VII SA/Wa 941/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr : [...] Prezydent [...] działają na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) i art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o zatrzymaniu H. M., prawa jazdy kat. B (19-11-1992), A (19-11-1992) nr : [...], seria druku [...] wydanego dnia 21 grudnia 2009 r. przez Prezydenta [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji, jednocześnie zobowiązał do zwrotu prawa jazdy i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że z wniosku Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wynika, że skarżący w okresie od dnia 24 września 2011 r. do dnia 19 sierpnia 2012r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i łącznie otrzymał 30 punktów karnych. Podniósł, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 1137), decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest zasadna z uwagi na to, że kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. w zw. z art. 136 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.), utrzymało w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stracił moc obowiązującą z dniem 19 stycznia 2013 r. Wyjaśnił, iż przepisy regulujące zatrzymanie prawa jazdy określone w ustawie-Prawo o ruchu drogowym zostały zastąpione przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Jednakże, na mocy art. 135 ust. 1 tej ustawy - w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r., a naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów miało miejsce w dniu 19 sierpnia 2012 r. w W. - przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h w czasie jazdy motocyklem - i według stanu prawnego na ten dzień organ odwoławczy rozpatrzył wniesione odwołanie. Organ II instancji potwierdził, że art. 130 ust. 3 ustawy-Prawo o ruchu drogowym przewiduje zmniejszenie punktów karnych, o ile kierowca na koszt własny będzie uczestniczyć w szkoleniu. Wyjaśnił, że w art. 130 ust. 4 została wydana delegacja ustawowa do wydania przepisów wykonawczych w celu zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W punkcie 4 ww. artykułu zawarte jest upoważnienie do określenia liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Wskazał, że § 8 ust. 6 Rozporzadzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 448), stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Organ odwoławczy podkreślił, iż naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące przekroczenie liczby punktów miało miejsce w dniu 19 sierpnia 2012 r., natomiast szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy miało miejsce 21 sierpnia 2012 r., a więc 2 dni później niż termin na redukcję punktów określony w rozporządzeniu. Wyjaśnił, że przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia, wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu nie został wydany z naruszeniem upoważnienia ustawowego, a co za tym idzie nie jest on przepisem niekonstytucyjnym, bowiem żaden organ nie uznał tego przepisu za niekonstytucyjny, a organ odwoławczy nie jest uprawniony do badania legalności aktów wykonawczych wydanych z mocy upoważnienia ustawowego oraz odstąpienia od ich stosowania. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności z powodów wskazanych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że argumenty w nim zawarte nie mogą spowodować uchylenia klauzuli natychmiastowej wykonalności, bowiem przy przekroczeniu 24 punktów zatrzymanie prawa jazdy jest obligatoryjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzję oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] października 2012 roku, Nr [...] i stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 130 ust 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., nr. 108, poz. 908 z późn. zm.), który stanowi(ł), że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 ustawy, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy), poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten nie zawiera pełnej i wyczerpującej regulacji, zwłaszcza w zakresie okoliczności, w jakich odbycie szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów karnych; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), który stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24, poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy pozostaje on w oczywistej sprzeczności z przepisami wyżej wskazanej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym - zwłaszcza art. 130 ust. 3 ustawy oraz przepisami Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku, gdyż został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., nr. 108, poz. 908 z późn. zm.), który stanowi, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zatrzymania prawa jazdy Skarżącemu, podczas gdy stan faktyczny przedmiotowej sprawy w jednoznaczny sposób wskazuje, że takich przesłanek nie było; 4) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 138 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieodniesienie się przez Organ do wszystkich podniesionych w odwołaniu od decyzji przez Skarżącego zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania, co spowodowało naruszenie dyrektywy udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek; 5) naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa poprzez błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów aktu podustawowego, tj. rozporządzenia, które pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami ustawy, gdyż materia zawarta w rozporządzeniu, w sposób nieuprawniony zawęża krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z postanowienia zawartego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ponadto treść § 8 ust. 6 rozrządzenia bez wątpienia reguluje sferę praw i wolności obywatelskich, a więc materię która na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zastrzeżona jest do regulacji wyłącznie w drodze ustawowej; 6) naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz uznanie przez Organ, że nie jest on uprawniony do badania legalności aktów wykonawczych oraz do odstąpienia od ich stosowania w przypadku uznania ich nielegalności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. znak : [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., którą organ orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B (19-11-1992), A (19-11-1992) nr : [...], seria druku [...] wydanego dnia [...]