VIII SA/Wa 672/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi K. D., W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia pożyczki z Funduszu Pracy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących W. M. i K. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty R., Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w R. działając na podstawie art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. Nr 69 poz. 415 ze zm. zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia") w związku z art. 18 ust. 4a i 4b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 roku Nr 58 poz. 514 ze zm. zwanej dalej "ustawą o zatrudnieniu") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej Kpa) po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. M. i K. D. odmówił umorzenia pozostałej do spłaty części należności w kwocie [...]zł., którą to kwotę stanowią [...]zł kwota zasądzona oraz [...]zł. odsetki ustawowe. Z uzasadnienia decyzji Starosty R. wynika, że w/w należność wynika z pożyczki w wysokości [...] zł. udzielonej w dniu [...] marca 1999 r. z Funduszu Pracy przez Powiatowy Urząd Pracy (PUP) w R. na zorganizowanie [...] dodatkowych miejsc pracy dla P.W. "[...]" s.c., której wspólnikami były obie wnioskujące o umorzenie. Zabezpieczenie spłaty udzielonej pożyczki stanowi hipoteka na nieruchomości położonej w R. przy ul. D. [...], dla której w Sądzie Rejonowym w R. prowadzona jest księga wieczysta KW [...] oraz poręczenie osoby fizycznej – J. S. Wobec braku spłaty znacznej części pożyczki Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w R. w dniu [...] sierpnia 2001r. wypowiedział umowę pożyczki i jednocześnie wezwał pożyczkobiorców do zwrotu pozostałej części należności. W dniu zaś [...] lutego 2002 r. Sąd Okręgowy w R. wydał nakaz zapłaty sygn. akt [...] i zobowiązał W. M., K. D. i J. S. do zapłaty kwoty [...] zł wraz z odsetkami od dnia [...] października 2001 r. do dnia zapłaty. W dniu [...] września 2001 roku W. M. i K. D. złożyły wniosek o umorzenie niespłaconej kwoty pożyczki. Od tej chwili sprawa stanowiła przedmiot postępowania, w którym kolejne, negatywne dla w/w wnioskujących decyzje Starosty R. w przedmiocie umorzenia należności były wielokrotnie uchylane przez Wojewodę [...]. Decyzją Wojewody [...]z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymano w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] listopada 2005 r. o odmowie umorzenia należności. W wyniku jednak złożonej przez wnioskujące o umorzenie skargi wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2006 r. uchylona została decyzja organu II instancji. W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd wskazał, że Wojewoda [...] naruszył przepisy prawa nie odnosząc się do ustaleń organu I instancji odnośnie sytuacji materialnej dłużników. W wyniku zaś powyższego wyroku Wojewoda [...] uchylił uprzednio utrzymaną w mocy decyzję Starosty R. z powodu konieczności uaktualnienia przez organ I instancji materiału dowodowego. Kolejne wydane w sprawie decyzje Starosty R. z dnia [...] marca 2007 r. i [...] września 2007 r. zostały uchylone decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. i [...] listopada 2007 r. z uwagi na niedostateczne, zdaniem organu II instancji, rozpatrzenie ewentualności wystąpienia szczególnych względów społecznych czy gospodarczych. Również decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylona została kolejna decyzja Starosty R. w przedmiocie odmowy umorzenia pozostałej części należności. Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] maja 2009 r. powiatowa rada zatrudnienia wydała negatywną opinię w powyższej sprawie, opowiadając się jednomyślnie za odmową umorzenia. Z ustaleń organu wynika ponadto, że W. M. otrzymuje dochody z tytułu emerytury, po potrąceniach - w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Z potrącenia dokonywanego z emerytury w/w wnioskującej pokrywane są bowiem należności publicznoprawne innych wierzycieli. W. M. nie posiada majątku ruchomego ani oszczędności, jest zaś właścicielem [...] i [...] części nieruchomości zabudowanej (szeregowy budynek jednorodzinny), położonej w R. przy ul. D. [...], o pow. [...] m kw. Organ wyjaśnił, że właścicielem pozostałej części nieruchomości jest druga z wnioskujących o umorzenie – K. D. Jak zaś wynika z protokołu opisu i oszacowania nieruchomość została wyceniona przez biegłego na kwotę [...] zł. Na