VIII SA/Wa 575/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. 1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej: "skarżąca"), w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") z 7 listopada 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/13 Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor UKS") z [...] grudnia 2013 r. w części określającej skarżącej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. (III – XI) i w tym zakresie umorzył postępowanie podatkowe. W części dotyczącej grudnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IS powołał między innymi przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). 1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego bezpodstawnie odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistości, dotyczących nabycia kruszywa, oleju napędowego oraz usług transportowych, wystawionych przez podmiot P.U.H. K. K. C,. Na podstawie ustaleń dokonanych w toku kontroli skarbowej oraz postępowania kontrolnego prowadzonego u skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Towarowy Transport Drogowy J. W. (dalej – strona, skarżąca lub podatniczka), Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w której określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec - grudzień 2006 r. W toku czynności sprawdzających ustalono, że dostawcami do P.U.H "K." K. C. w 2006 r. były: 1) oleju napędowego: Hurtownia Produktów Naftowych N., P. Sp. z o.o. " K." K.G., 2) kruszywa: PPHU C. Sp. z o.o., Przedsiębiorstwo Technik Komunalnych B. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. w likwidacji, O. Centrum PRODUKCYJNE Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., 3) usług transportowych: Przedsiębiorstwo Technik Komunalnych B. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. oraz PUH E. A.S. Ustalenia organu kontroli skarbowej wykazały, że firmy te wystawiały fikcyjne faktury, nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, na rzecz P.U.H. "K." K.C.. Zatem skoro faktury otrzymane przez P.U.H "K." K.C. od tych podmiotów nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to dotyczyło to też faktur wystawianych przez niego skarżącej. Wobec powyższego z uwagi na fakt, że faktury kwestionowane w toku postępowania wystawione przez P.U.H. "K." K.C. na rzecz skarżącej dokumentują czynności, które nie zostały przez ten podmiot dokonane organ kontroli skarbowej stwierdził, że na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), dalej - ustawa o VAT, nie stanowią one podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Stwierdzono także, że prowadzone przez Stronę ewidencje nabyć za miesiące od marca do grudnia 2006 r. zawierają zapisy nieodzwierciedlające stanu rzeczywistego i uznano je za nierzetelne i nie stanowiące dowodu w postępowaniu w zakresie, w jakim zostały w nich zaewidencjonowane faktury zakupu od K.C.. Od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych faktur wystawionych przez P.U.H. "K." K. C.. W odwołaniu podniosła, że zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług za marzec - listopad 2006 r. uległo przedawnieniu, gdyż kontrola została wszczęta w dniu [...] stycznia 2012 r., zaś z zarzutami w sprawie o przestępstwo skarbowe została zapoznana dopiero w dniu [...] stycznia 2012 r., o wszczęciu postępowania przygotowawczego oraz o wszczęciu dochodzenia w tej sprawie wcześniej nie wiedziała. Nie otrzymała także informacji o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za marzec - listopad 2006r. Na potwierdzenie zasadności powyższego zarzutu skarżąca powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., w sygn. akt P 30/11. Zarzuciła również, że organ I instancji zanegował transakcje nabycia oleju napędowego, kruszywa oraz usług transportowych od P.U.H "K." K. C. pomimo, że transakcje te faktycznie miały miejsce. Podniosła naruszenie art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie podjęcie działań w celu ustalenia prawdy obiektywnej i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, oraz naruszenie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez odmowę prawa do odliczenia podatku z faktur wystawionych przez P.U.H. "K." K.C. pomimo, że nie udowodniono, iż świadomie uczestniczyła w oszustwie. Wskazała przy tym na okoliczności towarzyszące zawieranym transakcjom, które świadczyć mogą o ich rzeczywistym przebiegu. Wskazała również na dowody potwierdzające, że podjęła działania w kierunku sprawdzenia rzetelności Jej kontrahenta. Skarżąca stwierdziła, że nie zna dostawców paliwa do P.U.H. "K.", ale zawsze rzetelnie