VIII SA/Wa 795/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi Spółki [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 25 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ARiMR w W. (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor ARiMR) z 25 lipca 2022 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 t.j.; dalej: k.p.a.) utrzymująca w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. (dalej: organ I instancji, Kierownik ARiMR) nr [...] z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2020 (PROW 2014-2020). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 14 czerwca 2020 r. do organu i instancji wpłynął wniosek Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej we Wsi S. [...] (dalej: strona, skarżąca, Spółka) o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2020 rok w oparciu o § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 414 ze zm.). We wniosku o przyznanie płatności na rok 2020 strona wnioskowała o przyznanie płatności w ramach następujących wariantów: wariant 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne do powierzchni 47,12 ha; wariant 4.5 Półnaturalne łąki świeże do powierzchni 15,52 ha; wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 23,56 ha. W dniu 15 lipca 2020 r. do organu I instancji wpłynęła informacja o wystąpieniu siły wyższej w gospodarstwie strony. Następnie w dniu 12 sierpnia 2020 r. strona poinformowała Kierownika ARiMR o kontynuowaniu podjętego zobowiązania. W dniu 16 grudnia 2020 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję nr [...] na mocy której przyznał płatności w łącznej wysokości 45 527,03 zł., która została w całości uchylona decyzją Dyrektora ARiMR z 26 lutego 2021r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie w dniu 10 maja 2021r. skierowano do oględzin terenowych działki deklarowane przez producenta, a 25 czerwca 2021 r. do organu I instancji wpłynął protokół z oględzin przeprowadzonych w gospodarstwie producenta 19 maja 2021 r. W wyniku ponownie przeprowadzonej kontroli administracyjnej 8 lipca 2021 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał Spółce płatności w łącznej wysokości 45 527,03 zł, w tym: - kwotę 23 995,03 zł, w wariancie 4.4 wynikającą z pomniejszenia płatności o 14 416,37 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz nałożył sankcję w wysokości 18 110,99 zł; - kwotę 9 026,09 zł, w wariancie 4.5 wynikającą z pomniejszenia płatności o 6 017,41 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz nałożył sankcję w wysokości 6 473,98 zł; - kwotę 12 505,91 zł, w wariancie 4.8 wynikającą z pomniejszenia płatności o 5 990,22 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz nałożył sankcję w wysokości 7 096,19 zł oraz odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej. Jako podstawę prawną organ I instancji wskazał art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 182; dalej "ustawa PROW"), § 2, § 12, § 18, § 33 ust. 3, § 33 ust, 14, art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm; dalej: "rozporządzenie RŚK") oraz 4 ust. 1, art. 18 ust. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor ARiMR decyzją z 20 sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Spółki, wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 882/21 uchylił decyzję Dyrektora ARiMR nr [...]. WSA zarzucił, że organ odwoławczy nie rozstrzygnął o decyzji będącej przedmiotem złożonego odwołania, tj. decyzji Kierownika ARIMR z 26 lipca 2021 r. nr [...], jak też nie uwzględnił wyników ostatniej kontroli na miejscu. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 25 lipca 2022 r. organ odwoławczy, przytoczył przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a w szczególności przepisy § 2 ust. 1, § 4 ust. 2, § 5 ust. 1 i ust. 4, § 6 ust. 1 § 12 ust. 4, § 18, § 33 ust. 3 i § 34a ust. 1 rozporządzenia RŚK, art. 27 ust. 3 ustawy PROW oraz art. 32 ust. 4 rozporządzenia UE nr 1307/2013, jak i art. 35 ust. 2-4 rozporządzenia UE nr 640/2014. Dyrektor ARiMR poinformował, że ponownie przeanalizował wszystkie dowody będące podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji, w tym ortofotomapy dostępne w systemie informacji geograficznej. Wziął również pod uwagę deklarację rolnika zawartą we wniosku na rok 2020 i na załącznikach graficznych, oględziny terenowe przeprowadzone w gospodarstwie rolnika w czerwcu 2021 r. w ramach wniosku złożonego na rok 2020 oraz podjęte zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne w 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że