VIII SA/Wa 282/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia NSA Piotr Piszczek, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku działając na podstawie art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 5 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( tj. Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm., dalej jako ustawa o Policji ), § 1 i § 3a ust. 1 pkt. 6 i ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 roku w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów ( Dz. U. Nr 131, poz. 1468 i zm., dalej jako rozporządzenie MSWiA ), art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm., zwana dalej jako ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 roku i zm. , dalej kpa), odmówił A. N. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w B. przy ul. S. [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant podał, że A. N. od dnia 6 sierpnia 2007 r. jest emerytem policyjnym. Na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. zajmuje wraz z rodziną lokal mieszkalny przy ul. S. [...] w B. tj. w miejscowości pobliskiej dla miejsca pełnienia służby na dzień przejścia na emeryturę. W dniu [...] grudnia 2008 r. A.N. zwrócił się z wnioskiem w sprawie przyznania mu pomocy finansowej na wykupienie na własność zajmowanego lokalu mieszkalnego w miejscowości B. przy ul. S. [...] usytuowanym w budynku przekazanym przez organ Policji do dyspozycji Starosty P. Do wniosku dołączył akt notarialny – umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ I instancji podniósł, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego jest zastępczą formą realizacji ustawowego prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu, bezspornym w sprawie jest, że A. N w okresie pełnienia służby w policji otrzymał w miejscu pełnienia służby lokal mieszkalny zgodnie z przysługującymi jemu normami zaludnienia. Fakt ten przesądził o skonsumowaniu przez A. N. ustawowego prawa policjanta do lokalu mieszkalnego. Wykupienie przez A. N. zajmowanego lokalu przydzielonego decyzją administracyjną przez organ Policji pozostaje bez wpływu na jego uprawnienie do wnioskowanej pomocy finansowej. Od powyższej decyzji odwołanie do M. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. złożył A. N.zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu pomocy finansowej na wykupienie mieszkania lub jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu podał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 88 ustawy o Policji oraz art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji oraz art. 10 kpa stanowiący zapewnienie czynnego udziału stronie w postępowaniu. Zdaniem odwołującego się, skoro w 2008 r. zajmowany przez niego lokal mieszkalny został przekazany przez organ Policji na rzecz Starosty P., to utracił walory lokalu określonego w art. 88 ustawy o Policji. Fakt ten czyni go uprawnionym do pomocy finansowej z mocy art. 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, która jest mu należna. Na poparcie swojej argumentacji przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku nr [...] Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania A. N. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że fakt otrzymania przez A. N.lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Policji w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. o przydziale mieszkania funkcyjnego, zgodnego w chwili przydziału z 4 normami zaludnienia świadczy o zrealizowaniu przez organ Policji w stosunku do odwołującego się ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Fakt ten wyklucza wnioskodawcę z kręgu uprawnionych do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Wbrew opinii odwołującego się, późniejsze zrzeczenie się przez organ Policji prawa zarządu do nieruchomości w B., w skład której wchodził zajmowany przez niego lokal mieszkalny, nie zmieniło faktu, że lokal ten był mu przydzielony decyzją administracyjną właściwego organu Policji. Ponadto, przyznanie pomocy finansowej dla A. N. nie leży w interesie społecznym, gdyż umożliwiono mu nabycie na własność zajmowanego lokalu mieszkalnego na preferencyjnych warunkach, tj. w drodze bez przetargowej i zastosowaniem 80% bonifikaty ze strony Starosty P. Powyższa decyzja Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. stała się przedmiotem skargi jaką złożył A. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 88 i 94 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 7, art. 10 , art. 77 i art. 80 kpa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, zarówno z przyczyn formalnych, jak też z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ nie wykonał obowiązku określonego w art. 10 kpa, poprzez nie stworzenie stronie możliwości wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym, w konsekwencji naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Na skutek tych naruszeń, organ nie zbadał okoliczności dotyczących konieczności, wręcz przymusu wykupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, zatem ustalony stan faktyczny jest niepełny. Skarżący zmuszony został do wykupu zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż nieruchomość wraz z budynkiem została przez policję przekazana do dyspozycji Skarbu Państwa. Starosta P., wykonujący obowiązki reprezentanta Skarbu Państwa, przeznaczył do sprzedaży wszystkie lokale mieszkalne znajdujące się w w/w budynku. Konieczność wykupu mieszkania zachodziła również z tych powodów, że żaden z organów nie chciał prowadzić najmu lokali, jak też wykonywać obowiązków ciążących na wynajmującym. W konkluzji swojej skargi podniósł, że Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 1997 r. III RN 18/97 wypowiedział się, że jeżeli dalsze zajmowanie lokalu mieszkalnego jest uwarunkowane udokumentowaną koniecznością jego kupna – pomoc finansowa winna być przyznana. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z obowiązującym prawem. Problematyka związana z uprawnieniami funkcjonariuszy Policji do uzyskania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego uregulowana została w Rozdziale 8 ustawy o Policji. Znajdują się tam też regulacje dotyczące następujących form pomocy mieszkaniowej : prawa do lokalu mieszkalnego, prawa do równoważnika pieniężnego w przypadku nie posiadania lokalu mieszkalnego, prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Natomiast ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określa z jakich form pomocy mieszkaniowej mogą korzystać emerytowani policjanci. I tak emerytowani policjanci mogą korzystać z dwóch form pomocy mieszkaniowej tj. prawa do lokalu ( art. 29 ust. 1 ) i pomocy finansowej ( art. 30 ). Na podstawie art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Powyższy przepis stanowi generalną podstawę prawną w oparciu o który emeryci i renciści policyjni mogą ubiegać się o pomoc finansową, natomiast co do przesłanek nabycia prawa do pomocy finansowej odsyła on do regulacji dotyczącej policjantów będących w służbie. Stąd też przesłanki nabycia prawa do pomocy finansowej uregulowane w ustawie o Policji mają zastosowanie zarówno do funkcjonariuszy jak i emerytowanych policjantów. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo to może być zrealizowane przez przydzielenie lokalu z zasobów, o których mowa w art. 90 ust. 1 powołanej ustawy. W sytuacji gdy policjant nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych określonych w art. 88 ust. 1, może ubiegać się o pomoc finansową na uzyskanie takiego lokalu, a do czasu zaspokojenia tych uprawnień otrzymuje obligatoryjnie równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, przewidziany w art. 92 ust. 1 powołanej wyżej ustawy. Istotny w sprawie jest również art. 95 ust. 1 ustawy o Policji który stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi : 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno – pensjonatowy. Pomocy finansowej dotyczy również rozporządzenie MSWiA wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 94 ust. 2 ustawy o Policji. Jednak ten akt jako akt wykonawczy nie reguluje przesłanek nabycia prawa do pomocy finansowej, te uregulowane są w ustawie o Policji, reguluje natomiast szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej. Stąd też możliwość nabycia prawa do pomocy finansowej należy oceniać wyłącznie na podstawie art. 94 w związku z art. 88, art. 89, art. 95 ustawy o Policji. Przepisy te mają wprost zastosowanie do policjantów starających się o uzyskanie pomocy finansowej, natomiast do emerytów policyjnych mają zastosowanie poprzez odesłanie zawarte w art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Zasadniczą formą realizacji uprawnień mieszkaniowych policjantów jest przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego z zasobów wymienionych w art. 90 ustawy o Policji. Zgodnie przy tym z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z treści przywołanego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że świadczenie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy jest alternatywną formą zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta, zmierzającą do tego samego celu, co uprawnienie określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. O nabyciu prawa do pomocy finansowej nie decyduje bowiem wyłącznie przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ( gdyby tak było osoba np. będąca właścicielem kilku domów lub mieszkań byłaby uprawniona do pomocy finansowej, jeżeli tylko nie otrzymała lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji ). Zdaniem Sądu, nie budzi zatem wątpliwości, że istnienie przesłanek wyłączających przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, wymienionych w treści art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, uniemożliwia także przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie mieszkania. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie jest świadczeniem pieniężnym należnym każdemu funkcjonariuszowi ( czy też każdemu emerytowi policyjnemu ), ale tylko tym, którzy mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Jest to zatem forma zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjantów funkcjonująca obok podstawowej formy jaką jest prawo do lokalu mieszkalnego. Tak więc, uprawnienie policjanta do otrzymania lokalu, a tym samym, do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, nie ma charakteru bezwzględnego, powiązane jest bowiem z przesłanką niezaspokojenia potrzeby mieszkaniowej funkcjonariusza ( patrz – wyrok NSA z dnia 26.10.2006 r. sygn. akt I OSK 1414/05 ). W pierwszej kolejności przysługuje policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jako przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału nie dokonano, policjantowi w służbie stałej ( czy też emerytowi policyjnemu ) przysługuje równoważnik pieniężny lub pomoc finansowa. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta prawa do lokalu. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu należy wiązać tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy o Policji, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzyma. Bezspornym w niniejszej sprawie jest natomiast, że skarżący zajmowany lokal mieszkalny w B. przy ul. S. [...] otrzymał na podstawie decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Policji w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. o przydziale mieszkania funkcyjnego w okresie pełnienia służby. Tym samym, organ Policji zrealizował w stosunku do skarżącego ustawowe prawo do lokalu o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Jeśli zaś policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji nie spełnia również niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej, tj. niezrealizowania prawa do lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji ( patrz - wyrok NSA z dnia 25.08.2005 r., sygn. akt OSK 1957/04 ). Tym samym, należy podzielić pogląd organu II instancji, że późniejsze zrzeczenie się przez organ Policji prawa zarządu do nieruchomości w Borkowicach w skład której wchodził lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącego nie zmieniło faktu, że lokal ten był mu przyznany decyzją administracyjną właściwego organu Policji i zaspokajał potrzebę mieszkaniową policjanta. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu należy wiązać z taką sytuacją, w której policjant spełniałby warunki do uzyskania lokalu mieszkalnego zgodnie z zasadami określonymi w art. 88-90 ustawy o Policji. Ale równocześnie nie zachodziłaby żadna z przesłanek o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy, albowiem wystąpienie jednej z nich powoduje, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie można przydzielić ( patrz – wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 .04.2007 r. sygn. akt III SA/Kr 958/06 ). Pomoc w zakresie zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych policjantów ma bowiem jedynie charakter subsydiarny, pomocniczy, związany z należytym funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie ma zaś ogólnego charakteru zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wszystkich policjantów. Dlatego też przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie można interpretować rozszerzająco i w oderwaniu od innych przepisów, w szczególności art. 88 i 95 tej ustawy ( patrz – wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24.02.2005 r., sygn. akt II SA/Bk 712/04 ). Policjant ( czy też emeryt policyjny ) byłby uprawniony do uzyskania pomocy finansowej tylko wówczas, gdy w okresie pełnienia służby stałej nie posiadałby lokalu mieszkalnego i gdyby odmówiono mu przydzielenia takiego lokalu w drodze decyzji administracyjnej. Jeśli zaś policjant posiada mieszkanie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, cel przepisu jest osiągnięty i nie powstaje prawo do lokalu, ani też prawo do pomocy finansowej na jego zakup. Przewidziana ustawą o Policji pomoc finansowa w celu nabycia mieszkania na własność nie została przez ustawodawcę ukształtowana jako prawo z tytułu pełnienia służby w charakterze policjanta. Pomoc ta jest tylko jedną z form pomocy policjantom w celu uzyskania mieszkania w miejscu pełnienia służby. W przeciwnym razie musiałaby być traktowana jako przywilej policjantów, budzący wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli ( patrz - wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14.05.2001 r., sygn. akt SK 1/00 ). Ponadto, należy zauważyć, że pomoc finansowa o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter celowy i przysługuje wyłącznie na uzyskanie odpowiedniego mieszkania lub domu a nie na zmianę tytułu prawnego do już posiadanego lokalu. Analiza treści przepisów Rozdziału 8 ustawy o Policji nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, iż celem świadczenia, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jest udzielenie funkcjonariuszowi Policji pomocy w uzyskaniu odpowiedniego miejsca zamieszkania. Zmiana statusu prawnego posiadanego przez policjanta lokalu lub domu nie jest natomiast tożsama z jego uzyskaniem ( patrz – wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/GL 188/08 ). Tak więc, dokonanie przez skarżącego zakupu już posiadanego przez niego lokalu mieszkalnego w B., przy ul. S. [...] w dniu [...] grudnia 2008 r. nie uprawnia go do uzyskania pomocy finansowej o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Lokal ten został bowiem przez skarżącego uzyskany znacznie wcześniej, na podstawie decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Policji w P. z dnia [...] stycznia 1994 r. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie powołanie się przez skarżącego na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 1997 r. III RN 18/97 jest nietrafne. Z konkluzji zawartej w powyższym orzeczeniu wynika przede wszystkim, że policjantowi, który nabył własność lokalu mieszkalnego wcześniej przydzielonego mu na podstawie decyzji administracyjnej, nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego ( art. 94 ust. 1 ustawy o Policji ). W uzasadnieniu wskazanego wyroku, Sąd Najwyższy wskazał wprawdzie, cytując już nie obowiązujące zarządzenie Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 marca 1993 r., że jeżeli dalsze zajmowanie lokalu mieszkalnego uwarunkowane jest udokumentowaną koniecznością jego kupna winna być przyznana pomoc finansowa. Należy jednak zauważyć, że w/w zarządzenie już nie obowiązuje, nadto stanowiło jedynie wewnętrzną instrukcję a nie prawo powszechnie obowiązujące. Nietrafne jest również powołanie się przez skarżącego w odwołaniu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r. sygn. akt U 4/08, bowiem w/w orzeczenie dotyczy równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a nie pomocy finansowej o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe, zarzut zawarty w skardze dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 88 i art. 94 ustawy o Policji należy uznać za niezasadny. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Organy obu instancji w wystarczający sposób zebrały bowiem i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, a następnie w prawidłowy sposób dokonały jego oceny. Organy obu instancji wprawdzie nie wykonały obowiązków zawartych w art. 10 kpa, bowiem nie umożliwiły skarżącemu możliwości wypowiedzenia się o zebranym materiale dowodowym, niemniej jednak było to uchybienie które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie miały bowiem znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącego dotyczące konieczności wykupienia przez niego zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decydującym w niniejszej sprawie był bowiem fakt, że skarżący w świetle dokonanych ustaleń w niniejszej sprawie miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Tym samym, w ocenie Sądu podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły być uwzględnione, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.