otrzymywała zamówione paliwo, które było przeznaczone do napędu ciągników i samochodów ciężarowych. Podkreśliła, że nigdy nie miała żadnych podejrzeń co do zakupu paliwa i kruszywa z firmy P.U.H. "K.". Po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję Strona pismem z dnia [...] czerwca 2013r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd związał swoje orzeczenie oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/1 z uwagi na fakt, iż wywiera ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W ocenie Sądu, z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika, aby w świetle powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przed dniem 31 grudnia 2011 r. skutecznie został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Strony w podatku od towarów i usług za okres marzec - listopad 2006 r. Jednocześnie Sąd, mając na uwadze, iż mogą istnieć podstawy do kontynuowania postępowania za grudzień 2006 r., gdyż bezspornym jest, że Skarżącej ogłoszone zostały zarzuty przed upływem terminu przedawnienia za ten okres rozliczeniowy, za chybione uznał zarzuty skargi w tym zakresie. Ponadto WSA, zgodził się z dokonanymi przez organy obu instancji ustaleniami w zakresie spornych faktur wystawionych przez P.U.H. "K." K. C. oraz w zakresie świadomości Strony udziału w czynnościach mających na celu nadużycia (oszustwa) podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, odwołaniem Strony oraz uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/13 wydanym w przedmiotowej sprawie, zważył co następuje: W wykonaniu wyroku Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. oraz pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wystąpił o udzielenie informacji o zaistnieniu okoliczności powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia za okres marzec-grudzień 2006r. Ze zgromadzonych materiałów wynika, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] Urząd Kontroli Skarbowej wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo polegające na: podaniu nieprawdy w złożonych w ww. Urzędzie Skarbowym deklaracjach VAT-7 za okres od marca do grudnia 2006r., dotyczących Strony poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia od marca do grudnia 2006r. z tytułu zakupu towarów w: PPHU "K." K.C., B. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., czym naruszono art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) ustawy o VAT, co spowodowało uszczuplenie w podatku od podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2006 r. tj. o popełnienie czynu z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, z późn. zm.), dalej - kks., w związku z art. 6 § 2 i art. 61 § 1 kks oraz posługiwaniu się fakturami wystawionymi w sposób nierzetelny przez ww. podmioty w okresie od marca do grudnia 2006 r., wykorzystanymi do rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe, tj. o popełnienie czynu z art. 62 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Natomiast postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. przedstawił Stronie zarzuty. Treść ww. postanowienia ogłoszono Stronie w dniu [...] stycznia 2012 r. Zatem, jak wynika z powyższego, skoro skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu dochodzenia w sprawie karnej skarbowej i wynikających stąd skutkach prawno - podatkowych przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań za okres styczeń - listopad 2006 r. (co nastąpiło z dniem 31 grudnia 2011 r.), to wszczęte postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. dochodzenie w ww. sprawie nie spowodowało zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ponadto jak wynika z akt przedmiotowej sprawy nie zaistniały również inne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia zobowiązań za okres marzec - listopad 2006 r. W przedmiotowej sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za ww. okres brak jest przedmiotu postępowania w zakresie zobowiązań za okres do listopada 2006 r. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej postanowił uchylić decyzję organu pierwszej instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres marzec - listopad 2006 r. i w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się z kolei do zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., określonego decyzją organu I instancji, organ odwoławczy podkreślił, iż wobec przedstawienia Stronie w dniu [...] grudnia 2012 r. zarzutów postawionych w postępowaniu karnym skarbowym, została Ona skutecznie poinformowana o zaistnieniu przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia przed jego upływem (tj. przed 31 grudnia 2012 r.). Z chwilą przedstawienia zarzutów prowadzone wobec Strony postępowanie karne skarbowe weszło w fazę postępowania "in personam". Zatem w sprawie zastosowanie znajdzie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym zobowiązanie podatkowe za grudzień 2006 r. określone decyzją organu pierwszej instancji nie uległo przedawnieniu i możliwe jest dalsze prowadzenie postępowania, w tym wydanie decyzji. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że Strona w grudniu 2006 r. odliczyła podatek naliczony wynikający z faktury VAT nr [...] oraz faktury VAT nr [...] na łączną kwotę netto [...] zł podatek VAT [...] zł, dokumentujących nabycie od P.U.H. "K." K.C. oleju napędowego. W toku czynności kontrolnych ustalono, że olej napędowy, który był przedmiotem dostawy na rzecz Strony został nabyty przez P.U.H. "K." K.C. od N. Sp. z o.o. Jak wynika z decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. dla H.P.N. N. Sp. z o.o. faktury sprzedaży wskazujące jako nabywcę m.in. P.U.H. "K." K. C. w 2006 r. nie dokumentują wskazanych w nich transakcji i nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu jaki miał być dokonany przez ten podmiot. Rozpoznając materiał dowodowy niniejszej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż organ kontroli skarbowej prawidłowo uznał, że H.P.N. N. Sp. z o.o. będąca rzekomo dostawcą towarów i usług do P.U.H. "K." K.C. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, firma ta nie dostarczała towarów widniejących na tych fakturach. Świadczą o powyższym ustalenia zawarte w decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], z których wynika, że w 2006 r. N. Sp. z o.o. nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie dokonywała w rzeczywistości dostaw paliw, ani też nie dokonywała ich zakupów, nie zatrudniała pracowników oraz nie posiadała środków transportu, ani też czynnego zaplecza magazynowego. Mając na uwadze powyższe, dostawy oleju napędowego na rzecz Strony, udokumentowane spornymi fakturami, nie mogły być zrealizowane przez P.U.H. "K." K.C., gdyż w rzeczywistości podmiot ten nie dysponował olejem napędowym widniejącym na tych fakturach. DIS zauważył, że N. Sp. z o.o., jak dowiedziono w powyższej decyzji, w 2006 r. nie była rzeczywistym źródłem dostaw paliw dla P.U.H. "K." K.C.. Prostą konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że P.U.H. "K.", która nie nabyła określonych w fakturach towarów, nie mogła dokonać ich dalszej dystrybucji. Jeżeli tak, to wystawione faktury również nie dokumentują faktycznej sprzedaży. DIS zauważył, iż powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonego w P.U.H. "K." K.C. postępowania kontrolnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], które dowiodło, że wprowadzone przez tę firmę do obrotu gospodarczego faktury nie potwierdzały rzeczywistej sprzedaży. P.U.H. "K." K.C. wystawiło fikcyjne faktury VAT, m. in. na rzecz skarżącej, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i obowiązane zostało do zapłaty podatku zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, którego nie należy traktować jako podatku należnego w rozumieniu przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT i który jest rozliczany poza deklaracją. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowany sam fakt dostawy oleju napędowego na rzecz skarżącej, a jedynie to, że dostaw tych dokonała P.U.H. "K." K.C., która jest wystawcą spornych faktur VAT. W sytuacji, gdy to nie P.U.H. "K." K.C. była świadczącym na rzecz Strony, można jedynie przypuszczać, iż dostawa paliwa została wykonana przez inny podmiot, który z tego tytułu nie wykazał jednakże obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nie zadeklarował należnego podatku. Dla odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez P.U.H. "K." K.C. wystarczającym było ustalenie, że faktury te nie potwierdzają dostawy towarów przez ich wystawcę. Sam fakt posiadania faktury VAT nie uprawnia podatnika do dokonania odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Sporne faktury VAT, które Strona ujęła w swoim rozliczeniu, powinny dokumentować nie tylko wykonanie określonych czynności na rzecz Strony, ale dla ich skuteczności wymaga się, by dokumentowały rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych, a zatem również wskazywały rzeczywistego wykonawcę tych czynności. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego N. Sp. z o.o., tj. jedyny kontrahent P.U.H. "K." K.C., nie miała obiektywnych możliwości dostawy oleju napędowego. Nie podejmowała czynności wskazanych w treści kwestionowanych faktur, a jej działalność ograniczała się w istocie do wystawiania faktur, które nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych zdarzeń. Zatem K.C. nie mógł rozporządzać olejem napędowym, którego właścicielem nie był. Nie wskazał też innych rzeczywistych źródeł zaopatrzenia. Wystawione przez P.U.H. "K." K.C. i wprowadzone do obrotu gospodarczego faktury nie potwierdzały rzeczywistej sprzedaży. W związku z tym, że faktury zakupu nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to również faktury sprzedaży nie dotyczyły rzeczywistego obrotu, a ich wystawienie nie dawało adresatowi takiej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku naliczonego. Wskazane powyżej okoliczności świadczą o tym, że obniżając podatek należny o podatek naliczony wymieniony w fakturach dokumentujących zakup oleju napędowego w grudniu 2006r. wystawionych przez P.U.H. "K." K.C. Strona naruszyła przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Odnosząc się do przytoczonego przez Stronę w odwołaniu wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w wyroku tym Trybunał wskazał, że w sytuacji, gdy transakcja mająca stanowić podstawę odliczenia została dokonana, co wynika z odpowiadającej jej faktury, a faktura ta zawiera wszelkie dane wymagane przepisami dyrektywy 112 (VI Dyrektywy) i w związku z tym określone w dyrektywie materialne i formalne warunki powstania prawa do odliczenia zostały spełnione, to podatnikowi można by odmówić prawa do odliczenia tylko na podstawie orzecznictwa TSUE, które wymaga udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę, uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w dziedzinie podatku VAT, należy bowiem z punktu widzenia dyrektywy 112 (VI dyrektywy) uznać za wspólnika w tym przestępstwie, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług w ramach dokonywanych przez siebie transakcji. Natomiast niezgodne z zasadami funkcjonowania prawa do odliczenia jest sankcjonowanie odmową możliwości skorzystania z tego prawa podatnika, który nie wiedział i nie mógł wiedzieć, że w ramach transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa lub że inna transakcja, dokonana przed transakcją przeprowadzoną przez owego podatnika lub po niej, została dokonana z naruszeniem przepisów o VAT. Ponieważ odmowa prawa do odliczenia stanowi zgodnie z pkt 45 niniejszego wyroku wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie. Z powyższego wynika, że udowodnienie złej wiary przez organ podatkowy dotyczy sytuacji, gdy czynność została dokonana, a zatem została spełniona materialna przesłanka powstania prawa do odliczenia VAT. W przedmiotowej zaś sprawie mamy do czynienia właśnie z brakiem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem do towarów i usług. Inaczej mówiąc analizowane transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego. W sytuacji, gdy transakcje nie miały miejsca organ podatkowy nie musi udowadniać złej wiary podatnika, kwestionując jego prawo do odliczenia VAT. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że transakcje zakupu oleju napędowego w grudniu 2006 r. od P.U.H. "K." K.C. miały charakter fikcyjny, a wystawione faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś cała dokumentacja podatkowo-księgowa została stworzona w celu ukrycia tych podmiotów, które rzeczywiście obracały towarem. Sporne faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a transakcje zakupu miały charakter fikcyjny. Inaczej mówiąc analizowane transakcje nie odzwierciedlają rzeczywistego obrotu gospodarczego. W związku z tym - zła czy dobra wiara ani świadomość uczestniczenia w oszustwie, nie jest okolicznością, która wymaga ustalenia w drodze postępowania dowodowego dla pozbawienia Strony prawa do odliczenia podatku należnego ze spornych faktur VAT. Innymi słowy, w sytuacji gdy nie ulega wątpliwości, tak jak w niniejszej sprawie, że nabyte przez podatnika towary i usługi nie pochodziły od podmiotu wykazanego jako wystawca faktur VAT, to omówione wyżej założenia Trybunału w zakresie ochrony podatników działających "dobrej wierze" nie znajdują zastosowania. Jak wskazano powyżej, w sytuacji gdy prawo do odliczenia podatku naliczonego zostało zakwestionowane z tego powodu, że zdarzenia objęte tymi faktami nie miały miejsca, pomiędzy podmiotami na nich wskazanymi, wykazanie złej czy dobrej wiary, nie ma większego znaczenia, to jednak nawet gdyby uznać, że okoliczność ta ma znaczenie, ze względu na okoliczności towarzyszące tym transakcjom Strona mogła co najmniej