nieruchomości tej ustanowiona została hipoteka na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w R. oraz innych wierzycieli. Ponadto, W. M. wraz z K. D. przysługuje prawo użytkowania wieczystego innej nieruchomości zabudowanej przy ul. T. [...] w R., którą wynajmują, jednak dochody z tego wynajmu są zajęte przez komornika na poczet innych należności. Poza długiem wobec PUP w R., W. M. posiada inne zobowiązania publicznoprawne względem innych wierzycieli (wobec ZUS – [...] zł, urzędu skarbowego – [...] zł.) W/w wnioskująca o umorzenie posiada orzeczony do dnia [...] listopada 2009 r. znaczny stopień niepełnosprawności, przedstawiła rachunki za leki, jednakże dwie faktury wystawione zostały w maju 2008 r., zaś faktura z kwietnia 2009 r. na kwotę [...]zł dotyczy leków, które według informacji posiadanych przez organ I instancji nie mają zastosowania przy jej przewlekłej chorobie wskazanej w orzeczeniu o niepełnosprawności. Jak dalej wskazał Starosta R., druga z wnioskujących o umorzenie, K.D., również nie posiada majątku ruchomego ani oszczędności. Jest zatrudniona w banku i uzyskała dochody w miesiącu lutym 2009 r. – [...] zł brutto, zaś w miesiącu marcu 2009 r. – [...]zł. Jej wynagrodzenie podlega zajęciu komorniczemu w wysokości [...] %. Z oświadczenia K. D. wynika, że z w/w dochodów utrzymuje się wspólnie z córką w wieku szkolnym, posiada na dzień [...] maja 2009 r. zadłużenie na rzecz innych wierzycieli publicznoprawnych w tym na rzecz urzędu skarbowego – [...]zł, na rzecz ZUS – [...]zł. Poza tym Starosta R. ustalił, że poręczyciel weksla wystawionego przez wnioskujące, J. S., nie posiada majątku ruchomego, nieruchomego ani oszczędności. Uzyskuje jako pracownik MOPS w R. dochody w wysokości [...]zł miesięcznie netto, na czynsz i opłaty ponosi miesięcznie wydatki w kwocie ok. [...] zł., na leki ok. [...] zł. W wyniku ugody zawartej z Dyrektorem Powiatowego Urzędu Pracy w R., z uwagi na trudną sytuację materialną i osobistą J. S. zawieszone zostało w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Nadto organ dodał, że poręczycielka dokonuje bezpośrednich wpłat w wysokości [...]zł miesięcznie. Oceniając sprawę Starosta R. powołując się na treść art. 18 ust. 4 a i 4 b ustawy o zatrudnieniu podniósł, że w rozpoznawanej sprawie umorzenie ma charakter uznaniowy. Stwierdził, że wnioskujące nie spełniają przesłanek zawartych w w/w przepisie. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono bowiem, że pożyczkobiorcy oraz poręczyciel posiadają majątek z którego można dochodzić należności. Stanowią go posiadane przez W. M. i K. D. nieruchomości oraz dochody J. S. z których dokonuje ona systematycznych wpłat. W wyniku egzekucji skierowanej do nieruchomości położonej w R. przy ul. D. [...], która to w wyniku ustanowionej hipoteki jest zabezpieczeniem spłaty udzielonej pożyczki, pożyczkobiorcy lub osoby pozostające na ich utrzymaniu nie byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania. Przy przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego w w/w sposób istnieje możliwość wyegzekwowania całej należności, bowiem PUP w R. jako wierzyciel, którego należność zabezpieczono na hipotece nieruchomości pod pierwszym numerem ma pierwszeństwo przed innymi wierzycielami. Organ podniósł, że wydatki egzekucyjne w podobnych sprawach nie przekraczają kwoty [...] zł, a ponadto podlegają zaspokojeniu w pierwszej kolejności. Posiadanie zaś zobowiązań względem innych wierzycieli nie może stanowić przesłanki przemawiającej za umorzeniem należności, tym bardziej, że wierzycielami W. M. i K. D. są również inni przedstawiciele Skarbu Państwa. W powyższej sprawie nie można uznać trudnej sytuacji finansowej pożyczkobiorcy jako szczególnych względów społeczno-gospodarczych przemawiających za umorzeniem, bowiem wnioskujące o umorzenie systematycznie spłacają swoje zadłużenie u pozostałych wierzycieli. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia Starosta R. wskazał, że umorzenie należności byłoby sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, utrwalonym orzecznictwem i stanowiskiem NSA oraz elementarnymi zasadami współżycia społecznego i gospodarczego. Od powyższej decyzji W. M. oraz K. D., działając przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego złożyły odwołanie, wnosząc o jej uchylenie, stwierdzenie jej nieważności oraz umorzenie pozostałej do spłaty należności. Wniosły nadto o nadanie biegu wnioskowi odwołujących się z dnia [...] września 2001 r. o umorzenie pozostałej do spłaty należności oraz stwierdzenie nieważności decyzji w stosunku do J. S. Z uzasadnienia odwołania wynika, że odwołujące się podtrzymują dotychczasową argumentację zawartą w swoich poprzednio złożonych odwołaniach. Nadto, podniesiono, że decyzja organu I instancji została wydana "po terminie", bowiem Starosta R. nie przedłużył terminu do jej wydania, w związku z tym przedmiotowa decyzja nie może wywoływać żadnych skutków prawnych. Zdaniem odwołujących się, organ I instancji nie może usprawiedliwiać nieterminowego załatwienia sprawy trudnościami związanymi z wyznaczeniem terminu posiedzenia powiatowej rady zatrudnienia. Decyzja została wydana przez Starostę R. już po zakreślonym w wyniku uprzedniego przedłużenia postępowania w sprawie terminie, tym samym naruszone zostały art. 35 § 3 i 36 § 1 Kpa. Zdaniem pełnomocnika odwołujących się, skutkuje to umorzeniem pozostałej do spłaty należności, milczenie organu oznacza bowiem zgodę na umorzenie. Nadto, przedmiotowa decyzja nie może odnosić się do J. S., bowiem odwołanie złożył jedynie pełnomocnik W. M. i K. D. W konkluzji odwołania dodano, że Starosta R. zapomniał w swojej decyzji stwierdzić, że odwołujące się zaskarżyły wszczęte przez organ I instancji postępowanie egzekucyjne, w tym również dokonaną przez biegłego wycenę nieruchomości. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku, wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o zatrudnieniu i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] maja 2005 roku ( oczywista omyłka pisarska - winno być [...] maja 2009 roku ) o nr [...]. Organ odwoławczy w pierwszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia powołał się na art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia z którego to wynika, że starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w pkt. 1,2, 3 i 4 tego przepisu. Organ II instancji wskazał, że Starosta R. zwrócił się do powiatowej rady zatrudnienia o rozpoznanie wniosku W. M. i K. D. w sprawie umorzenia pozostałej należności z tytułu dofinansowania udzielonego na zorganizowanie [...] dodatkowych miejsc pracy. Powiatowa rada zatrudnienia odmówiła jednak umorzenia pozostałej należności z tytułu dofinansowania z uwagi na brak przesłanek do umorzenia. Następnie organ odwoławczy podniósł, że pomimo nie kwestionowania przez odwołujące się ustalonego przez Starostę R. braku przesłanek do umorzenia pozostałej należności, Wojewoda [...] zapoznał się wnikliwie z dokumentacją z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, która to przedstawia sytuację majątkową i życiową wszystkich zobowiązanych. W myśl bowiem art. 18 ust. 4 b ustawy o zatrudnieniu umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik, może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie zachodzą co do wszystkich zobowiązanych ( także poręczyciela ). W tym miejscu organ odwoławczy powtórzył ustalenia dokonane przez Starostę R. i podniósł, że wskazują one na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia które pozwoliłyby na uznanie wniosku o umorzenie za zasadny. Tym samym, organ II instancji stwierdził, że odmowa umorzenia należności z tytułu przyznanych środków dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej była w pełni uzasadniona. Powołując się na wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 579/06, Wojewoda [...] podniósł, że decyzje wydawane na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia należą do instytucji uznania administracyjnego, brak jest więc po stronie organu obowiązku orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Oznacza to z kolei, że sąd administracyjny, badając zgodność z prawem, nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 35 § 3 i 36 § 1 Kpa, organ II instancji uznał je za bezzasadne, stwierdzając, że niedochowanie przez organy terminów wynikających z w/w przepisów jest naruszeniem prawa, jednak nie są to uchybienia "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Argument odwołujących się, że starosta R. utracił prawo wydania decyzji nie dotrzymując ustawowego terminu załatwienia sprawy, jak i argument wskazujący na to, że fakt nie wydania decyzji w terminie powoduje milczenie organu, a takie milczenie, ich zdaniem oznacza zgodę organu, należy uznać za daleko idące. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt. II CKN 556/98, bezczynność organu administracji nie może doprowadzić do uznania, że doszło do wydania decyzji w sposób konkludentny. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że Wojewoda [...] wielokrotnie wydawał rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczącej odmowy umorzenia należności. Na poparcie powyższego organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania w sprawie od 2001 r., przypominając dotychczasowe decyzje. W końcowej zaś części uzasadnienia decyzji, organ II instancji powołał się na art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i art. 18 ust. 4 a ustawy o zatrudnieniu i stwierdził, że Wojewoda [...] dotychczas wypowiadał się, że do umorzenia należności warunki zawarte w pkt. 1 - 5 drugiego z w/w przepisów, nie muszą zostać spełnione łącznie, wystarczy aby spełniony został jeden z nich. W sprawie dopatrywano się zaistnienia szczególnych względów społeczno – gospodarczych i w tym kierunku, to znaczy ustalenia ewentualnych przesłanek art. 18 ust. 4 a pkt. 5 ustawy o zatrudnieniu, wskazywano zasadność prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Obecnie jednak, po kilku latach prowadzonego z przerwami postępowania, organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Starosta R. przeprowadził bowiem postępowanie wyjaśniające, ponadto uzyskał negatywną opinię Powiatowej Rady Zatrudnienia w R. W związku z powyższym, Wojewoda [...] przychylając się do stanowiska organu I instancji, uznał, że za umorzeniem nie przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Organ zaznaczył, że tylko poręczycielka J. S. dokonuje regularnych spłat z tytułu należności, przedsiębiorstwo wnioskujących o umorzenie przestało istnieć, a zorganizowane ze środków Funduszu Pracy stanowiska pracy zostały zlikwidowane. Jednocześnie Wojewoda [...] wyjaśnił, że w niniejszym uzasadnieniu odstąpiono od szczegółowego opisywania sytuacji materialnej zobowiązanych, albowiem pełnomocnik odwołujących się nie wnosił zastrzeżeń co do spłaty pozostałej należności ze względu na trudną sytuację życiową i materialną zobowiązanych do spłaty, a szczegółowe informacje na ten temat zawiera uzasadnienie decyzji Starosty R. Na powyższe rozstrzygnięcie W. M. i K. D., działając przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, umorzenie w całości zobowiązania skarżących, uznanie, że doszło do konkludentnego umorzenia przez Starostę R. zobowiązania skarżących, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest nieważna oraz, że Starosta R. bezpowrotnie utracił prawo do wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie. Nadto wniosły o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciły błędną wykładnię i tym samym obrazę art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa w związku z art. 35, 36 i 37 Kpa, art. 2 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że wydanie decyzji administracyjnej przez Starostę R. po zakreślonym przez siebie terminie do wydania decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Nadto zarzuciły błędną wykładnię i tym samym obrazę art. 138 § 1 Kpa, polegającą na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy bez wskazania, że dotyczy ona tylko skarżących się oraz art. 10 ust. 2 pkt. 4, art. 10 ust. 7 pkt. 2, art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 18 ust. 4a pkt 2 i 4b ustawy o zatrudnieniu przez przyjęcie, że w przypadku skarżących nie zachodzą przesłanki ekonomiczne i społeczne do umorzenia zobowiązania skarżących w kontekście pozbawienia ich niezbędnych środków utrzymania. W uzasadnieniu wskazały, że podtrzymują argumentację zawartą w dotychczasowych wszystkich swoich pismach procesowych. Autor skargi wskazał, że Starosta R. nie wydając decyzji w ustawowym terminie, pozytywnie rozpatrzył wniosek skarżących o umorzenie, tym samym doszło do konkludentnego zwolnienia ich z długu. Powołanie się przez organ II instancji na wyrok Sądu Najwyższego jest nietrafne, bowiem powyższe orzeczenie dotyczy sprawy cywilnej a nie administracyjnej. Starosta R. z uporem wydaje decyzje zarówno w stosunku do skarżących, jak i do J. S., pomimo tego, że nie uczestniczyła ona w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, przedmiotowe postępowanie administracyjne dotknięte jest sankcją nieważności. Powiatowa rada zatrudnienia w swojej decyzji opierała się na nieprawomocnym dokumencie w postaci protokołu opisu i oszacowania