w ramach wariantu 4.4 stwierdzono, iż powierzchnia zadeklarowana przez Spółkę dla działki ewidencyjnej [...] jest większa niż podjęte zobowiązanie. Powierzchnia stwierdzona wynosi 1,50 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania na tej działce 1,49 ha o 0,01 ha. Powołując się na § 5 ust. 1 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia RŚK organ odwoławczy uznał, że organ I instancji słusznie przyznał płatności do działki ewidencyjnej [...] tylko do wysokości podjętego zobowiązania. Prawidłowo wykluczono powierzchnię 0,01 ha. Dyrektor ARiMR odniósł się również do jednego z wymogów do których zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia RŚK rolnik lub zarządca jest zobowiązany do pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15%-20% powierzchni tej działki. Wskazał, że Spółka nie przestrzegała ww. wymogu na działce rolnej C2 o powierzchni 12,11 ha, na działce rolnej D1 o powierzchni 1,49 ha, na działce rolnej F2 o powierzchni 33,51 ha. Wskazał, że na podstawie deklaracji stwierdzono, iż Spółka w 2020 pozostawiła ten sam fragment nieskoszony na działkach C2, D1, F2 co w latach poprzednich. Ponadto dla działki rolnej C2 powierzchnia nieskoszona wynosiła 22,46% natomiast dla działki rolnej D1 powierzchnia nieskoszona wynosiła 13,42%. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że Kierownik ARMR słusznie zmniejszył płatność w 2020 r. o kwotę 6 349,97 zł, stosownie do § 33 ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia RŚK. W związku z kolejnym (powtarzalność o której mowa w art. 35 ust. 3 akapit piąty rozporządzenia nr 640/2014) wystąpieniem uchybienia, o którym mowa w § 33 ust. 3 rozporządzenia RŚK, płatność w ramach wariantu 4.4 została zmniejszona dodatkowo o kwotę w wysokości 8 066,40 zł. W konsekwencji, w związku z wykluczeniem z płatności łącznej powierzchni 0,01 ha (co stanowi 0,02 % różnicy między powierzchnia stwierdzoną, a deklarowaną), Kierownik ARiMR prawidłowo przyznał płatności w ramach wariantu 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne zgodnie z art. 18 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w wariancie 4.5 stwierdzono, iż Spółka nie przestrzega wymogu, określonego w załączniku nr 2 do rozporządzenia RŚK, pozostawienia nieskoszonego fragmentu działki rolnej o powierzchni wynoszącej 15-20% powierzchni tej działki; w przypadku stosowania dwóch pokosów w ciągu roku należy pozostawić te same fragmenty działki rolnej nieskoszone, a w dwóch kolejnych latach należy pozostawić inne fragmenty nieskoszone. Wyjaśnił, że na podstawie deklaracji stwierdzono, iż spółka w 2020 r. pozostawiła ten sam fragment nieskoszony na działce rolnej F1 o powierzchni 15,52 ha co w latach poprzednich. Powierzchnia nieskoszona stanowiła 9,66 % powierzchni działki. A zatem organ l instancji słusznie zmniejszył płatności w 2020 r. o kwotę 2 858,27 zł. zgodnie z § 33 ust. 1 oraz ust. 3 rozporządzenia RŚK. W związku z kolejnym (powtarzalność o której mowa w art. 35 ust. 3 akapit piąty rozporządzenia nr 640/2014) wystąpieniem uchybienia, o którym mowa w § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo- klimatycznego, płatność w ramach wariantu 4.5 została zmniejszona dodatkowo o kwotę w wysokości 3 159,14 zł. Z kolei, odnosząc się do wariantu 4.8, Dyrektor ARiMR wskazał, że dla działki ewidencyjnej o numerze [...], na której zadeklarowano działkę rolną E1 do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na powierzchni 4,29 ha stwierdzono, że powierzchnia działki, która jest położona na obszarze OSO wynosi 4,06 ha. Przytoczył brzmienie § 12 ust 4. rozporządzenia RŚK, uznając, że północno - zachodnia części działki rolnej E1 na powierzchni 0,23 ha nie znajduje się na obszarze specjalnej ochrony (OSO), co powoduje wykluczenie z płatności powierzchnię 0,23 ha. Ponadto zauważył, że w ramach wariantu 4.8 stwierdzono, iż powierzchnia zadeklarowana przez Spółkę działek jest większa niż podjęte zobowiązanie, tj. dla działki ewidencyjnej [...] powierzchnia stwierdzona to 17,50 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania o 0,01 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona na działce ewidencyjnej [...] wynosi 1,77 ha i jest większa niż powierzchnia podjętego zobowiązania na tej działce 1,67 ha o 0,10 ha. Dlatego też organ odwoławczy uznał, że prawidłowo wykluczono powierzchnię 0,11 ha i przyznano płatności do wskazanych działek tylko do wysokości podjętego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Odnosząc się do nieprzestrzegania wymogu