przewidywać, że transakcje te stanowią nadużycie. Okolicznościami, które mogą świadczyć o tym, że Strona wiedziała lub co najmniej mogła przypuszczać, że uczestniczy w transakcjach stanowiących oszustwo czy nadużycie w szczególności są: brak umów z dostawcą regulujących zasady dostaw oleju napędowego, zapłata kwot wynikających z faktur nie następowała przelewem na konto, lecz w gotówce, Strona nie sprawdziła, czy dostawca posiada stosowne koncesje na obrót paliwem, Strona nie sprawdzała jakości paliwa, atestów. DIS zaznaczył, iż cena paliwa była atrakcyjna w stosunku do ceny obowiązującej. Korzystna cena na paliwo mogła wzbudzić podejrzenia Podatniczki co do źródła jego pochodzenia. Tym bardziej budzi wątpliwości fakt, dlaczego Strona jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, nie pytała skąd pochodzi olej napędowy i dlaczego sprzedawcy opłaca się sprzedawać go po niższej cenie. Trudno jest wymagać od przeciętnego konsumenta paliwa kupowanego na stacjach paliw podejmowania szczególnych działań sprawdzających pochodzenie tego paliwa. Inne wymagania jednak należy postawić przed przedsiębiorcą prowadzącym usługi transportowe. Skoro używanie paliwa o nieznanym pochodzeniu może łączyć się z podatkowymi konsekwencjami w podatku od towarów i usług przedsiębiorca powinien podjąć takie działania, które zminimalizują ryzyko podatkowe. Należy stwierdzić, że nawet wówczas, gdyby za słuszny uznać pogląd, że zachowanie należytej staranności chroni podatnika przed odpowiedzialnością podatkową w sprawach tego rodzaju, to w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że Strona w stosunkach z ww. kontrahentem dołożyła należytej staranności. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, iż skoro zaewidencjonowane przez Stronę faktury, wskazujące jako sprzedawcę P.U.H. "K." K. C. potwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały dokonane pomiędzy tym podmiotem a Stroną tym samym stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W przedmiotowej sprawie podstawą pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego jest to, że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy Stroną, a P.U.H. "K." K.C., gdyż jak dowiedziono dostawca tej firmy nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej. Odnosząc się do twierdzeń Strony, że przed dokonaniem pierwszego zakupu sprawdziła, że P.U.H. "K." jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i składa deklaracje podatkowe w tym samym co ona urzędzie skarbowym, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że okoliczności te Strona podnosi dopiero na etapie postępowania przed organem drugiej instancji. Ocena zebranego w sprawie materiału doprowadziła do stwierdzenia, że nabyte przez Stronę paliwa nie pochodziły od wystawcy faktur, zaś odnosząc się do załączonego zaświadczenia o rejestracji ww. podmiotu i złożonej deklaracji z wykazaną kwotą do przeniesienia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dokumenty te miały jedynie stworzyć pozory legalności dokonywanych transakcji. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie naruszył zasad postępowania podatkowego zawartych w Ordynacji podatkowej, ustalając stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia. Wystarczająco uzasadnił swoje stanowisko zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i odnośnie wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. 2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Pismem z [...] kwietnia 2014 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., autor skargi postawił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów: art. 86 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wystąpiły podstawy do odmowy skorzystania przez podatniczkę z prawa do odliczenia podatku naliczonego, w sytuacji gdy nie miała ona jakichkolwiek podstaw do kwestionowania rzetelności działalności firmy K. K.C., art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez przyjęcie, że podatniczka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach zakupu paliwa, kruszywa oraz usług transportowych od firmy K. K.C., z uwagi na fakt, że faktury te dokumentują transakcje, które faktycznie nie miały miejsca, podczas gdy z wszelkich dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych bezpośrednio w tej sprawie - zarówno z dokumentów jak i z zeznań świadków, wynika fakt, że dostawy paliwa, kruszywa oraz usługi transportowe od tejże firmy miały miejsce, art. 121 § 1, 122, 180 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie do podstawy ustaleń faktycznych: faktu, że wszyscy świadkowie