nieruchomości, bowiem ustalenia biegłego w tym zakresie zostały zaskarżone przez skarżące do Sądu Rejonowego w R. Decyzja w/w rady ma jedynie charakter opiniotwórczy, dlatego też organy winny wyjaśnić dlaczego uznały ją za zasadną. Organ odwoławczy nie wyjaśnił zaś, czy uwzględnił powyższą opinię, a jeśli tak, to dlaczego tak uczynił. Obowiązkiem organu II instancji było dokonanie ponownej analizy przesłanki zawartej w ustawie o zatrudnieniu dotyczącej uzasadnionego przypuszczenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się możliwości zaspokojenia kwoty należności. Wojewoda [...] przemilczał również fakt choroby W. M., pomimo znajdowania się w aktach sprawy stosownych dokumentów na powyższą okoliczność. Według skarżących, za bulwersujące należy uznać stwierdzenie zawarte w decyzji organu II instancji, że nie kwestionowały one ustalonego przez Starostę R. braku przesłanek do umorzenia pozostałej należności, w sytuacji gdy powyższe czynią od 2000 r. Nadto, organ odwoławczy w swojej decyzji nie uwzględnił - a był do tego zobowiązany, ustaleń zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1067/06. W konkluzji skargi dodano, że obowiązkiem Wojewody [...] jest precyzyjne analityczne rozliczenie stanu majątkowego skarżących i J. S. w kontekście aktualnego zadłużenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, powtarzając co do zasady argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, aczkolwiek nie z przyczyn wywiedzionych w skardze. Legalność decyzji administracyjnej wymaga bowiem, jak wskazano już wyżej, jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Oceniając zaś zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że nie została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem odwoławczym. W szczególności zaś jej uzasadnienie nie spełnia wymogów jakie są stawiane decyzji wydawanej na podstawie uznania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 7 Kpa – w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 Kpa obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją zaś obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 Kpa, ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.04.2005r. III SA/Wa 180/05, zam. zb. LEX nr 166546 ). Postępowanie dowodowe winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, z uwzględnieniem - co ważne - przepisów prawa materialnego. Postępowanie to winno także uwzględniać stanowisko strony, tj. jej argumenty i wyjaśnienia zgłaszane przez nią w trakcie tego postępowania administracyjnego (od momentu jego wszczęcia). Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ administracyjny winien dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 Kpa). Należy w tym miejscu przypomnieć, iż uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Na marginesie Sąd zaznacza, iż przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 Kpa. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 Kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje (...) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 Kpa skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 Kpa." (v. także wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). Powołane wyżej zasady, co należy w niniejszej sprawie podkreślić, obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego to obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Punktem wyjścia dla wskazania podstawy materialnoprawnej w niniejszej sprawie jest art. 139 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tym przepisem, pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie tej ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych. Oznacza to, że do rozpatrzenia wniosku skarżących o umorzenie należności z tytułu udzielonej im pożyczki zastosowanie ma art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu, a nie jak wskazał organ odwoławczy w początkowej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia. Z tego bowiem ostatniego przepisu wynika, że starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w pkt. 1, 2, 3 i 4 tego przepisu. Przepis ten nie dotyczy więc możliwości umorzenia pożyczek z Funduszu Pracy udzielonych przez organ zatrudnienia stopnia podstawowego na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu, tylko innych instrumentów rynku pracy takich jak refundacje dla przedsiębiorców na stworzenie dodatkowych miejsc pracy oraz dofinansowań udzielanych