VIII SA/Wa 177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako: "SKO", lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania Ł. F. (dalej jako: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu Zakładu [...] w miejscowości K. gm. W. na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...] – orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Powyższa decyzja została wydana w postepowaniu, w którym ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu Zakładu [...] w miejscowości K. gm. W. na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz stwierdził, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia nastąpiła z uwagi na niezgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodał ponadto, iż zapisy planu nie pozostawiają wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie nie jest dopuszczalne na terenie objętym wnioskiem. Zapisy te są precyzyjne i nie pozostawiają wątpliwości innej ich interpretacji, tereny na których planowana jest inwestycja są terenami rolnymi, na których dopuszczalna jest działalność rolnicza i rekreacyjna. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w ustawowym terminie Ł. F. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. H.- [...] wnosząc o jej zamianę w całości i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez odmowę wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, pomimo zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu prowadzenia działalności objętej wnioskiem; 2) art. 80 ust. 2 ww. ustawy, poprzez odmowę wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, mimo braku jednoznacznego wskazania na czym polega sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 80 ust. 2 ww. ustawy, poprzez odmowę wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, mimo że planowane przedsięwzięcie jest związane z produkcją rolną, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna na terenie miejscowości K.; 4) art. 7, 8, 11, 15, 25, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nierozpatrzenie sprawy w całości oraz zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej i wieloaspektowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 5) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i braku wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji na czym polega ta niezgodność. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje I instancji, po rozpoznaniu odwołania, SKO przytoczyło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia następująca argumentację: Kolegium uznało, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ww. ustawy oraz przepisów wykonawczych do niej, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), w stopniu mającym wpływ na jej rozstrzygnięcie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu Zakładu [...] w miejscowości K. gm. W. na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...], które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 91 ww. rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: B., G. i K. w gminie W., uchwalonego w dniu 27 kwietnia 1998 r. Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. (Dziennik Urzędowy Województwa Radomskiego Nr 11, poz. 81 z 01.06.1998 r.) - zwanego dalej "planem". Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, z wyjątkami określonymi w cyt. przepisie które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Przesądzenie o zgodności przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie Kolegium wskazało, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. W tym kontekście Kolegium stwierdziło, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie bezspornie wynika, iż działki o nr ew. [...] i [...] położone w miejscowości K. gm. W., na których planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, znajdują się na terenie obszarów upraw rolnych, oznaczonych na rysunku planu symbolami O-RP. Zgodnie z § 21 planu: 1. Ustala się adaptację obszarów upraw rolnych, oznaczonych na rysunku planu symbolami: O-RP. 2. Na obszarach, o których mowa w ust. 1 ustala się jako funkcję dominującą grunty orne, jako dopuszczone - użytki zielone, enklawy zadrzewień, zakrzewień i zalesień oraz drobne cieki, dojazdy i elementy infrastruktury technicznej. 3. Na obszarach wym. w ust. 1 ustala się zakaz: 1) realizacji jakichkolwiek nowych kubatur poza przypadkami określonymi w ust. 4 2) nawożenia gnojowicą. 