przesłuchani w sprawie potwierdzili dostawy paliwa, kruszywa i wykonanie usług transportowych od firmy K., faktu, że podatniczka praktycznie nigdzie indziej nie kupowała paliwa dla posiadanej floty samochodów ciężarowych, w okresie objętym kontrolą podatniczka prowadziła i do dziś prowadzi dużą firmę transportową, której samochody - napędzane olejem napędowym - ciągle dokonują przewozów, a co wynika ze złożonych do akt sprawy faktur dokumentujących sprzedaż usług transportowych w 2006 r., 4) art. 121 § 1, 122, 180 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez błąd w ustaleniach faktach polegający na przyjęciu, że dostawy paliwa i kruszywa od firmy K. K.C. nie miały miejsca tylko i wyłącznie dlatego, że firma ta przedstawiła do kontroli dokumenty świadczące o zakupie paliwa i kruszywa od firm nieprowadzących działalności - podczas gdy mogła posiadać dostawy od podmiotów nieujawnionych w toku postępowania, art. 121 § 1, 122 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie do postawy ustaleń prowadzonego postępowania kontrolnego ustaleń faktycznych pochodzących z innych postępowań kontrolnych - na treść których strona ani nie miała wpływu, ani możliwości weryfikacji, art. 7 i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez bezpodstawne przyjęcie do podstawy ustaleń treści zarzutów postawionych osobom w stosunku do których toczy się postępowanie karne, pomimo tego, że żadna z nich nie dość, że nie została prawomocnie skazana za zarzucany jej czyn, to sprawa nie została nawet skierowana do sądu z aktem oskarżenia, a w świetle prawa osobom tym dalej przysługuje domniemanie niewinności. 2.2. Uzasadniając skargę jej autor rozwinął powyższe zarzuty. Zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez organy, wskazując na błędne założenia dotyczące sposobu prowadzenia postępowania podatkowego. Wskazał na wybiórczość zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego wadliwą ocenę. Zauważył, że skarżąca prowadzi dużą firmę transportową i kupowała paliwo praktycznie tylko od K. C. (K.). Skarżąca świadczyła usługi transportowe, czyli "na jakimś paliwie musiały jej pojazdy jeździć". Organ nie ustalił zaś, czy skarżąca kupowała paliwo do samochodów i czy K.C. posiadał paliwo od innych dostawców niż N. sp. z o.o. Zdaniem autora skargi, skarżąca nie miała obowiązku sprawdzania koncesji swego kontrahenta na obrót paliwami. Organy nie wyjaśniły nadto istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych dotyczących działalności prowadzonej przez K.C., który prowadził zarejestrowaną firmę, wystawiał faktury VAT i dostarczał towar, o którym mowa w ich treści. Autor skargi powołał się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (do grudnia 2008 r.), z których w jego ocenie wynika, że skarżąca miała prawo odliczać podatek naliczony z faktur wystawionych przez formalnie zarejestrowanego podatnika, jakim był K.C.. 2.3. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Powołał się na wyrok wydany w niniejszej sprawie (sygn. akt VIII SA/Wa 549/13), w którym Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych w zakresie ustaleń faktycznych i dokonanej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odnośnie spornego okresu rozliczeniowego (grudzień 2006 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Podkreślenia na wstępie wymaga, że zaskarżona decyzja została wydana przez Dyrektora IS w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r. (VIII SA/Wa 549/13) wydanym w niniejszej sprawie, uchylającym poprzednią decyzję organu odwoławczego. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Dyrektor IS dokonał ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z wytycznymi Sądu. Umorzył postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe za 10 miesięcy 2006 r. (III – XI). Możliwość wydania decyzji wymiarowej za grudzień 2006 r. istniała z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op (okoliczność bezsporna). Zdaniem Dyrektora IS, sporne faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Skarżąca nie dochowała nadto należytej staranności celem uniknięcia swego udziału w oszustwach (nadużyciach) podatkowych. Świadczy o tym między innymi fakt, że skarżąca nie sprawdziła, czy jej kontrahent (K.C.) posiadał w 2006 r. stosowną koncesję na obrót paliwami, nie interesowała się źródłami pochodzenia paliwa, nie zawierała stałej umowy z jedynym dostawcą. 