VIII SA/Wa 622/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku M. J. – [...] Firma Handlowo-Usługowa M. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. J. – [...] Firma Handlowo-Usługowa M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 30 czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. J. prowadzący działalność pod nazwą [...] Firma Handlowo-Usługowa M. J.(skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, z uwagi na zaistnienie niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, poprzez zapłatę nałożonej kary pieniężnej skutkowałoby zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej oraz spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki w postaci niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny w szczególności biorąc pod uwagę obecną wyjątkowo trudną sytuację majątkową i finansową rodziny skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja (postanowienie) korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawił jedynie obawy i wskazał ogólne skutki, które mogą nastąpić. Ponadto do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie załączył żadnych dokumentów i wyliczeń obrazujących jego rzeczywistą kondycję finansową. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż złożony przy skardze formularz o przyznanie prawa pomocy (uzupełniony o kolejne dokumenty) nie obrazuje rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącego, co potwierdzono w toku postępowania zażaleniowego prowadzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Za niecelowe Sąd uznał zatem kontynuowanie postępowania w zakresie badania podstawy faktycznej zawartego w skardze wniosku. Skoro skarżący nie wykazał, że grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, to Sąd uznał obawy skarżącego za przedwczesne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Należało zatem odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.