VIII SA/Wa 327/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym postanawia : odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem ogłoszonym w dniu 25 listopada 2015 r. oddalił skargę H. R. (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżąca wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 327/15. W uzasadnieniu wniosku wskazała m.in., iż nie była w stanie dotrzymać terminu ze względu na stan zdrowia, gdyż od dłuższego czasu leczy się [...] na [...]. Skarżąca podniosła, iż choroba ta powoduje że ma problemy z codziennym funkcjonowaniem, a w szczególności z pilnowaniem terminów i spraw urzędowych. Nadto wskazała, iż nikt z jej najbliższych nie wiedział o sprawie sądowej, a zatem nie był w stanie pomóc w dotrzymaniu terminu. Na potwierdzenie powyższego skarżąca dołączyła zaświadczenie lekarskie obejmujące okres od [...] listopada 2015 r. do [...] grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony przez skarżącą na Biurze Podawczy Sądu [...] grudnia 2015 r. tj. w terminie. Termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął [...] grudnia 2015 r., a zatem od tej daty rozpoczął się bieg terminu do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ). W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty. Sam fakt choroby (okoliczność niesporna) nie jest bowiem wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Istotne jest natomiast, czy okoliczność ta była - dla zachowania terminu - nie do przezwyciężenia i czy strona dołożyła wysiłku by przeszkoda ta nie doprowadziła do naruszenia terminu. Zdaniem Sądu, tak rozumianego braku winy skarżąca nie uprawdopodobniła. Przedłożone zaświadczenie lekarskie (k. 30 akt sądowych) nie wskazuje jednoznacznie, że wnioskodawczyni nie była zdolna do dokonywania czynności prawnych ani też, że nie mogła zlecić dokonania tej czynności innej osobie (np. profesjonalnemu pełnomocnikowi). Z zaświadczenia tego wynika wręcz przeciwnie – że skarżąca, która zachorowała w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 2015 r. – mogła chodzić (rubryka 15). A zatem mogła dokonać uchybionej czynności, skoro w dniu [...] grudnia 2015 r. (tj. w dacie przebywania na ww. zwolnieniu lekarskim, które zostało wystawione w dniu [...] grudnia 2015 r.) skarżąca osobiście złożyła na Biurze Podawczym Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Potwierdza to, że rodzaj choroby nie był obłożony i nie wykluczał dokonanie przez nią uchybionej czynności. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 30 marca 2012 r. (II SA/Wa 2717/11, Lex nr 1138996) to osoba zainteresowana obowiązana jest uwiarygodnić przytaczaną argumentację i swoją staranność w zakresie prowadzenia własnych spraw oraz fakt, że przeszkoda, która zaistniała była od niej niezależna, nie do przewidzenia. Nawet najpoważniejsza choroba, jak trafnie podnosi WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 544/13; LEX nr 1414113, "... o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione". Uznając, że niedochowanie przez stronę skarżącą terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 25 listopada 2015 r. nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.