3.2. Zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania w sprawie) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (ust. 2 pkt 1 lit. a). Z treści art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT wynika zaś, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. W świetle art. 153 u.p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. 4. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dyrektor IS zasadnie umorzył w części postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za 9 miesięcy 2006 r. (III – XI) jako bezprzedmiotowe, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w prawomocnym wyroku z 7 listopada 2013 r. wydanym w niniejszej sprawie (sygn. akt VIII SA/Wa 549/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Nie naruszył przepisów art. 153 u.p.p.s.a., art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 oraz art. 191 Op, a także art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT przyjmując, że istniała możliwość orzekania za grudzień 2006 r. (okoliczność bezsporna), a skarżąca bezpodstawnie odliczyła w tym miesiącu podatek naliczony wynikający z wystawionych dla niej przez K.C. faktur VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistości. Skarżąca nabywała paliwo niewiadomego pochodzenia. Nie wykazała nadto, że nie wiedziała lub obiektywnie rzecz biorąc nie mogła wiedzieć o tym, że bierze udział w czynnościach mających na celu nadużycia (oszustwa) podatkowe (zob. pkt 5. prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r. (VIII SA/Wa 549/13; CBOSA), w którym została przedstawiona ocena prawna wiążąca w niniejszej sprawie). 5. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione z przyczyn, o których mowa w pkt 4. uzasadnienia niniejszego wyroku. Zarówno Dyrektor IS, jak i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, na podstawie art. 153 u.p.p.s.a. związani są oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 7 listopada 2013 r. (VIII SA/Wa 549/13; CBOSA). W wyroku tym została przedstawiona ocena prawna sprzeczna ze stanowiskiem skarżącej. Dodać warto, że w wyroku tym Sąd uznał zarzuty skargi za bezpodstawne w części dotyczącej zobowiązania z tytułu VAT za grudzień 2006 r. Analiza obu skarg prowadzi do wniosku, że postawione w nich zarzuty są w znacznej części tożsame w zakresie naruszonych jakoby przez Dyrektora IS przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, a także art. 7 i art. 42 Konstytucji RP, oraz przepisów postępowania, tj. art. 180 § 1 i art. 191 Op. Już tylko z tej przyczyny, mając na względzie art. 153 u.p.p.s.a., zarzuty skargi w niniejszej sprawie uznać należy za chybione. Dodać warto, że w realiach rozpoznawanej sprawy spór dotyczy zasadności odliczenia podatku naliczonego wynikającego z kilku faktur VAT. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistości z przyczyn podmiotowych. Skarżąca nie wykazała zaś, że nie wiedziała lub obiektywnie rzecz biorąc nie mogła wiedzieć o tym, że bierze udział w czynnościach mających na celu nadużycia (oszustwa) podatkowe. Mając na względzie powyższe zbędne było prowadzenie postępowania podatkowego w celu ustalania okoliczności faktycznych, które nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy (kwestia dotycząca "jakiegoś" paliwa używanego przez skarżącą). W ocenie Sądu nie wystąpiły okoliczności faktyczne lub (i) prawne wyłączające zastosowanie art. 153 u.p.p.s.a. w niniejszej sprawie. 6. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle którego zaniechanie przez podatnika nabywającego w znacznych ilościach paliwa sprawdzenia, czy kupuje olej napędowy od podmiotu posiadającego stosowną koncesję na obrót paliwami, prowadzi do wniosku, że podatnik nie dołożył należytej staranności celem uniknięcia swojego udziału w oszustwach (nadużyciach) podatkowych, podważających zasadę neutralności VAT (zob. wyroki NSA: z 6 grudnia 2011 r., I FSK 399/11; z 8 maja 2012 r., I FSK 1055/11; wyrok WSA w Warszawie z 15 września 2010 r., VIII SA/Wa 344/10; CBOSA i baza Lex). Zwłaszcza dotyczy to sytuacji, gdy – jak w sprawie niniejszej – ma to być jedyny dostawca, który oferuje sprzedaż paliwa po cenach niższych od przeciętnie występujących na rynku, W realiach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że podjęła działania w celu sprawdzenia wiarygodności swojego kontrahenta. Nie ustaliła, czy K.C. wystąpił z wnioskiem o udzielenie koncesji, stosownie do przepisów art. 25 i art. 28 ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych (Dz. U. Nr 17, poz. 154 ze zm.). Obowiązek posiadania koncesji wynikał z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy z 10 kwietnia 2004 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm.). Dodać warto, że z orzecznictwa ETS wynika, że w sytuacji, gdy