VII SA/Wa 99/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Postanowieniem z dnia 4 marca 2014 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę B. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji S. L. z dnia [...] września 2005 r., nr [...] wobec nienadesłania przez skarżącą w zakreślonym terminie 7 odpisów skargi. W związku z pismem skarżącej z dnia 11 marca 2014 r. Sąd wezwał skarżącą do sprecyzowania w terminie 7 dni, czy stanowi ono skargę kasacyjną, czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącą o treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz że winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W zakreślonym terminie skarżąca nadesłała pismo, w którym wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazując, że niewysłanie odpisów było spowodowane jej stanem zdrowia. Dokumentacją i jej wysyłaniem zajmuje się ojciec skarżącej, a ona sama nie byłaby w stanie tego zrobić. Wskazała, że wpłaciła 200 zł, lecz nie doczytała się, że ma również przesłać 7 odpisów skargi, zaś pisma nie przekazała ojcu z uwagi na to, że zawierało ono numer konta. Skarżąca podniosła cyt. (pisownia oryginalna) "choroba, która mnie opanowała zniszczyła nie tylko moje ciało ale równiesz mój umysł. Z powodu silnych leków i sterydów mój umysł pracuje dużo gorzej i dlatego wysłałam tylko pieniądze a nie wysłałam kopi 7 egzemplarzy jak również zapomniałam dać otrzymane pismo ojcu". Do wniosku skarżąca dołączyła kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego, obejmującej okres od 5 marca 2013 r. do 22 marca 2013 r., z którego wynika, iż u skarżącej rozpoznano chorobę PLEVA (przyłuszczyca ostra, choroba Habermanna-Muchy), która jest schorzeniem dermatologicznym. Ponadto skarżąca dołączyła 7 odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi, a co za tym idzie powoduje, że skarga nie będzie rozpoznana merytorycznie. Jednakże, aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do dokonania czynności. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Do okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu należy np. nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001r., sygn. akt I SA/Wr 676/99). Należy przy tym wskazać, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia i oznacza, iż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., II OZ 1106/12). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia po jego stronie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazała, iż nie doczytała wezwania do nadesłania 7 odpisów skargi, co w ocenie Sądu stanowi rażącą przejaw rażącego braku dbałości o własne interesy, tym bardziej, że skarżąca otrzymała wezwanie sformułowane jasno i precyzyjnie. Skarżąca wskazała także, że nie przekazała pisma ojcu, gdyż zawierało ono numer konta bankowego. Podnieść należy, iż skarżąca w korespondencji otrzymała: 1) pismo przewodnie (k. 28); 2) pismo zatytułowane "Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu" (k. 29); 3) odpis zarządzenia z dnia 21 stycznia 2014 r. (k.27); 4) pismo zatytułowane "Wezwanie", wzywające do nadesłania 7 odpisów skargi (k. 30-31); 5) pouczenie o treści art. 46, 47, 70 § 1 i 2 oraz 210 § 1 p.p.s.a. (k.32). Numer konta zawierało zarządzenie z dnia 21 stycznia 2014 r. oraz pismo wymienione w pkt. 2 powyżej. Nie było zatem żadnej przeszkody, by pozostałą korespondencję skarżąca przekazała ojcu, zatem ten argument Sąd ocenia jako mało wiarygodny. Odnosząc się do argumentu związanego z chorobą skarżącej stwierdzić należy, że nie wykazała ona, by nie dochowała terminu z powodu tej właśnie choroby. Załączona kopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego nie obejmuje okresu, w którym biegł termin do uzupełnienia braków formalnych, zaś choroby dermatologicznej nie sposób uznać za chorobę uniemożliwiającą działanie, jeśli nie osobiste, to przynajmniej przez osobę trzecią. Skarżąca wskazała we wniosku, że korzysta przy prowadzeniu spraw z pomocy ojca, zatem miała możliwość posłużenia się inną osobą. Wobec nieuprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.