-12-2009 r. przez Prezydenta [...], do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji oraz zobowiązał do zwrotu prawa jazdy. Decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej przez organ I instancji utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy stanowił przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), który stracił moc obowiązującą z dniem 19 stycznia 2013 r., a przepisy regulujące zatrzymanie prawa jazdy określone w ustawie zostały zastąpione przepisami ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Jednakże, na mocy art. 135 ust. 1 tej ustawy - w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r., a naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W niniejszej sprawie naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów miało miejsce w dniu 19 sierpnia 2012 r., a zatem prawidłowo organ odwoławczy orzekał w sprawie według stanu prawnego na ten dzień, a zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, zwanej dalej ustawą. Stosownie do treści art. 138 ust. 1 ustawy, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach przewidzianych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.d - gdy upłynął termin ważności prawa jazdy i lit.g – przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie zachodzi druga sytuacja, czyli sytuacja określona w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący H.M. w okresie od dnia 24 września 2011 r. do dnia 19 sierpnia 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które łącznie otrzymał 30 punktów karnych. Fakt przekroczenia przez skarżącego 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe wynika z wniosku Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia 13 września 2012 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania przez skarżącego pojazdami. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów, tj. kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Zaznaczyć należy, że wprowadzenie do porządku prawnego sytemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu jednego roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone w ustawie konsekwencje. W takim przypadku kierujący pojazdem powinien zatem liczyć się m.in. z zatrzymaniem prawa jazdy (art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g), a także skierowaniem na badania psychologiczne (art. 124 ust. 1 pkt 2 lit.b) czy skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lib. b). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z pierwszą z wymienionych powyżej sytuacji. Wyjaśnić należy, iż określenie w art. 138 ust. 1 ustawy, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, (m.in. w przypadku przekroczenia liczby 24 punków) wydaje starosta oznacza, że kompetencja organu ma charakter związany, czyli tym samym wykluczający jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego. Warunkiem wydania decyzji w tym przedmiocie jest stwierdzenie, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdami przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dacie orzekania przez organy skarżący przekroczył liczbę 24 punków karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Tym samym właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Cytowany art. 130 ustawy w ust. 3 dopuszcza wprawdzie możliwość uczestnictwa przez kierowcę wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w szkoleniu na własny koszt, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, z wyjątkiem nowego kierowcy. Zestawienie jednak ust. 3 art. 130 ustawy z jego ust. 2 prowadzi do przyjęcia stwierdzenia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeżeli szkolenie takie kierowca odbył już po przekroczeniu wskazanej liczby 24 punktów w ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Regulację prawna dotyczącą zmniejszania posiadanej liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zawiera § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U Nr 236, poz. 1998 ze zm.), wydanego z powołaniem się na upoważnienie wymienione w art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy. W § 8 ust. 6 tego rozporządzenia stwierdzono, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Wprawdzie skarżący zarzucił, że regulacja zawarta w rozporządzeniu – czyli akcie wykonawczym do ustawy, przekracza delegację ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 ustawy i w związku z tym ma niekonstytucyjny charakter, ale co należy podkreślić, oparcie się tylko na prawidłowej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy-Prawo o ruchu drogowym pozwala na właściwe odczytanie normy prawnej zawartej w treści art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g oraz art. 130 ust. 3 ustawy, w sposób wykluczający możliwość zmniejszenia liczby punktów na skutek uczestniczenia w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia precyzuje bowiem jedynie normatywną treść przepisów ustawy-Prawo o ruchu drogowym. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie dominuje pogląd, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestniczenia w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (zob. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 275/10 – Lex 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10- Lex 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1723/10 – Lex 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – nie publ.). Jak wynika z akt sprawy, naruszenie przepisów ruchu drogowego powodujące przekroczenie liczby punktów miało miejsce w dniu 19 sierpnia 2012 r., zaś odbycie przez skarżącego szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy miało miejsce w dniu 21 sierpnia 2012 r., a więc 2 dni później niż przewidziany termin na redukcję punktów określony w rozporządzeniu. Niekwestionowany pozostaje fakt otrzymania przez skarżącego łącznie 30 punktów za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie krótszym niż jeden rok, tj. w okresie od 24 września 2011 r. do dnia 19 sierpnia 2012 r. Poza sporem pozostaje także fakt, że skarżący dopiero w dniu 21 sierpnia 2012 r., czyli po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych, odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w W. Niewątpliwie szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, odbywane jest przez kierowców w celu zmniejszenia liczby punktów, czego skutkiem jest ich usunięcie z ewidencji. Stąd też odbycie takiego szkolenia jest podstawą do usunięcia punktów z ewidencji. Jednak, jak wskazano powyżej, z zestawienia przepisów ust. 2 i ust. 3 art. 130 ustawy wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę, że przekroczenie w ciągu roku określonego limitu punktów skutkuje wszczęciem postępowań administracyjnych mających zweryfikować predyspozycję i kwalifikacje kierowców. Procedury prowadzące do weryfikacji nie mają charakteru represyjnego, lecz prewencyjny. W ocenie Sądu, nie można zapisów kolejnych ustępów art. 130 ustawy interpretować we wzajemnej izolacji. Sytuacja opisana w art. 130 ust. 2, w której nie jest możliwe usunięcie punktów z ewidencji ze względu na przekroczenie w okresie roku (od pierwszego naruszenia do ostatniego naruszenia) limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3 ustawy. Kierowca nie może doprowadzić do odliczenia punktów, gdy ich liczba w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego przekroczyłaby dopuszczalny limit. Szkolenie wówczas nie jest już skuteczne, czyli nie może zniweczyć stanu faktycznego, w którym nie jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu. Otwiera się natomiast droga do przeprowadzenia procedur weryfikujących i sprawdzających. Gdyby bowiem dopuścić przeciwną możliwość, wówczas poprzez pernamentne odbywanie szkoleń, kierujący uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w nim uczestniczyć. Natomiast przyjęte w ustawie rozwiązania zmierzają do w miarę szybkiej identyfikacji takich osób i poddania ich weryfikacji dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zatem argument skargi, podkreślający fakt odbycia przedmiotowego szkolenia przez skarżącego i tym samym zmniejszenie liczby punktów, czyli w rezultacie nie przekroczenie przez niego dopuszczonej liczby 24 punktów, nie może być uznany za zasadny. Taka argumentacja skarżącego nie może także wpłynąć na zmianę stanowiska w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego sprzeczności § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym- zwłaszcza art. 130 ust. 3 ustawy praz przepisami Konstytucji RP zaznaczyć należy, iż obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konstytucyjności tego przepisu rozporządzenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 2038/11, z dnia 24 października 2012 r. I OSK 1306/11 oraz I OSK 1203/11, dnia 1 czerwca 2012 r. I OSK 1203/11 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w wymienionych wyrokach, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b", art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. "b", art. 130 ust. 2 i 3, art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Zaznaczyć należy, że jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca popełnia kolejne punktowane naruszenia to te wcześniejsze mogą podlegać usunięciu tylko, gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym czasie 24. Okoliczności tej nie można również pomijać przy interpretacji art. 130 ust. 3. Gdyby, tak jak chciałby tego skarżący, możliwe było stosowanie art. 130 ust. 3 w każdym czasie, niezależnie od liczby przypisanych już punktów, to niemożliwe byłoby korzystanie ze wskazanych środków, a zatem osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Wykluczone byłoby też stosowanie art. 130 ust. 2 ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które, w myśl założenia ustawodawcy, winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i z tego powodu prawo jazdy podlega zatrzymaniu, nie może też skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, jeżeli przed przystąpieniem do szkolenia miał już przypisane więcej niż 24 punkty. Zaznaczyć należy, że po zdaniu egzaminu państwowego odpowiedniego do rodzaju uprawnienia następuje zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji odpowiada przepisom prawa. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji organ dokonał prawidłowych ustaleń i słusznie przyjął, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy kat. A i B do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji jest prawidłowa. Organ przeprowadził postępowanie w sprawie i wydał zdecyzję z poszanowaniem zasad wynikających z kpa., a w szczególności z art. 6,7,9, 77, 107 kpa. Z tych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a skargę oddalono.