podatnik działa zgodnie z przepisami prawa podatkowego i wywiązuje się z nałożonych na niego obowiązków, to trudno karać go za nierzetelne lub nieuczciwe działania jego kontrahentów, o których to działaniach podatnik nie wiedział i w żaden obiektywny sposób nie mógł się dowiedzieć (zob. wyrok ETS z 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03, i C-484/03). W sprawie niniejszej skarżąca mogła się jednak w prosty sposób dowiedzieć, że jej rzekomy kontrahent faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami (olejem napędowym). Wystarczyło bowiem zażądać przedstawienia koncesji na tego rodzaju działalność, dokonać sprawdzenia źródeł pochodzenia paliwa, czy sprawdzić wywiązywanie się z obowiązków podatkowych w zakresie VAT przez dostawcę. Skarżąca tego nie uczyniła. Obowiązek posiadania w grudniu 2006 r. stosownej koncesji wynikał zaś z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy z 10 kwietnia 2004 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm.). W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że to na podatniku, który zamierza uwolnić się od odpowiedzialności związanej z udziałem w oszustwach (nadużyciach) podatkowych, spoczywa ciężar wykazania, że wystąpiły przesłanki pozwalające na zachowanie przez niego prawa do odliczenia podatku naliczonego. Szczególnie w sytuacji, gdy działa na rynku paliwowym i odlicza VAT z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistości z przyczyn przedmiotowych i (lub) podmiotowych (zob. postanowienie ETS z 6 lutego 2014 r., C – 33/13; Lex 1446626). Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 121 § 1, 122, 180 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie faktu, ze skarżąca nabywała paliwa wyłącznie od K. i faktycznie z tego paliwa korzystała. Organy nie kwestionowały, że skarżąca paliwo nabywała, nie kwestionowały też, że uzyskiwała paliwa przy pomocy K.C., a nawet, że płaciła mu za paliwo. Jednak te okoliczności nie maja w sprawie znaczenia, gdyż podstawą do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w fakturach wystawianych przez K.C. było to, że nie odzwierciedlały one rzeczywistości, gdyż K.C. powoływał się na źródła swojego zaopatrzenia (N.), które nie były rzeczywiste, co zostało bezspornie wykazane i nie jest w istocie podważane przez skarżącą. Nie sposób przyjąć przy uwzględnieniu podstawowych zasad funkcjonowania systemu podatku VAT, by podatnik mógł odliczać podatek VAT zawarty w fakturach mających legalizować nielegalne wprowadzanie do obrotu towarów z nielegalnych źródeł, wprowadzanych poza systemem podatkowym, gdzie u wprowadzającego do obrotu nie można ustalić powstania obowiązku w zakresie podatku VAT należnego. Ani skarżąca, ani K.C. nie wskazywali bowiem na rzeczywistego dostawcę dla K.C., u którego powstawałby podatek VAT należny z tytułu dostaw. Nietrafny jest też zarzut naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie jako podstawy ustaleń faktycznych ustaleń z innych postępowań. Art. 181 Ordynacji podatkowej jednoznacznie dopuszcza taką możliwość. Skarżąca podnosząc ten zarzut nie wskazuje jednocześnie, jak bezpośrednie przeprowadzenie dowodów na okoliczności ustalone na podstawie materiałowo z innych postępowań mogłoby wpływać na istotne dla sprawy niniejszej ustalenia faktyczne. Z tych samych przyczyn nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 42 ust. 2 Konstytucji przez przyjęcie do podstawy ustaleń treści zarzutów postawionych osobom, w stosunku do których toczy się postępowanie karne, mimo nie skierowania nawet aktu oskarżenia. To nie treść zarzutów stanowi podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu podatkowym, lec materiały zgromadzone w postępowaniu karnym, co dopuszcza art. 181 Ordynacji podatkowej. Prawidłowość ustaleń faktycznych do tego, że skarżąca odliczała podatek naliczony VAT z faktur nie mogących stanowić podstawy takiego odliczenia, czyniła zasadnym odmowę prawa do takiego odliczenia przy właściwej wykładni i zastosowaniu przepisów art. 86 oraz art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług. Dlatego też bezpodstawny jest zarzut naruszenia tych przepisów. Wskazywane przez autora skargi naruszenie przepisów art. 167, art. 168 lit a, art. 178 lit a, art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie mogło mieć miejsca, bowiem przepisy te obowiązywały dopiero od 1 stycznia 2007 r., a sprawa dotyczy grudnia 2006 r. Sąd nie będąc związany zarzutami nie dopatrzył się jednak naruszeń obowiązującej w czasie właściwym dla sprawy przepisów Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.