VIII SA/Wa 622/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2025 rok oddala skargę. Decyzją z 11 lipca 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania Z.Ł. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") numer [...] znak: [...]z 22 stycznia 2025 r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2025 r. z nieruchomości położonych w R. przy ul. K.-K. [...], ul. F. oraz ul. C.-S. w kwocie 927,00 zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 22 stycznia 2025 r. Prezydent, na podstawie art. 1, 1a, 2, 3, 4, 6, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 70; dalej: u.p.o.l.), § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 września 2024r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy Miasta R. (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego z 2024r., poz. 9672; dalej: "uchwała") oraz art. 207 O.p., ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości na 2025r. od nieruchomości położonych w R.: przy ul. K.-K. [...], poz. rejestrowa: [...], ul. F., poz. rejestrowa: [...], ul. K.-K. [...] garaż, poz. rejestrowa [...] oraz ul. C.-S. poz. rejestrowa: [...] w łącznej kwocie 927 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał, że przedmiot odwołania dotyczy naliczonej stawki w wysokości 10,60 zł za m2 powierzchni podsiadanego (własnościowego) 1 z 20 miejsc we wspólnym garażu podziemnym G1 zlokalizowanym w bryle budynku wielorodzinnego przy ul. M.C.-S.[...], z wjazdem do garażu od posesji (przez bramę) przy ul. K.-K. [...], w której skarżący i wszyscy inni współwłaściciele nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej. Istotą odwołania jest zatem nieprawidłowo naliczona stawka za m2 powierzchni w garażu podziemnym G1, która wynosi 10,60 zł, podczas gdy w bliźniaczym garażu podziemnym G2 zlokalizowanym pod tym samym budynkiem mieszkalnym, lecz z wjazdem od ul. M.C.-S. [...], stawka ta wynosi 0,96 zł/m2. Z tych przyczyn Skarżący wystąpił o uchylenie i prawidłowe naliczenie zawartej w decyzji stawki podatku za 11,28 m2 użytkowanego miejsca w garażu K._K. [...]/garaż. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 11 lipca 2025 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Przyjęło następnie, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest stawka jaką opodatkowany został garaż. Podało, że skarżący posiada udział 1/23 w garażu wielostanowiskowym, położonym w budynku niemieszkalnym o identyfikatorze [...]., tj. budynek transportu i łączności (Zaświadczenie z Rejestru Gruntów w aktach sprawy). Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.; dalej: "u.p.g.i.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 2c u.p.o.l. za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów, w tym budynku. Uznało, że miejsce postojowe skarżącego nie znajduje się w części budynku mieszkalnego, lecz w odrębnym ewidencyjnie budynku transportu i łączności, który nie jest budynkiem mieszkalnym. Tym samym, w ocenie Kolegium twierdzenia zawarte w odwołaniu nie mają znaczenia dla sprawy. Istotne bowiem są zapisy ewidencyjne (art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., które w przypadku skarżącego ewidentnie rozdzielają budynek mieszkalny od garażu (budynku transportu i łączności). Opodatkowanie garażu dokonane zaskarżoną decyzją uznało za zgodne z ustawą i zasadą legalizmu w postępowaniu podatkowym, o której mowa w treści art. 120 O.p. Końcowo organ odwoławczy przedstawił wyliczenie podatku od nieruchomości dokonane przez organ I instancji, które uznało za prawidłowe, w tym za dokonane z zastosowaniem prawidłowej stawki, o której mowa w uchwale. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję SKO, w części stawki podatku użytkowanego miejsca w garażu K.K.[...]/garaż skarżący postawił następujące zarzuty: błędna kwalifikacja miejsca postojowego jako części budynku niemieszkalnego, mimo że fizycznie znajduje się w bryle budynku mieszkalnego, z wjazdem z posesji mieszkalnej i służy wyłącznie mieszkańcom, bez prowadzenia działalności gospodarczej; naruszenie art. 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że pomieszczenia przeznaczone do przechowywania pojazdów w budynku mieszkalnym traktuje się jako część mieszkalną budynku; nierówne traktowanie - identyczne funkcjonalnie garaże G1 i G2 w tym samym budynku opodatkowano drastycznie różnymi stawkami (10,60 zł/m2 vs 0,96 zł/m2), co narusza zasadę równości; oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych ewidencyjnych, bez uwzględnienia rzeczywistego stanu technicznego i funkcjonalnego nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że garaż G1, w którym znajduje się jego miejsce postojowe (11,28 m2) jest zlokalizowany w bryle budynku mieszkalnego przy ul. M.C.-S. [...], z wjazdem od ul. K.-K. [...], posesji o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Użytkowany jest wyłącznie przez mieszkańców - w tym stronę - i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej. Pomimo tego, organ zastosował stawkę podatku właściwą dla budynków niemieszkalnych, opierając się na danych ewidencyjnych, z przywołaniem prawa geodezyjnego i kartograficznego które są techniczne i administracyjne, ale nie odzwierciedla rzeczywistego przeznaczenia obiektu. W Akcie Notarialnym (zał. 1) zakupu miejsca garażowego, jak również w zatwierdzonej dokumentacji projektowej (zał. 2) budynków będących formalno- prawnymi podstawami niniejszego skarżenia nie ma żadnej informacji, że przedmiotowy garaż (miejsce postojowe Skarżącego) był/nie znajduje się w bryle budynku mieszkalnego lecz w odrębnym ewidencyjnie budynku transportu i łączności. Zdaniem strony, brak informacji, kto i kiedy, na podstawie jakich przepisów i dlaczego tylko dla jednego z garaży podjął decyzję zmieniającą funkcje budynku, o których strona i pozostali współwłaściciele dowiadują się dopiero teraz, jest dyskwalifikujący dla argumentu niezasadności odwołania. Stanowisko strona poparła utrwalonym orzecznictwem: wyrok WSA w Warszawie z 5.02.2014 r., sygn. III SA/Wa 1793/13; uchwała NSA z 12.10.2011 r., sygn. II FSK 733/10; wyrok TK z 18.10.2023 r., sygn. SK 23/19. W związku z powyższym skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w zakresie naliczenia podatku od miejsca postojowego w garażu G1 oraz zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem rzeczywistego przeznaczenia garażu oraz właściwej wykładni prawa. Odpowiadając na skargę, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wystąpiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Dodać należy, że w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kompetencji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sporem w sprawie objęta jest prawidłowość stawki podatku od nieruchomości, jaka została zastosowana do opodatkowania miejsca w garażu podziemnym (11,28 m2), znajdującym się w budynku położonym przy ul. K.