określonego w załączniku nr 2 rozporządzenia RŚK, Dyrektor ARiMR wskazał, że na podstawie deklaracji stwierdzono, iż Spółka w 2020 r. pozostawiła ten sam fragment nieskoszony na działce rolnej A1 o powierzchni 17,49 ha, na działce rolnej E1 o powierzchni 4,06 ha, na działce rolnej G1 o powierzchni 1,67 ha. Ponadto powierzchnia nieskoszona dla działki rolnej A1 stanowi 10,41% powierzchni działki, natomiast dla działki rolnej E1 powierzchnia nieskoszona stanowi 13,79%. A zatem słusznie zmniejszono płatności w 2020 r. o kwotę 3 400,76 zł, jak i w związku z kolejnym (powtarzalność o której mowa w art. 35 ust. 3 akapit piąty rozporządzenia nr 640/2014) wystąpieniem uchybienia, płatność w ramach wariantu 4.8 została zmniejszona dodatkowo o kwotę w wysokości 2 589,46 zł. Łączna powierzchnia wykluczona z płatności wynosi 0,34 ha, co stanowi 1,46 % różnicy między powierzchnią stwierdzoną, a deklarowaną. Organ prawidłowo przyznał płatności ramach wariantu 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rydzyka, koszyka, krwawodzioba lub czajki, zgodnie z art. 18 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że, w związku z § 18 rozporządzenia RŚK, kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych została przyznana w roku rozpoczęcia zobowiązania, a producent nie podjął nowego zobowiązania w ramach poszczególnych wariantów pakietu 4. Zasadnie zatem organ I instancji odmówił przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków położonych na trwałych użytkach zielonych lub obszarach przyrodniczych, zadeklarowanych w ramach pakietu 4 (z wyłączeniem wariantu 4.7). W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do regulacji § 34a ust. 1 rozporządzenia RŚK, wskazując na prawidłowo wyliczone kwoty objęte obowiązkiem zwrotu za lata 2018-2019 dla poszczególnych wariantów, tj. 18.110,99 zł (wariant 4.4), 6.473,98 zł (wariant 4.5), 7.096,19 zł (wariant 4.8). Zauważył także, że kwota sankcji podlegać będzie w całości odliczeniu z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Dyrektor ARiMR wskazał, że dokonał ponownej analizy oświadczenia W. L., reprezentującego Spółkę, o problemach z koszeniem pod kątem rozważenia wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie skarżącej. Stwierdził, że organ I instancji słusznie nie uznał ww. oświadczenia, ponieważ reprezentujący Spółkę 12 sierpnia 2020 r złożył pismo, w którym poinformował Kierownika ARiMR, że mimo zalania części gruntów Spółka kontynuuje podjęte zobowiązanie wynikające z planu rolno-środowiskowo-klimatycznego, co oznacza, że na gruntach, zdaniem strony, nadal są realizowane wszystkie wymogi wynikające z zobowiązania. Odnosząc się do twierdzeń odwołania Dyrektor ARiMR wskazał, że organy ARiMR zmniejszyły płatności ze względu na przedeklarowanie w ramach wariantu 4.4 oraz 4.8 ze względu na zadeklarowanie do płatności powierzchni większej niż podjęte zobowiązanie w 2018 r. Dyrektor ARiMR, powołując się na art. 27 ust. 3 ustawy o PROW, wskazał także, że z akt sprawy nie wynika, aby rolnik wykazał, w toku postępowania administracyjnego, dowód podważający ustalenia Kierownika ARiMR w zakresie powierzchni spornych działek oraz naliczonych sankcji wynikających z niespełnienia wymogów w ramach wariantów. Skargę na ww. decyzję Dyrektora ARiMR 25 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów materialnych, które miały istotny wpływ na wydanie decyzji tj.: 1) art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez zaniechanie obowiązku respektowania oceny prawnej, faktycznej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z 10 marca 2022 r., sygn. akt Vlll SA/Wa 882/21, który uchylił do ponownego rozpoznania decyzję Dyrektora ARiMR z 20 sierpnia 2021 r. nr [...], wskazując na 8 stronie uzasadnienia przedmiotowego wyroku kluczowe okoliczności oraz dyrektywy do wydania ponownej decyzji w sprawie niniejszej, co zostało zupełnie zignorowane i pominięte przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie ww. przepisu; 2) art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez brak jednoznacznie ustalonego przez organ stanu faktycznego, co miało wpływ na postępowanie i uniemożliwiło wydanie rzetelnej i kompletnej decyzji w sprawie niniejszej; 3) art. 10 §1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium toczącego się w niniejszej sprawie postępowania, a wręcz prowadzenie kontroli w sprawie niniejszej za zamkniętymi drzwiami, co skutkowało dokonywaniem pomiarów bez obecności przedstawicieli skarżącej, przez co udział przedstawicieli skarżącej był jedynie pozorny i nie zapewnił skarżącej udziału w postępowaniu, a także nie umożliwiono swobodnego wypowiedzenia co do zgromadzonych materiałów, przyjmując apriorycznie iż skarżąca nie ma racji; 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium toczącego się w niniejszej sprawie postępowania, które skutkowało dokonaniem pomiarów w sposób nierzetelny, bez poinformowania strony o użytym w tym celu sprzęcie, wymaganej dla takich pomiarów homologacji, czy też tolerancji i granicy błędu użytych urządzeń; 5) art. 12 §1, art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie niniejszej sprawy szybko i wnikliwie, o czym świadczy fakt, że decyzją z 20 sierpnia 2021 r., organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję z 16 grudnia 2020 r., która to decyzja w wyniku odwołania skarżącej z 4 stycznia 2021 r. została uchylona decyzją Dyrektora ARiMR w dniu 26 lutego 2021 r., co skutkowało rozpoznaniem odwołania od decyzji z 26 lipca 2021 r. decyzją z 25 lipca 2022 r., przez co strona ma wstrzymane dopłaty co uniemożliwia, a wręcz paraliżuje działalność Wspólnoty Gruntowej we Wsi S. [...], co stanowiło wprost naruszenie ww. przepisów; 6) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w odniesieniu do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego skutkiem było nieusunięcie wątpliwości w zakresie powierzchni działek, o czym wspomniał w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 10 marca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 882/21 (strona 8 uzasadnienia); 7) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 104 § 1 k.p.a. polegające na zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sprawie w sposób niewyczerpujący oraz jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, skutkującego błędnym ustaleniem stanu faktycznego, dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, zaniechanie dokonania oględzin przedmiotowych działek ewidencyjnych; 8) art. 11 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz kategorycznego udowodnienia łącznego spełnienia wszystkich przesłanek uznania przyznanej płatności za płatność nienależną, skutkujące bezpodstawnym twierdzeniem, że powierzchnia na działce ewidencyjnej nr [...] w ramach realizacji wariantu 4.4 "Półnaturalne łąki wilgotne" jest większa niż powierzchnia podjętego na tej działce zobowiązania, co oznacza że ta powierzchnia została zmniejszona w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że organ nie dokonał kontroli tych powierzchni, a zarazem nie wyjaśnił metody weryfikacji wniosku co do rzekomych nieprawidłowości, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że płatność przyznana skarżącemu jest płatnością nienależną; 9) art. 7a § 1 k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie ujawnionych w toku gromadzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie materiału dowodowego na korzyść strony, poprzez sprzeczne i wykluczające się wzajemnie ustalenia dotyczące powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...], które to powierzchnie działek każdorazowo różnią się od siebie, w zależności od wydawanych w sprawie decyzji, a zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu takie wątpliwości winny być usunięte na korzyść strony; 10) art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zw. z art. 7. ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17.07.2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności oraz art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 20.02.2015 r, o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (PROW) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do dokonania nienależytej płatności na rzecz beneficjenta, co przyczyniło się również do błędnego i bezpodstawnego żądania od beneficjenta zwrotu wypłaconych środków jako nienależycie pobranych. Autor skargi wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła także o ustalenie, że wobec Spółki zachodzą przesłanki do ustalenia płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego za rok 2020, zgodnie ze złożonym w dniu 14 czerwca 2020 r. wnioskiem. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Dyrektora ARiMR z 25 lipca 2022 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Kierownika ARiMR z 8 lipca 2021 r. wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi okoliczność, że była ona wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 10 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 882/21 uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z 20 sierpnia 2021r. nr [...] w przedmiocie przyznania Spółce płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2020. Tym samym podkreślenia wymaga, że w niniejszym przypadku zastosowanie znajdzie art. 153 p.p.s.a. Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest, więc po pierwsze weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań poprzednio wydanego wyroku w tej sprawie. W wyroku tym Sąd, w wyniku analizy akt sprawy, stwierdził, że zaskarżoną do Sądu decyzją z 20 sierpnia 2021 r. nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję wyeliminowaną z obiegu prawnego, w konsekwencji czego organ odwoławczy nie rozstrzygnął o decyzji będącej przedmiotem odwołania, tj. decyzji Kierownika ARiMR z 8 lipca 2021 r. Ponadto wskazał, że decyzja nie uwzględnia wyników ostatniej kontroli. Sąd zobowiązał Dyrektora ARiMR do rozpoznania odwołania od właściwej decyzji, po prawidłowym, uwzględniającym całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustaleniu stanu faktycznego. Sąd, oceniając obecnie zaskarżoną decyzję z 25 lipca 2022 r., w całości akceptuje ustalenia dokonane przez organy w postępowaniu administracyjnym. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., jak i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., a ustalenia poczynione przez organy, po analizie zgromadzonych w sprawie dowodów oraz braku dowodów przeciwstawnych, były wystarczające dla prawidłowego zastosowania przepisów materialnoprawnych w tej sprawie. Zgodnie z treścią § 2 ust.1 rozporządzenia RŚK płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie tej płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 1305/2013 lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym"; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Zgodnie z treścią § 4 ust. rozporządzenia RŚK rolnik lub zarządca realizujący zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne: 1) posiada plan działalności rolnośrodowiskowej, który sporządza się przed upływem 25 dni od dnia, w którym upływa termin składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przy udziale odpowiednio doradcy rolnośrodowiskowego lub eksperta przyrodniczego, na formularzu udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną dalej "Agencją"; 2) nie może przekształcać występujących w gospodarstwie rolnym trwałych użytków zielonych i pastwisk trwałych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), zwanych dalej "trwałymi użytkami zielonymi"; 3) zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje przyrody, określone w planie działalności rolnośrodowiskowej; 4) prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej w odniesieniu do gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym, zawierający wykaz: a) działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, b) wypasów zwierząt - w przypadku prowadzenia wypasu; 4a) posiada dokumentację przyrodniczą stanowiącą szczegółową charakterystykę danego siedliska przyrodniczego lub siedliska lęgowego ptaków, sporządzoną przez eksperta przyrodniczego, na formularzu udostępnionym przez Agencję, zgodnie z metodyką sporządzania takiej dokumentacji udostępnioną przez Agencję, zwaną dalej "dokumentacją przyrodniczą", w roku poprzedzającym rok rozpoczęcia lub w roku rozpoczęcia realizacji danego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego - w przypadku pakietu wymienionego w ust. 1 pkt 4 i 5, z wyłączeniem wariantu 4.7. 5) przestrzega innych wymogów, które są określone dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku nr 2 do rozporządzenia; 6) nie jest obowiązany do wypełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w części I pkt 2.2 lit. b załącznika III do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 808/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 18, z późn. zm.). W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia RŚK zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje: 1) użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi": a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu, b) spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, c) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 oraz Dz. Urz. UE L 225 z 19.08.2016, str. 41), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 640/2014", również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014, lub 2) zwierzęta ras lokalnych zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danej rasy lokalnej objętej wariantem pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7, dla których są spełnione warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, będące zwierzętami zatwierdzonymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 18 lit. b rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z treścią § 33 ust. 3 rozporządzenia RŚK jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika lub zarządcę wymogów w ramach poszczególnych pakietów lub ich wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2-6, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna w części dotyczącej danego pakietu lub jego wariantu przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o kwotę stanowiącą iloczyn: 1) iloczynu: a) współczynnika dotkliwości danego uchybienia i b) współczynnika trwałości danego uchybienia - określonych w załączniku nr 8 do rozporządzenia oraz 2) kwoty stanowiącej iloczyn: a) wysokości płatności, jaka przysługiwałaby w ramach danego pakietu lub wariantu, gdyby rolnik lub zarządca przestrzegał tych wymogów, oraz b) procentowego stosunku powierzchni obszaru, na którym stwierdzono to uchybienie, do powierzchni obszaru, na którym powinny być przestrzegane te wymogi w ramach danego pakietu lub jego wariantu. Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 "siła wyższa" i "nadzwyczajne okoliczności" mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach: a. śmierć beneficjenta; b. długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu; c. poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym; d. zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym; e. choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw; f. wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku. Jako okoliczności nadzwyczajne dodatkowo można uznać m.in.: - zniszczenie upraw przez dzikie zwierzęta, - zniszczenie upraw w wyniku niekorzystnych warunków atmosferycznych takich jak np. susza, gradobicie, powódź, mróz, piorun, osuwiska ziemi, zalanie na skutek opadów atmosferycznych, - zniszczenie upraw lub płodów rolnych spowodowane pożarem, - zagryzienie zwierząt zadeklarowanych do płatności przez dzikie zwierzęta - w przypadku, gdy rolnik może dowieść, że zwierzęta były chronione przed dzikimi zwierzętami tzn. były np. wypasane na obszarze ogrodzonym, chronionym przed dostępem dzikich zwierząt (za siłę wyższą nie można uznać zagryzienia zwierzęcia przez dzikie zwierzę w sytuacji, gdy jest ono wypasane na obszarze, na którym spotykane są dzikie zwierzęta. W takich okolicznościach śmierć zwierzęcia w wyniku ataku dzikiego zwierzęcia jest prawdopodobna, a więc przewidywalna i nie jest sytuacją nadzwyczajną), - wystąpienie organizmów kwarantannowych, - tymczasowe aresztowanie beneficjenta. Zgodnie z art. 4 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 640/2014 w sytuacji, gdy beneficjent nie jest w stanie wykonać zobowiązania w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności i nie wystąpiły dodatkowe koszty lub utracone dochody przed wystąpieniem siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, nie przyznaje się płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej, ale tylko za część, na którą wpływ miało działanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych (płatność zostaje zmniejszona w danym roku). W przypadku, gdy nie zostały spełnione warunki do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu, płatności nie przyznaje się i nie ustala się kwoty do zwrotu z tytułu zaniechania realizacji zobowiązania oraz kar administracyjnych. W przypadku, gdy na skutek wystąpienia siły wyższej lub wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych nie są realizowane wymogi, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, płatność zmniejsza się o współczynnik określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, ale nie stosuje się art. 35 ust. 4 rozporządzenia (UE) 640/2014. Ze zgromadzonego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego wynika, że Spółka zawnioskowała o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2020 do następujących wariantów, tj. wariant 4.4 Półnaturalne łąki wilgotne do powierzchni 47,12 ha, wariant 4.5 Półnaturalne łąki świeże do powierzchni 15,52 ha oraz wariant 4.8 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 23,56 ha. Przeprowadzone postępowanie administracyjne doprowadziło do zasadnego zmniejszenia wnioskowanej płatności ze względu na fakt, że strona zadeklarowała we wniosku powierzchnie większe niż wynikające z zobowiązania ustalonego w pierwszym roku jego realizacji (2018 rok), tj. w wariancie 4.4. wykluczono powierzchnię 0,01 