VII SA/Wa 999/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2012 r. sprawy ze skargi S. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Prezydent Miasta [...] [...] decyzją z [...] grudnia 2011 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm, dalej ustawy Prawo budowlane), wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu dwóch urządzeń do przekazywania treści(dwóch reklam wolnostojących) na działce nr [...] z obrębu [...] przy Alei [...] w dzielnicy [...] w Warszawie dokonanego przez inwestora S. P. Sp. z o.o. w W. Decyzją z dnia [...].06.2010 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Inwestor S. P. Sp. z o.o. w [...] pismem z [...] grudnia 2011 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu dwóch wolnostojących tablic reklamowych na działce nr [...] przy Al. [...] w W. Zgłoszenie przewidywało realizację dwóch tablic reklamowych o wymiarach 5,34x 2,68m połączonych ze sobą za pomocą pionowych słupów z rury kwadratowej z prefabrykowanym fundamentem w postaci krawężników betonowych o wymiarach 1000x300x150mm traktowanych jako balast, ułożonych na ceownikach stanowiących element konstrukcji ramy powstałej w wyniku zespawania słupów pionowych z poziomym profilem. Klasyczny fundament został zastąpione fundamentowaniem powierzchniowym działającym na zasadzie docisku do gruntu. W wyniku analizy materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż projektowana inwestycja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a jej realizacja posiada wszelkie cechy budowy z art. 3 pkt 6 wymienionej ustawy. Organ wskazał, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce. Z tych względów nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał również na to, iż planowana inwestycja narusza zapisy § 17 ust. 2 oraz § 47 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] [...] z [...] czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Parku [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr 149, poz. 4061). Przepisy te wprowadzają zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych na całym obszarze objętym planem, m.in. na działce nr [...] z obrębu [...] Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor S. P. Sp. z o.o. w W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że nośnik nie posiada jakichkolwiek fundamentów, bowiem istotą fundamentu jest zagłębienie konstrukcji w ziemi, nie jest także związany trwale z gruntem. Z powyższych względów przedmiotowe urządzenie reklamowe nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w niniejszej sprawie zamiar wykonania dwóch nośników reklamowych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zgłoszone przez skarżącego obiekty budowlane są wolnostojącymi nośnikami reklamowymi przeznaczonymi do ekspozycji plansz reklamowych. Urządzenia te składają się ze wsporczej konstrukcji stalowej zbudowanej z dwóch pionowych słupków z rury kwadratowej 120x120x5mm oraz poziomego profilu do którego przyspawane są słupy wspólnie tworzące płaskie ramy. Dwie ramy- słup połączone są ze sobą u góry poprzez trzy rygle, a u dołu za pomocą trzech ceowników 100x50x3. Ceowniki stanowią podstawę na której zostanie ułożony balast w postaci prefabrykowanych krawężników betonowych o wymiarach 1000x300x150mm. Na konstrukcji wsporczej zostanie umocowana tablica reklamowa typu Billboard z zamontowanym panelem oświetleniowym, składająca się z konstrukcji podstawowej utworzonej z trzech poziomych rygli-ceowników 50x50x3mm, zamocowanej do słupów poprzez dokręcane wsporniki z ceownika 60x40x4 oraz 6 brytów z blachy stalowej grubości,0,70 mm. Całość w ramie z blach stalowych o szerokości 15 cm. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dodatkowo można wskazać, iż wymieniona ustawa także w przepisie art. 29 uznaje wykonywanie tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą się do tego typu obiektów w ustępie 1 tego przepisu (art. 29 ust. 1 pkt 12). Jednocześnie projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto w zgłoszeniu skarżący nie określił terminu przeniesienia lub rozbiórki nośnika. Podkreślić należy, iż skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120 dni. Podkreślić także należy, iż zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd podziela w niniejszej sprawie, do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08, z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09). Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem S. P. Sp. z o.o. w W. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Nie bez znaczenie jest również okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja miałaby powstać na terenie objętym planem miejscowym. Zgodnie z § 17 ust. 2 oraz § 47 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...][...] z 14 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Parku [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr [...], poz. [...] na działce nr [...] z obrębu [...] obowiązuje, tak zresztą jak i na całym obszarze objętym planem miejscowym, zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych. Wniesiony przez organ I instancji sprzeciw ma zatem oparcie w przepisie zawartym w art.. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało oddalić skargę.