4. Na obszarach wym. w ust. 1 dopuszcza się: 1) wymianę i uzupełnienie zabudowy w istniejących zagrodach rozproszonych budynkami o funkcjach mieszkalnictwa zagrodowego, obiektów inwentarskich i związanych z obsługą rolniczej przestrzeni produkcyjnej; 2) przejmowanie istniejących opuszczonych zagród i obiektów rozproszonych na cele letniskowe i nieuciążliwe funkcje obsługi rekreacji; 3) dalsze użytkowanie istniejących rozproszonych budynków jednorodzinnych i letniskowych w obecnych funkcjach lub ich adaptacja na nieuciążliwe funkcje obsługi rekreacji; 4) realizację liniowych, punktowych, terenowych i kubaturowych elementów i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania przewidzianych planem funkcji w sołectwach B., G., K. oraz sąsiadujących lub związanych z ochroną środowiska. Jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (str. 10-12 i 15) oraz Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, będzie ono polegało na uruchomieniu Zakładu [...] w budynku użytkowanym ostatnio jako zakład stolarski, a pierwotnie wykonanym w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku z przeznaczeniem na punkt skupu owoców i warzyw [...]. Generalnie zagospodarowanie terenu nie ulegnie zmianie. Maksymalnie wykorzystana zostanie istniejąca infrastruktura naziemna i podziemna. W celu przystosowania terenu do rodzaju prowadzonej działalności wykonane zostaną dodatkowo: naziemne zbiorniki gazu propan-butan zasilające kotłownię; stanowisko mycia wnętrz skrzyń ładunkowych pojazdów samochodowych i pojemników z tworzywa sztucznego; separator tłuszczu ścieków technologicznych pochodzących z mycia posadzek w budynku produkcyjnym; separator tłuszczu ścieków z mycia skrzyń pojazdów i pojemników; szczelny zbiornik bezodpływowy o pojemności ok. 8 m3 na ścieki z mycia skrzyń pojazdów i pojemników, nasadzenia zieleni izolująco-ozdobnej. Produkcja będzie polegała na wytapianiu w kotłach warzelnych tłuszczy zwierzęcych. Surowiec do produkcji (słonina, sadło, tłuszcz z podgardla, łój) zakupowany (pozyskiwany) będzie w ubojniach i zakładach przemysłu mięsnego, gdzie stanowi produkt uboczny w stosowanej tam technologii wytwarzania. Produktem ubocznym topnienia będzie masa skwarkowa, która po odciśnięciu lub odwirowaniu tłuszczu i wymieszaniu z różnymi absorbentami będzie sprzedawana. Główni odbiorcy wyrobów zakładu to przemysł paszowy, chemiczny i energetyczny. Kolegium stwierdziło, że w § 21 ust. 3 pkt 1 planu zawarto zakaz realizacji na obszarach oznaczonych na rysunku planu symbolami O-RP jakichkolwiek (więc także tych, które nie oddziałują negatywnie na środowisko) nowych kubatur (obiektów budowlanych), poza przypadkami określonymi w § 21 ust. 4 planu. Realizacja nowych obiektów, czy też adaptacja, wymiana, uzupełnienie, dalsze użytkowanie już istniejących, dopuszczalne są jedynie, gdy spełniają wymogi (odnośnie rodzaju, funkcji, przeznaczenia, celu) enumeratywnie wskazane w § 21 ust. 4 planu. W ocenie Kolegium w powyższym katalogu nie mieści się Zakład [...], który jest zakładem przemysłowym - zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt. Produkcja będzie polegała na wytapianiu tłuszczy zwierzęcych pozyskiwanych z ubojni i zakładów przemysłu mięsnego. Produktem ubocznym topnienia będzie masa skwarkowa, która po odciśnięciu lub odwirowaniu tłuszczu i wymieszaniu z różnymi absorbentami będzie sprzedawana. Reasumując Kolegium stwierdziło, że przepisy planu (w tym w szczególności jego § 21) nie przewidują przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem O-RP pod rodzaj przedsięwzięcia, jakim jest Zakład [...]. Zatem należy wskazać, iż lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu Zakładu [...] w miejscowości K. gm. W. na działkach oznaczonych nr ew. [...] i [...], nie jest zgodna z ustaleniami planu. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23.04.2014 r., sygn. akt II SA/Wr 48/14, LEX nr 1465548). Ponadto SKO wskazało, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia są podnoszone przez skarżącego okoliczności, że zapisy planu są nieaktualne i niezgodne ze stanem faktycznym, czy też z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, choćby był on dotknięty wadą, nie można odmówić mocy obowiązującej jako aktowi prawa miejscowego i do czasu stwierdzenia jego nieważności lub uchylenia go we właściwym trybie, organ administracji zobowiązany jest respektować jego postanowienia (por. co do zasady wyrok NSA w Warszawie z dnia 18.05.2016 r., sygn. akt II OSK 2174/14, LEX nr 2108458). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają też kwestie, jak w przeszłości teren działek nr [...] i [...] był wykorzystywany oraz jakie było jego przeznaczenie w poprzednim (nieobowiązującym) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Badając zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy opierać się na jego zapisach, a nie np. na historycznym wykorzystywaniu terenu inwestycji lub zapisach poprzednich planów miejscowych, które utraciły moc. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skargę na powyższą decyzję pismem z dnia 6 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Ł. F. Przeciwko zaskarżonej decyzji skarżący podniósł następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmowę wydania decyzji ustającej środowiskowe uwarunkowania pomimo zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak zapisu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu prowadzenia działalności objętej wnioskiem; 2) naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmowę wydania decyzji ustającej środowiskowe uwarunkowania mimo braku jednoznacznego wskazania na czym polega sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez odmowę wydania decyzji ustającej środowiskowe uwarunkowania mimo, że planowane przedsięwzięcie jest związane z produkcją rolną, która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna na terenie miejscowości K.; 4) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 25, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nierozpatrzenie sprawy w całości oraz zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej i wieloaspektowej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 5) naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i braku wyjaśnienia przez organ II instancji na czym polega ta niezgodność; 6) naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, w szczególności poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od w/w zasady; 7) naruszenie art. 138 kpa polegające na braku rozpoznania przez organ II instancji wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę, a w szczególności zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia na czym polega niezgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzutu dotyczącego braku wyjaśnienia zmiany poprzedniego stanowiska organu I instancji o zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, mimo braku zmiany zapisów tego planu. Wskazując na powyższe podstawy skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] listopada 2016 roku znak [...] w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim poniósł, że planowana inwestycja polegająca na wytapianiu tłuszczy zwierzęcych, którego wynikiem będzie pozyskanie produktów do produkcji pasz jest przedsięwzięciem związanym z produkcją rolną, a taka jest dopuszczalna na przedmiotowym terenie. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ I instancji - Wójt Gminy W. w 2012 roku ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia uznając, iż nie narusza ono zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest przedsięwzięciem związanym z produkcja rolniczą. Wydana przez organ I instancji obecnie decyzja o odmowie wydania takich uwarunkowań została wydana w tym samym stanie faktycznym - nie nastąpiła zmiana zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani zmiana kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił dlaczego obecnie uznał przedsięwzięcie za niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania. W ocenie strony nie zaszły żadne okoliczności uzasadniające zmianę poprzedniego stanowisko organu o zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest bezpodstawna. Skarżący wskazuje, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze również w żaden sposób nie odniosło się do powyższej kwestii. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w wyżej przedstawionych granicach należało uznać, że decyzja organu odpowiada prawu, co skutkowało oddaleniem skargi. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie są decyzje organów administracji odmawiające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu Zakładu [...] w m. K. gm. W., z uwagi na niezgodność zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353, dalej jako: "ustawa o.o.ś") który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Inwestor jako teren realizacji przedmiotowej inwestycji wskazał działki nr [...] i [...] położone w miejscowości K. gm. W. Bezspornym pozostaje, że dla terenu tego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectw B., G. i K. w gminie W. przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy w W. z dnia [...] kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Województwa Radomskiego Nr 11 poz.81). Przedmiotowe działki położone są na terenie obszarów upraw rolnych oznaczonych na rysunku planu symbolami "O-RP". Ustalenia określające dopuszczalny sposób zagospodarowania ww. terenów zostały zawarte w § 21 ww. uchwały. Zgodnie z § 21 planu: 1. Ustala się adaptację obszarów upraw rolnych, oznaczonych na rysunku planu symbolami: O-RP. 2. Na obszarach, o których mowa w ust. 1 ustala się jako funkcję dominującą grunty orne, jako dopuszczone - użytki zielone, enklawy zadrzewień, zakrzewień i zalesień oraz drobne cieki, dojazdy i elementy infrastruktury technicznej. 3. Na obszarach wym. w ust. 1 ustala się zakaz: 1) realizacji jakichkolwiek nowych kubatur poza przypadkami określonymi w ust. 4, 2) nawożenia gnojowicą. 4. Na obszarach wym. w ust. 1 dopuszcza się: 1) wymianę i uzupełnienie zabudowy w istniejących zagrodach rozproszonych budynkami o funkcjach mieszkalnictwa zagrodowego, obiektów inwentarskich i związanych z obsługą rolniczej przestrzeni produkcyjnej; 2) przejmowanie istniejących opuszczonych zagród i obiektów rozproszonych na cele letniskowe i nieuciążliwe funkcje obsługi rekreacji; 3) dalsze użytkowanie istniejących rozproszonych budynków jednorodzinnych i letniskowych w obecnych funkcjach lub ich adaptacja na nieuciążliwe funkcje obsługi rekreacji; 4) realizację liniowych, punktowych, terenowych i kubaturowych elementów i infrastruktury technicznej, niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania przewidzianych planem funkcji w sołectwach B., G., K. oraz sąsiadujących lub związanych z ochroną środowiska. W ocenie Sądu interpretacja przytoczonych przepisów planu miejscowego wskazuje, że wolą organu stanowiącego gminy jest zakaz realizacji na obszarach upraw rolnych jakichkolwiek przedsięwzięć (a więc również tych, które nie oddziałują negatywnie na środowisko), oraz budowy nowych kubatur (obiektów budowlanych), poza przypadkami określonymi w § 21 ust. 4 planu. Sąd podziela poglądy prowadzących postępowanie organów, że ww. przedsięwzięcie planowane przez skarżącego nie mieści się w uregulowaniach ww. planu miejscowego. Jak zasadnie wskazały organy na podstawie analizy danych zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia, zamierzony Zakład [...] będzie zakładem przemysłowym, w który prowadzona będzie działalność wytwórcza, polegająca na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym tłuszczy zwierzęcych pozyskiwanych z ubojni i zakładów przemysłu mięsnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze działalność zakładu nie będzie miała charakteru działalności rolniczej lub związanej z produkcją rolną skoro głównymi odbiorcami wyrobów zakładu, jak sam inwestor wskazuje, będą zakłady przemysłu paszowego, chemicznego i energetycznego. Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, zarówno Wójt Gminy W., jak i SKO w R., zasadnie zatem przyjęły, że zaprojektowana lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przez co nie jest możliwe ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest natomiast - w świetle art. 80 ust. 2 ustawy o.o.ś. – podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną w sprawie środowiskowych uwarunkowań, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym bez konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko, ani przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. (por. wyroki NSA: z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11, LEX nr 1252202 oraz z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, LEX nr 1337407, a także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 48/14, LEX nr 1465548 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 335/10, LEX nr 753782). W kontekście powyższych wywodów jako niezasadne Sąd ocenił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego art. 80 ust. 2 ustawy o.o.ś. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawało także wydanie przez Wójta Gminy W. w 2012 r. decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla zamierzonego przedsięwzięcia. Powyższa decyzja została w rezultacie postępowania odwoławczego wyeliminowana z obrotu prawnego, a dalszy przebieg postępowania doprowadził do wydania kwestionowanych przez skarżącego decyzji. Trafnie także organy prowadzące postępowanie stwierdziły, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia są podnoszone zarzuty dotyczące okoliczności, że zapisy planu miejscowego są nieaktualne, niezgodne ze stanem faktycznym, czy też danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Planowi zagospodarowania nie można odmówić mocy obowiązującej jako aktowi prawa miejscowego i do czasu stwierdzenia jego nieważności lub uchylenia we właściwym trybie (co w odniesieniu do ww. planu nie wystąpiło), organ administracji jest zobowiązany respektować jego postanowienia. W ocenie Sądu, brak jest także podstaw do uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 10 § 1 oraz art. 107 § 3 i art. 138 kpa. W ocenie Sądu organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w przebiegu przeprowadzonego postępowania, w tym przede wszystkim mając na względzie sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko, Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przyjętego ww. uchwałą Rady Gminy w W. z dnia 27 kwietnia 1998 r., dokonując jego wszechstronnej oceny. Wobec powyższego stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje zgodnie z art. 107 § 3 kpa – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Z przytoczonych wyżej względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.