-K. [...], poz. rejestrowa: [...] (poz. 3.8 tabeli wskazującej przedmiot opodatkowania, zawartej w decyzji organu I instancji). Organy podatkowe uznały za zasadne opodatkowanie powyższego składnika przedmiotu opodatkowania stawką 10,60 zł/m2 właściwej dla budynków pozostałych z uwagi na jego położenie w odrębnym ewidencyjnie budynku transportu i łączności, który nie jest budynkiem mieszkalnym. Zdaniem skarżącego zastosowanie stawki właściwej dla budynków niemieszkalnych, opierając się na danych ewidencyjnych jest wadliwe, albowiem nie uwzględnia rzeczywistego przeznaczenia obiektu. Garaż G1, w którym znajduje się miejsce postojowe jest bowiem zlokalizowany w bryle budynku mieszkalnego, użytkowanym wyłącznie przez mieszkańców i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej. Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny prawidłowości przyjęcia przez organy podatkowe, że miejsce garażowe jest położone w budynku niemieszkalnym. Powyższe ustalenie determinowało bowiem przyjętą do opodatkowania stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla budynków niemieszkalnych). Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 2c u.p.o.l. (dodanym z dniem 1 stycznia 2025 r. ustawą z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej – Dz. U. z 2024 r., poz. 1757) - za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w tym budynku. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151; także jako u.p.g.i.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak zaś wynika z zaświadczenia z Rejestru Gruntów według stanu na dzień 1 stycznia 2024 r. skarżący posiada udział 1/23 we własności działki o numerze ewidencyjnym [...] (nr księgi wieczystej [...]), która jest zabudowana, zabudowę sklasyfikowano jako: "budynki transportu i łączności" oraz "budynki handlowo-usługowe". Z powyższego wynika zatem, iż garaż nie znajduje się w budynku mieszkalnym, ale w odrębnym ewidencyjnie budynku i nie jest możliwe zastosowanie do jego opodatkowania art. 1a ust. 2c u.p.o.l. Z tych względów prawidłowo organy podatkowe do opodatkowania garażu zastosowały stawkę z § 1pkt 2 lit. e uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 września 2024 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku d nieruchomości na terenie Gminy Miasta R., w którym dla budynków pozostałych lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wskazano stawkę 10,60 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a nie przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. a stawkę dla budynków mieszkalnych, wynoszącą 0,96 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Wskazać jednocześnie należy, iż odnośnie art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który niniejszy skład Sądu w pełni podziela, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (wyroki NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 458/16, z 16 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1711/17, z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2706/19, z 29 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2876/19, z 12 września 2025 r. sygn. akt III FSK 788/24, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Dopiero zatem zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana przez powołany do tego inny organ, skutkować może odmienną kwalifikacją gruntu lub budynku. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby nie tylko do podważenia szczególnej mocy dowodowej zapisów w ewidencji gruntów i budynków, co wyraźnie wynika z art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., lecz również do sytuacji, w której podatnik dowolnie mógłby zmienić charakter przedmiotu opodatkowania (poprzez zmianę przeznaczenia budynku czy gruntu). Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że w zakresie ustalenia okoliczności niezbędnych do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości organy zobligowane były oprzeć się na informacjach i danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, organy nie były przy tym uprawnione do tego, aby dokonać odmiennej klasyfikacji budynku, w którym znajduje się miejsce postojowe skarżącego, niż to wynika z ewidencji. Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lipca 2023 r., I SA/Łd 390/23, CBOSA). Powyższe oznacza, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące, np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.i.k., wywierają skutki materialnoprawne. W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest ustalenie podatku od nieruchomości. Podatek od nieruchomości w zaskarżonej decyzji został ustalony w prawidłowej wysokości i bez naruszenia przepisów u.p.o.l. oraz postanowień ww. uchwały. Bez znaczenia pozostaje bowiem stan techniczny i funkcjonalny nieruchomości podnoszony przez skarżącego, skoro garaż skarżącego znajduje się w budynku, który wg ewidencji nie jest budynkiem mieszkalnym. Zauważyć w tym miejscu wypada, że także z kopii aktu notarialnego z dnia 25.03.2009 r. Rep. A Nr [...] wynika, iż budynek G-1 znajduje się na działce [...], w podziemiu tego budynku znajduje się dwadzieścia stanowisk dla samochodów osobowych, oznaczonych numerami od 1 do 20, a na stropach tych garaży postawione zostały trzy pawilony handlowo-usługowe. Także z tego zapisu wynika, iż garaż G-1, w którym znajduje się miejsce postojowe skarżącego znajduje się w odrębnym budynku. W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.