VII SA/Wa 970/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.) w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 199 4r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą Prawo budowlane), po rozpatrzeniu zażalenia J. K. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], którym nałożono na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 45 182,21 zł (czterdzieści pięć tysięcy sto osiemdziesiąt dwa złote dwadzieścia jeden groszy) z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [....] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego o wymiarach zewnętrznych 6,3 m x 6,2 m z dobudowaną werandą o wymiarach 6,3 x 1,5 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi K. gm. Ł. oraz zawartego w tytule wykonawczym [...] o charakterze niepieniężnym Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. przypominającym o wykonaniu wymienionej decyzji - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż w związku z niewykonaniem przez J. K. obowiązku wskazanego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...] organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu [...] grudnia 2008 r. zostało wystawione upomnienie wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku letniskowego o wymiarach zewnętrznych 6,3 m x 6,2 m z dobudowaną werandą o wym. 6,3 m x 1,5 m. usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej we wsi K., gm. Ł. W dniu [...] grudnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie J. K. w dniu [...] stycznia 2010 r. wszczęło postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] nałożono na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 30 427.74 zł. (trzydzieści tysięcy czterysta dwadzieścia siedem złotych siedemdziesiąt cztery grosze). W wyniku postępowania zażaleniowego, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...] uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego i umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Następnie, w dniu [...] marca 2010 r. wystawiono tytuł wykonawczy Nr [....], a postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. umorzono postępowanie egzekucyjne wszczęte poprzez wystawienie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...]. W związku z faktem, iż doprowadzono do sytuacji gdzie funkcjonowały w obrocie prawnym dwa tytuły wykonawcze, również postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. umorzono postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. W dniu [....] sierpnia 2010 r. wystawiono tytuł wykonawczy Nr [...] a postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., znak: [....] nałożono na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 34 630. 60 zł. (trzydzieści cztery tysiące sześćset trzydzieści złotych sześćdziesiąt groszy). W wyniku postępowania zażaleniowego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r., uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. odmówiono J. K. przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym poprzez wystawienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] tytułu wykonawczego [....] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Po rozpatrzeniu zażalenia J. K. na ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. , postanowieniem Nr [...] z dnia [....] listopada 2010 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Nr [...] , a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ I instancji wydał w dniu [...] grudnia 2010 r. objęte rozpatrywanym zażaleniem postanowienie znak: [....] nakładające na J. K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 45 182,21 zł. (czterdzieści pięć tysięcy sto osiemdziesiąt dwa złotych dwadzieścia jeden groszy). Organ II instancji uzasadniając swe rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przeprowadził postępowanie egzekucyjne, a wydanie przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Następnie organ II instancji przywołał treść art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi o tym co powinno zawierać postanowienie o nałożeniu grzywny. Stwierdził, że organ egzekucyjny wydając objęte zażaleniem postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. zastosował się do dyspozycji przywołanego przepisu. Kwotę grzywny w celu przymuszenia nałożono w oparciu o art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jej wysokość została wyliczona zgodnie ze wskazaniami tegoż przepisu. Przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że wysokość grzywny, o której mowa w § 4 (jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa), w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że obecnie obowiązująca cena 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego wynosi za III kwartał 2010 r.- 4 657 zł. Powierzchnia budynku, w stosunku do którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne wynosi 6,30 m x 6,20 m (rozmiary budynku letniskowego) + 6,30 m x 1,50 m (dobudowana weranda) co daje w sumie 39,06 + 9,45 48,51 m². Według powyższego wzoru kwota grzywny wynosi: 48,51 m² x 4 657 * 1/5 - 45 182, 214 zł z czego mniej niż 5 groszy pomija się. Zobowiązana pomimo znacznego upływu czasu od dnia wydania rozstrzygnięcia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie podjęła żadnych działań celem realizacji nałożonego na niego obowiązku. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu dotyczących "podniesienia kary" wymierzonej J. K., organ II instancji wyjaśnił, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą a środkiem egzekucyjnym. Wskazał także, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych jeżeli nastąpiły zmiany stanu faktycznego, w szczególności, jeżeli skarżący dopełnił obowiązku rozbiórki, to rzeczą organów administracyjnych będzie uchylenie postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia, gdyż postanowienie to spełniło swoją rolę. Odpowiadając na kolejny zarzut dotyczący niewskazania we wcześniejszym okresie w trakcie postępowania egzekucyjnego odpowiedniej kwoty grzywny organ wyjaśnił, że postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. i umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny. Powodem podjęcia takiego rozstrzygnięcia było nieprawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, które spowodowało niedopuszczalność egzekucji. Mając na uwadze powyższe organ nie odnosił się w tamtym okresie do kwestii prawidłowości wyliczenia grzywny, gdyż należało umorzyć postępowanie ze względu na niedopuszczalność egzekucji. Ponadto, organ wskazał, iż grzywna w celu przymuszenia dotycząca rozbiórki budynku lub jego części wyliczana jest na podstawie ustalonego wzoru wynikającego z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składnikiem ww. wzoru jest 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Stawka ta ogłaszana jest cztery razy w roku (raz na kwartał) i z czasem ulega zwiększeniu. W związku z faktem, iż zgodnie z art. 18 ww. ustawy stosuje się również odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, grzywna w celu przymuszenia wyliczana jest na dzień orzekania czyli wydawania rozstrzygnięcia. Organy nadzoru budowlanego nie ponoszą odpowiedzialności za znaczne sumy grzywien nakładanych na zobowiązanych, gdyż jedynie je wyliczają na podstawie ustalonych przepisów. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie podkreślił, iż grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, który stosuje się w przypadku uchylania się przez zobowiązanych od wykonania danych obowiązków określonych ostatecznym aktem administracyjnym. Zobowiązana ma obowiązek wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego. Wszczęte postępowanie egzekucyjne zostało wdrożone tylko i wyłącznie z powodu uchylania się przez J. K. od wykonania obowiązku nałożonego decyzją [...] grudnia 2004 r. Zobowiązana mogła ustrzec się od prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego, wykonując bezzwłocznie nałożony obowiązek. Nawiązując również do zarzutu wydania przez organ powiatowy rozstrzygnięcia na niekorzyść zobowiązanej i naruszenie art. 139 k.p.a., tj. niemożność wydania postanowienia na niekorzyść strony, organ zauważył, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnego postanowienia organu II instancji - zakaz reformationis in peius nie wiąże organu I instancji. Z tego względu organ I instancji - co do zasady - nie jest, ponownie rozpoznając sprawę, pozbawiony możliwości wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla strony (zob. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 885/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1890/09). Na marginesie organ odwoławczy dodał, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto, według art. 126 ww. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Zobowiązana aby uniknąć sytuacji jaką jest ściąganie nałożonych należności przez Urząd Skarbowy może dobrowolnie wykonać rozbiórkę obiektu objętego nakazem rozbiórki co spowoduje umorzenie nałożonej grzywny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienione postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. złożyła J. K., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. W uzasadnieniu skargi podniosła m.in., że całkowicie niezrozumiałym i wątpliwym jest podniesienie wymierzonej jej grzywny. W wydanym uprzednio postanowieniu organ wymierzył grzywnę w wysokości 34 630, 60 zł. Tymczasem obecnie wymierzona grzywna została podniesiona o ponad 10 000 zł. Organ I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił skąd wzięła się taka podwyżka, natomiast wyjaśnienie tej kwestii organu odwoławczego jest niepełne. Podniosła również, że dopiero w ostatnim postanowieniu organ odwoławczy stwierdza, że do powierzchni stanowiącej podstawę wymiaru grzywny powinna być doliczona powierzchnia werandy. Nie zostało jednak wskazane, dlaczego ta powierzchnia powinna zostać doliczona ani dlaczego zostało to stwierdzone dopiero po roku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do tak określonych obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 ustawy). Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 26 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, jeżeli zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. W rozpoznawanej sprawie decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., Nr [...] nakazał J. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego o wymiarach zewnętrznych 6,3 m x 6,2 m z dobudowaną werandą o wymiarach 6,3 x 1,5 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej we wsi K. gm. Ł. Decyzja ta jest ostateczna, a nałożony na skarżącą obowiązek jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podlega zatem egzekucji administracyjnej. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w dniu [...] grudnia 2008 r. wystosował do J. K. upomnienie znak: [...] (doręczone w dniu [...] grudnia 2008 r.), skarżąca nie wykonała jednak dobrowolnie nałożonego obowiązku. Zasadne było zatem wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej przeciwko skarżącej, jako podmiotowi zobowiązanemu do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. Ostatecznie organ egzekucyjny w dniu [...] sierpnia 2010 r. wystawił zatem (zgodnie z art. 26 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) tytuł wykonawczy Nr [...], który doręczony został J. K. w dniu [...] sierpnia 2010 r. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a takimi środkami w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b ww. ustawy). Z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych spośród wymienionych wyżej: grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. W myśl przepisu art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Zauważyć też trzeba, że zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego byłoby zbyt uciążliwe dla skarżącej, bowiem koszty wykonania zastępczego mogłyby być dużo wyższe od kosztów, jakie poniosłaby skarżąca, gdyby sama wykonała nałożone na nią obowiązki. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 125 § 1 ustawy, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu. A, według art. 126 ww. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75 % lub w całości. Stwierdzić należy, iż organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały w stosunku do J. K. grzywnę w celu przymuszenia, mając na uwadze, że skarżąca nie wykonał obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., a celem zastosowania tego środka było doprowadzenie do wykonania obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Grzywna w celu przymuszenia dotycząca rozbiórki budynku lub jego części wyliczana jest na podstawie ustalonego wzoru wynikającego z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składnikiem ww. wzoru jest 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Stawka ta ogłaszana jest cztery razy w roku (raz na kwartał) i z czasem ulega zwiększeniu. W związku z faktem, iż zgodnie z art. 18 ww. ustawy stosuje się również odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, grzywna w celu przymuszenia wyliczana jest na dzień orzekania czyli wydawania rozstrzygnięcia. Jak słusznie zauważył [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, organy nadzoru budowlanego nie ponoszą odpowiedzialności za znaczne sumy grzywien nakładanych na zobowiązanych, gdyż jedynie je wyliczają na podstawie ustalonych przepisów. Obowiązująca - w dniu wydawania kontrolowanych przez Sąd rozstrzygnięć - cena 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego wynosiła za III kwartał 2010 r.- 4 657 zł. Powierzchnia budynku, w stosunku do którego prowadzone było postępowanie egzekucyjne wynosi 6,30 m x 6,20 m (rozmiary budynku letniskowego) + 6,30 m x 1,50 m (dobudowana weranda) co daje w sumie 39,06 + 9,45 48,51 m². Według powyższego wzoru kwota grzywny wynosi: 48,51 m² x 4 657 * 1/5 - 45 182, 214 zł, z czego mniej niż 5 groszy pomija się. Wobec powyższego należało uznać, iż zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] lutego 2011 r., którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. jest zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny. W związku z tym zarzutem Sąd po pierwsze stwierdza, że prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji, w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnego postanowienia organu II instancji - zakaz reformationis in peius, o którym mowa w art. 139 k.p.a. nie wiąże organu I instancji. Z tego względu organ I instancji - co do zasady - nie jest, ponownie rozpoznając sprawę, pozbawiony możliwości wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla strony. Stanowisko to ugruntowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1331/10, LEX nr 787213; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 44/09, LEX nr 597594; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2148/08, LEX nr 519773; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 175/08, LEX nr 522503). Po drugie Sąd zauważa, że zarzut ten skutecznie stawiać mogła skarżącą jedynie w stosunku do postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], którym zostało uchylone przez organ II instancji postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] września 2010 r. i w którym to postanowieniu organ wojewódzki wprost stwierdził, iż organ nieprawidłowo wyliczył grzywnę w celu przymuszenia a dokładnie jej składnik czyli wymiary budynku objęte nakazem rozbiórki. Skargi na ww. postanowienie Nr [...] skarżąca jednak we właściwym czasie i trybie nie złożyła. Natomiast, w ramach niniejszego postępowania Sąd nie mógł dokonać kontroli tego postanowienia organu II instancji, stosownie do uprawnień wynikających z art. 135 p.p.s.a., gdyż nie dopatrzył się wadliwości zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], która skutkowałaby uchyleniem wymienionych aktów. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że trafnie podniósł organ II instancji, iż zobowiązana aby uniknąć sytuacji jaką jest ściąganie nałożonych należności przez Urząd Skarbowy może dobrowolnie wykonać rozbiórkę obiektu objętego nakazem rozbiórki co spowoduje umorzenie nałożonej grzywny. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należy, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku