VII SAB/Wa 58/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. T. na Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. K. T., dalej skarżąca, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na Głównego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia zażalenia. Zaskarżyła zawiadomienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w części dotyczącej ustalenia okresu stwierdzonej bezczynności. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej z dnia [...] marca 2014 r., na podstawie art. 17 pkt 3, art. 37 § 2, art. 227, art. 229 pkt 7 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a., w zw. z art. 10 ust. 4 i art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1363 ze zm.) uznał za uzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłe prowadzenie przez [....] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] postępowania odwoławczego w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem z dnia [....] września 2012 r. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [....] sierpnia 2012 r. znak: [....]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem odnosi się do działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W sprawie skarżąca przedmiotem zaskarżenia uczyniła pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r., wydane w trybie art. 37 § 2, art. 227 i 229 pkt 7 k.p.a. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku wniesienia zażalenia organ wyższego stopnia uznając je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 p.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa, w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zawiadomienie o sposobie rozpatrzenia zażalenia ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc pismo (zawiadomienie, postanowienie) podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39 r.; z dnia 13 marca 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00, LEX 78952 oraz wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002/4/144; z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Wskazać również należy, że zażalenie skarżącej z dnia [...] marca 2014 r. jest jednocześnie skargą powszechną, o której mowa w art. 227 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga z art. 227 k.p.a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani sądowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że działalność organów państwowych realizowana na zasadach określonych przepisami działu VIII K.p.a. – art. 227 k.p.a. i nast., odnosząca się do skarg i wniosków obywateli, nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że na zawiadomienie wydane w trybie art. 37 oraz po rozpatrzeniu skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. o sygn. akt II OSK 2692/11, LEX nr 1110181, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 października 2007 r. o sygn. akt I SAB/Wa 42/07, LEX nr 437949, postanowienie NSA oz. We Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. o sygn. akt II SA/Wr 3121/01). Oznacza to, że skarga w niniejszej sprawie nie jest dopuszczalna, z zatem podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.