dla bezrobotnych rozpoczynających własną działalność gospodarczą na podstawie aktualnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia. Tak więc, stwierdzenie organu II instancji, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia które pozwoliłyby na uznanie wniosku o umorzenie za zasadny nie powinno mieć miejsca w sprawie, która została zainicjowana w wyniku złożonego przez skarżące wniosku o umorzenie należności wynikających z umowy pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy. Za całkowite nieporozumienie należy tym samym uznać stwierdzenie organu, że odmowa umorzenia należności z tytułu przyznanych środków dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej ( taka bowiem pomoc udzielana jest bezrobotnym a nie przedsiębiorcom ) była w pełni uzasadniona i powołanie się na wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 579/06 w którym jest mowa o decyzjach wydawanych na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia. Z art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu na który to organ odwoławczy powołał się jakby jedynie dodatkowo dopiero w końcowej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia wynika zaś, że starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, jeżeli w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania, pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności, wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Stosownie do art. 18 ust. 4b powołanej ustawy umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik, może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie zachodzą co do wszystkich zobowiązanych. Wbrew temu co podniósł organ odwoławczy, w ocenie Sądu Wojewoda [...] nie zapoznał się wnikliwie z dokumentacją z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego przedstawiającą sytuację majątkową i życiową wszystkich zobowiązanych. Z pewnością zaś nie potwierdza tego uzasadnienie decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu decyzji tego organu brak jest bowiem dokonania przez ten organ jakiejkolwiek choćby próby aktualnej oceny sytuacji w jakiej znajdują się odwołujące. Organ w ogóle nie ocenia tej sytuacji pod kątem przesłanek o których mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu. Błędnie organ II instancji przy tym również podaje, że odwołujące się nie kwestionują ustalonego przez Starostę R. braku przesłanek do umorzenia pozostałej należności. Z odwołania wynika bowiem, że wnioskujące o umorzenie w pierwszej kolejności podtrzymują całą swoją dotychczasową argumentację zawartą w postępowaniu, które toczy się przecież od 2001 r. Wojewoda [...] nawiązuje jedynie w swojej decyzji do zdarzeń mających miejsce w przeszłości, mianowicie do dotychczas prowadzonego przez kilka poprzednich lat postępowania w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaciągniętej przez skarżące umowy pożyczki. Następnie zaś stwierdza, że obecnie, po kilku latach prowadzonego z przerwami postępowania, uznał jednak za zasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy uzasadnia swoje rozstrzygnięcie jedynie tym, że Starosta R. przeprowadził wystarczające postępowanie wyjaśniające, a ponadto została wydana negatywna opinia Powiatowej Rady Zatrudnienia w R. W związku z powyższym, organ II instancji przychyla się do stanowiska organu I instancji i uznaje, że za umorzeniem nie przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika więc, że negatywna opinia Powiatowej Rady Zatrudnienia w R. jest czynnikiem który rozstrzyga niejako kwestię ewentualnego umorzenia. Tymczasem, należy wyjaśnić, że przedmiotowa opinia powiatowej rady zatrudnienia jest jedynie formalnie, a nie merytorycznie wiążąca dla organu wydającego decyzję w przedmiocie umorzenia. Oznacza to, że organ wydający rozstrzygnięcie w tego rodzaju sprawach, przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia, musi wystąpić do powiatowej rady zatrudnienia o udzielenie takiej opinii. Opinia ta nie jest jednak dla organu wydającego decyzję wiążąca. Tak więc, organ pomimo nawet negatywnej opinii powiatowej rady zatrudnienia może wydać decyzję umarzającą należności i odwrotnie, w przypadku pozytywnej opinii, odmówić umorzenia. Powiatowa Rada Zatrudnienia w R. nie jest bowiem organem wydającym decyzję administracyjną w niniejszej sprawie, jak to błędnie zdaje się rozumieją skarżące w niniejszej sprawie, a jedynie opiniodawczo – doradczym dla organu zatrudnienia stopnia podstawowego, tj. Starosty R. Słusznie wprawdzie podnosi organ drugiej instancji uznaniowy charakter rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia należności, jednakże należy zauważyć, że w swoim uzasadnieniu błędnie powołuje się przy tym na przepis ustawy o promocji zatrudnienia dotyczący refundacji udzielanych przedsiębiorcom na stworzenie dodatkowych miejsc pracy oraz dofinansowań udzielanych dla bezrobotnych na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Tym samym, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że organ nie uzasadnia swojej decyzji w sposób przekonujący, zgodnie z zasadą zawartą w art. 11 Kpa. Przyznać zaś należy, że ustawodawca, używając zwrotu "może", przesądził, że decyzja o której mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu dotycząca umorzenia należności z tytułu umowy pożyczki zaciągniętej z Funduszu Pracy ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ administracji przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięć. W tym stanie prawnym oraz biorąc pod uwagę wnioski obu skarżących wyjaśnić również należy, iż o umorzeniu należności nie rozstrzyga Sąd, lecz właściwy organ administracji, który ma możliwość - ale nie obowiązek - umorzenia należności nawet w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu. W takim przypadku, tj. gdy ustawodawca daje organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy na zasadzie uznania, rzeczywiście sądowa kontrola jego decyzji obejmuje jedynie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania wyboru, o którym była mowa wyżej. Nie zwalnia to jednak organu odwoławczego z obowiązku oceny, czy spełnione zostały przesłanki umorzenia. Uznanie administracyjne nie oznacza bowiem swobody decyzji dla organu administracji i - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2003 roku w/s III SA 3118/01 (POP 2004/4/77) - ograniczone jest dyrektywami wyboru sformułowanymi w ustawie. Konieczne jest zatem, aby ocena sytuacji podmiotu wnioskującego o umorzenie należności znalazła należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Prawidłowe i zgodne z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie jest bowiem szczególnie ważne przy decyzjach wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne, a zwłaszcza przy decyzjach negatywnych. W takich sytuacjach uzasadnienie powinno szczegółowo wskazywać przyczyny, dla których organ nie zastosował instytucji umorzenia istniejącej zaległości. Organ powinien rozważyć szczegółowo kwestie istnienia bądź nieistnienia w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności uzasadniających skorzystanie z omawianej instytucji oraz ewentualnie okoliczności uzasadniające zakres jej zastosowania. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem jej właściwą kontrolę ze strony sądu. Pogląd taki wyrażał Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie, tak na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyżej przytoczony wyrok z dnia 25 czerwca 2003 roku w/s III SA 3118/01), jak i na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 7 stycznia 2003 roku w/s I SA 1320/01 (LEX nr 137809) NSA podkreślił, iż zgodnie z przepisem art. 107 § 3 Kpa organ administracji jest obowiązany podać w uzasadnieniu faktycznym decyzji m.in. dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Dopełnienie tego obowiązku nabiera szczególnej wagi wówczas - podkreślił NSA - gdy organ administracji działa w granicach uznania administracyjnego. Ze względu na możliwy do podniesienia zarzut niewłaściwego korzystania z uznania administracyjnego, obowiązki w zakresie uzasadnienia decyzji są większe wobec organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania. Tymczasem, w badanej sprawie Wojewoda [...] – jak sam wskazał w konkluzji uzasadnienia swojej decyzji - odstąpił od opisywania sytuacji materialnej zobowiązanych, uznając, że szczegółowe informacje na ten temat zawiera uzasadnienie decyzji organu I instancji. Należy jednak zauważyć, co ciekawe, że wbrew temu co organ odwoławczy wyżej podniósł, w pierwszej części swojego uzasadnienia opisał jednak tą sytuację przywołując w tym zakresie ustalenia Starosty R. Z decyzji organu II instancji wynika nadto, że w jego ocenie, kontrola legalności tego rodzaju decyzji w trybie odwoławczym podlega znacznemu ograniczeniu i sprowadza się do badania prawidłowości postępowania oraz weryfikacji, czy wnioski wyciągnięte z ustalonego materiału mają uzasadnienie w istniejącym stanie faktycznym. W tym miejscu należy więc jednak wyjaśnić, że tego rodzaju ograniczenia dotyczą tylko sądu administracyjnego kontrolującego legalność rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne, nie mogą zaś – jak to błędnie zdaje się rozumieć Wojewoda [...] dotyczyć organu odwoławczego. Powyższe wynika zaś z istoty dwuinstancyjności postępowania. To z kolei oznacza, że organ II instancji naruszył nie tylko art. 107 § 3 Kpa, albowiem uzasadnienie decyzji nie spełnia wskazanych tamże wymogów, lecz także art. 15 Kpa, stanowiący zasadę dwuinstancyjności postępowania. Zasada ta oznacza, jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2005r. w/s III SA/Wa 1929/2005, że strona ma prawo, aby w postępowaniu przed II instancją dokonano ponownej analizy argumentów strony przedstawionych zarówno w postępowaniu w I instancji, jak i w odwołaniu. Dwuinstancyjność postępowania wymusza zatem na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu I instancji. Innymi słowy z ustanowionej w art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania jej sprawy przez organy administracji oraz prawo do zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia sprawy zawartego w sentencji decyzji. Wojewoda [...] nie odniósł się zaś do ustaleń organu I instancji odnośnie sytuacji materialnej skarżących i w konsekwencji, koncentrując się na rozstrzygnięciach zapadłych w przeszłości, nie rozważył w ogóle pozostałych przesłanek umorzenia należności, określonych w art. 18 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu. To, że takiej oceny dokonał już organ zatrudnienia I instancji, nie oznacza, że organ odwoławczy może poprzestać jedynie "na przychyleniu się", jak to określił Wojewoda [...] do stanowiska Starosty R. Z decyzji organu odwoławczego nie wynika zaś, aby Wojewoda [...] przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sprawie, do czego to na podstawie art. 15 Kpa i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie jego decyzji jest zbyt ogólnikowe, nie obrazujące całego problemu niniejszej sprawy. Nie przedstawia w sposób logiczny i konsekwentny, czy też rzetelny i pełny ani stanu prawnego, ani faktycznego. Nie wskazuje też na zgromadzony materiał dowodowy i nie zawiera jego analizy w kontekście norm prawa materialnego, które z uwagi na argumenty skarżących podnoszone w toczącym się już od kilku lat w postępowaniu mogłyby mieć w sprawie ewentualne znaczenie i wpływ na końcowy wynik. Takie działanie organu odwoławczego nie może zasługiwać na akceptację. Stoi w oczywistej sprzeczności z obowiązkami, jakie ciążą na organie załatwiającym sprawę w ramach dyspozycji art. 8 Kpa ( zasada zaufania obywatela do organów Państwa ). Obowiązki te mają zaś szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji odmownych : wyjaśnienie stronie zasadności decyzji administracyjnej może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna – jest jednak zasadna, że w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ po prostu nie mógł postąpić inaczej ( Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 95 ). Powołane wyżej zasady, co należy jeszcze raz podkreślić, obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Takie zaś merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, w ocenie Sądu nie miało miejsca. Ponownie orzekając organ odwoławczy obowiązany jest więc przeprowadzić w sposób dokładny i rzetelny analizę stanu faktycznego i dokonać oceny sprawy, biorąc pod uwagę właściwe przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Winien także uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając o tym, że uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 11 i art. 107 § 3 Kpa, dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne - w jej przekonaniu - dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organach prowadzących postępowanie ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. Motywy decyzji powinny być zaś tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy uznając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ) p.p.s.a jak w pkt. 1 wyroku. Orzeczenie w pkt. 2 wyroku oparto na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z dnia 3.10.2002 roku, Nr 163, poz. 1349 ze zmianami ) bowiem skarżące były reprezentowane przed Sądem przez radcę prawnego.