obsługi miasta (str. 34), terenu składowiska obejmującego jedno wydzielenie o powierzchni 36,48 ha - Teren obsługi systemu gospodarki odpadami T-6 (teren urządzeń obsługi systemu gospodarki odpadami), ujęty w tabeli wskaźników dla poszczególnych wydzieleń rejonu jako T-6, dla którego Studium nie ustalało minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (Bd) i minimalnej wielkości nowo tworzonych działek (Bd). Po zmianie Studium, w odniesieniu do składowiska obowiązują zasady i wskaźniki ustalone dla: strefy przyrodniczej (str. 139-140 ujednoliconego teksu studium), rejonu technicznej obsługi miasta (str. 161), terenu składowiska (str. 161) obejmującego jedno wydzielenie o powierzchni 23,63 ha - Obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami O1, ujęty w tabeli wskaźników dla poszczególnych wydzieleń rejonu jako O1-1, dla którego Studium nie ustala minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (Bd) i minimalnej wielkości nowo tworzonych działek (Bd) - (str. 162). Zmiana Studium nie dotyczyła wskaźników wynikających z położenia składowiska w strefie przyrodniczej. Zmiana polegała na ograniczeniu powierzchni wydzielenia rejonu technicznej obsługi miasta z 36,48 ha do 23,63 ha, przy czym obszar składowiska mieści się w całości w granicach wydzielenia, którego ogólnym przeznaczeniem pozostało gospodarowanie odpadami. Granice wydzielenia oznaczonego po zmianie Studium symbolem O1 pokrywają się z granicami ogrodzonego terenu użytkowanego przez skarżącą jako składowisko odpadów komunalnych. Tereny wyłączone z wydzielenia T-6 to w większości lasy i odłogowane grunty rolne. W Studium wprowadzono nowe symbole, które nawiązują do nazw systemów infrastruktury, którą obsługują: O1 - obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami (wcześniej część wydzielenia T-6). Zmiana oznaczenia była zmianą redakcyjną i jako taka nie narusza interesu prawnego skarżącej. Podstawowa funkcja wydzielenia O1 (uprzednio T-6) w wyniku zmiany Studium została doprecyzowana. Studium przed zmianą, wydzieleniu T-6 przypisywało funkcję - Teren obsługi systemu gospodarki odpadami, obszar infrastruktury technicznej. Po zmianie funkcja została określona jako: Obszar infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami O1 - obszar urządzeń infrastruktury technicznej związanej z gospodarowaniem odpadami - składowiska odpadów, z wykluczeniem możliwości lokalizowania innych rodzajów usług lub przemysłu związanych z gospodarką odpadami. Dopuszczono możliwość lokalizacji instalacji do pozyskiwania biogazu wysypiskowego. Na zrekultywowanych fragmentach składowiska oraz fragmentach niewykorzystywanych pod składowanie odpadów dopuszczono usługi sportu i rekreacji. Początkowa część rozdziału 3.3.2.5 poświęconego opisowi rejonów technicznej obsługi miasta nie uległa żadnej modyfikacji w wyniku zmiany Studium. W tej części rozdziału znajdują się dwa ogólne ustalenia, które wpływają na wykładnię dalszych ustaleń. Dopuszczono przeznaczenie w planach miejscowych do 20% każdego terenu pod funkcje usługowe - co jest ogólną dyspozycję dla wszystkich dalej określonych wydzieleń (terenów), a nie tylko dla składowiska odpadów (T-6). Studium jednak nie przesądza tej kwestii, zostawiając to rozstrzygnięciom planów miejscowych. Rejony obsługi technicznej miasta obejmują tereny (w odniesieniu do gospodarki odpadami) - składowiska odpadów. Studium zawęża obiekty i urządzenia gospodarowania odpadami do istniejącego w momencie uchwalania Studium (w 2014 r.) przeznaczenia terenu, jakim było składowisko odpadów. Potwierdzeniem ustaleń Studium z 2014 r. w zakresie przeznaczenia wydzielenia T-6 jest rozdział 8. Systemy Infrastruktury technicznej - koncepcja rozwoju, gdzie w podrozdziale 8.2.3. (str. 193) poświęconemu rozwojowi infrastruktury w zakresie usuwania odpadów stałych sformułowane zostały cele i kierunki "gospodarki w zakresie składowania i utylizacji odpadów stałych". Wskazano, że gospodarkę tę "należy prowadzić przede wszystkim w oparciu o składowisko odpadów komunalnych "S." w Ś., które zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (z załącznikami) stanowi regionalną instalację do obsługi regionu warszawskiego: (...) na terenie składowiska S. należy rozważyć uruchomienie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, zgodnie z Wojewódzkim Planem Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012- 2017." Zatem w Studium z 2014 r. wymienione zostało składowisko odpadów o statusie regionalnej instalacji (RIPOK - Regionalna Instalacja Przetwarzania Odpadów Komunalnych) oraz zamieszono stwierdzenie, że należy rozważyć uruchomienie jeszcze jednej instalacji (do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych - w skrócie MBP). Studium z 2014 r. nie przewidywało budowy innej instalacji (poza istniejącym składowiskiem), a jedynie wskazało, że w nieokreślonej przyszłości należy rozważyć uruchomienie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych. Ustalenie tak sformułowane, nie dawało gwarancji, że budowa instalacji będzie możliwa. Odnosząc się do kwestii odesłania w Studium z 2014 do Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Mazowsza na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 (WPGO2012 r.) w odpowiedzi na skargę zasadnie wskazano, że wojewódzkie plany gospodarki odpadami nie są prawem miejscowym, a aktami kierownictwa wewnętrznego samorządu województwa. Zatem sfera uprawnień, które dla skarżącej wynikały ze Studium z 2014 polegała na możliwości prowadzenia składowiska odpadów komunalnych. Studium nie dawało gwarancji realizacji MBP, choć wskazywało możliwość jego realizacji w przyszłości. Bez znaczenia dla uprawnień skarżącej było odesłanie do WPGO2012, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego samorządu województwa, a nadto nie występują w nim inwestycje mające być realizowane przez skarżącą na terenie O. Teza skargi, że ustalenia Studium dla terenu T-6 pozwalały na realizację wszystkich obiektów, instalacji czy zakładów związanych z gospodarką odpadami jest niezgodna z ówczesnymi zapisami studium. Zmiana Studium nie spowodowała naruszenia interesu prawnego skarżącej. Tym samym ustalenia Studium nie mogą być sprzeczne z pozwoleniem zintegrowanym na prowadzenie składowiska czy decyzją o pozwoleniu na budowę składowiska. Nie uległy również zmianie wskaźniki zagospodarowania terenu, które w przypadku składowiska odgrywają drugorzędne znaczenie, wobec przepisów, które szczegółowo regulują kwestie zagospodarowania terenu zarówno w fazie budowy, eksploatacji i rekultywacji. Przed zmianą Studium - zgodnie z art. 11 pkt 5 u.p.z.p. wystąpiono do Zarządu Województwa Mazowieckiego o uzgodnienie projektu studium w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego. Zarząd województwa, dokonał pozytywnej weryfikacji zgodności projektu studium z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa, dlatego chybiony był zarzut braku uwzględnienia PZP WM. W wyniku zmiany Studium nie uległy zmianie wskaźniki zagospodarowania terenu wynikające z położenia w strefie przyrodniczej oraz wskaźniki w zakresie powierzchni biologicznie czynnej i wielkości działek. Twierdzenie, że plan z 1999r. (uchwała Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] grudnia 1999 r.) dopuszczał prowadzenie szerszego zakresu przedsięwzięć w zakresie gospodarowania odpadami, niż wynika to z nowych rozwiązań przyjętych po zmianie studium jest niezasadne. Ustalenia planu sprowadzały się do wyznaczenia na rysunku planu liniami rozgraniczającymi teren oznaczony symbolem WS oraz przypisania mu funkcji składowiska odpadów komunalnych (§ 2 ust. 12 oraz § 21 ust. 1). Plan nie określił wskaźników zabudowy i zagospodarowania, gdyż dla terenu WS nie wyznaczono liniami zabudowy obszaru zabudowy. Brak linii zabudowy oznaczał, że plan nie przewidywał poza składowiskiem lokalizacji na tym terenie budynków. W § 10 planu, zawarto zasady gospodarki odpadami w odniesieniu do całego obszaru objętego planem. Zmiana Studium uwzględniła te ustalenia obowiązującego planu miejscowego, które nie były sprzeczne z przepisami. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca może dalej prowadzić składowisko odpadów komunalnych w granicach i na zasadach wynikających z decyzji zatwierdzającej projekt składowiska i udzielającej pozwolenia na budowę oraz pozwolenia zintegrowanego. Po zmianie Studium dla terenu składowiska poza zmianą symbolu wydzielenia na O1-1 parametry nie zmieniły się, zarówno wynikające z położenia w "strefie przyrodniczej" (str. 139-140 ujednoliconego teksu studium), jak i określone w tabeli wskaźników dla wydzielenia O1-1 (str. 162 ujednoliconego tekstu studium). W odniesieniu do zarzucanej sprzeczności pomiędzy ustaleniami odnoszącymi się do obszaru O1, przekonująco Rada Miasta O. wyjaśniła, że twierdzenie to wynika z błędnej wykładni ustaleń Studium. Powoływany w skardze zamiar budowy instalacji MBP, nie mógł być uznać za prawnie chroniony i przyznany przez uprawniony organ w stosownej procedurze. W odniesieniu do zarzutu braku ponowienia czynności planistycznych, Sąd podziela argumentację o braku naruszenia art. 11 pkt 7 u.p.z.p., zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1202/22, gdzie wskazano, że procedura przyjęcia studium nie przewiduje obowiązku ponawiania czynności planistycznych w przypadku dokonania zmian w przedstawianym projekcie, w tym także w wyniku uwzględniania uwag do projektu studium. Ustawodawca w przeciwieństwie od procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadził obowiązku ponawiania czynności w przypadku stwierdzenia przez radę konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie studium (wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Op 546/18 czy w Krakowie z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 934/10, Lex nr 753701). W odniesieniu do zarzutu braku aktualnego opracowania ekofizjograficznego, to nie ma dowodów na to, że istniejące opracowanie ekofizjograficzne straciło walory niezbędne do realizacji przypisanych mu zadań. Reasumując skarżąca nie udowodniła, aby w wyniku zmiany Studium doszło do faktycznej utraty wcześniej posiadanych uprawnień, zatem nie został naruszony interes skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.