ha, zaś w wariancie 4.8 wykluczono powierzchnię 0,11 ha. Organy ARiMR prawidłowo zatem przyznały wnioskowaną płatność maksymalnie do wysokości podjętego zobowiązania, zgodnie z przytoczonym wyżej § 5 ust. 1 rozporządzenia RŚK (do płatności kwalifikują się użytki rolne zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu, objęte obszarem zatwierdzonym). Natomiast, stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia RŚK wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji. Organy ARiMR prawidłowo także ustaliły, że obszar północno-zachodniej części działki rolnej (E1) nie znajduje się na tzw. obszarze specjalnej ochrony ptaków (OSO) wymaganym w przypadku wariantu 4.8. Zgodnie z bowiem ortofotomapą, dostępną w systemie informatycznym ARiMR, powierzchnia działki rolnej E1 położonej na obszarze OSO wynosi 4,06 ha. Stąd też zasadnie wykluczono z płatności powierzchnię 0,23 ha. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 4 pkt 1a rozporządzenia RŚK do płatności kwalifikują się użytki rolne znajdują się na obszarze specjalnej ochrony (OSO). Łączna powierzchnia wykluczona z płatności wyniosła zatem 0,34 ha, co stanowiło 1,46 % różnicy między powierzchnią stwierdzoną, a deklarowaną. Sąd zgadza się z organami orzekającymi, że w związku z powyższymi ustaleniami i przytoczonymi wyżej regulacjami prawnymi, które miały zastosowanie w sprawie, wyniki wizytacji przeprowadzonej mającej na celu zweryfikowanie powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) w gospodarstwie skarżącej nie miały wpływu na stwierdzone w rozpatrywanej sprawie nieprawidłowości i niezgodności. Jednocześnie za prawidłowe Sąd uznał zastosowanie przez organy orzekające ograniczeń płatności, jak nałożonych sankcji. Pomniejszenia oraz kary administracyjne zastosowane w kontrolowanej sprawie wynikają bowiem ze stwierdzonych na podstawie deklaracji rolnika w kolejnych latach (wskazania obszarów pozostawionych jako nieskoszone na materiale graficznym w latach 2018-2020) naruszeń wymogów w ramach danego pakietu/wariantu polegających na pozostawieniu tej samej powierzchni nieskoszonej działki w kolejnych latach oraz niedochowanie w roku 2020 wymogu pozostawienia powierzchni nieskoszonej odpowiadającej 15-20% powierzchni danej działki rolnej ustalone na podstawie deklaracji tej powierzchni we wniosku na rok 2020. Skarżąca, co wynika z deklaracji, od 2018 r. do 2020 r. na działkach rolnych A1, C2, D1, E1, F1, F2, G1 (obrysowane obszary pozostawione jako nieskoszone) pozostawiła te same fragmenty nieskoszone w ciągu 3 lat, zaś winna była w 2020 r. pozostawić inny fragment nieskoszony. To zaś świadczy o nieprzestrzeganiu, w żadnym wariancie, jednego wymogów określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia RŚK do których rolnik lub zarządca jest zobowiązany, zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia RŚK. W konsekwencji zasadnie, w ocenie Sądu, organy orzekające, przyjmując regulację § 33 ust. 1 i 3 rozporządzenia RŚK, dokonały zmniejszeń płatności w 2020 r. w poszczególnych wariantach, co szczegółowo uzasadniły w zaskarżonej decyzji [...]. W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do wszystkich wskazanych przesłanek. Rozważania organów orzekających są logiczne i przekonujące, a Sąd podzielił argumentację organów w tym zakresie. W przekonaniu Sądu, organy administracji trafnie uznały także, że brak było podstaw do odstąpienia od pomniejszenia płatności z powodu wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie skarżącej. Z akt sprawy wynika bowiem, że oświadczenie reprezentanta skarżącej o problemach z koszeniem, nie mogło odnieść pożądanych skutków, w świetle złożonego przez Spółkę 12 sierpnia 2022 r. pisma informującego o kontynuacji podjętego zobowiązania, pomimo zalania części gruntów. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 104 § 1 k.p.a. Należy wyjaśnić, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 4 ustawy PROW z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy PROW w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 27 ust. 2 ustawy PROW). Powyższe przepisy wskazują na pewne odstępstwa w zakresie prowadzenia postępowania w stosunku do regulacji wynikających z k.p.a. Organy administracji nie mają obowiązku stosowania zasady prawdy obiektywnej i nie są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy nie są także zobowiązane do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych nie stosuje się art. 7 i art. 77 k.p.a. (por wyroki NSA z 26 czerwca 2021 r. w sprawie II GSK 810/11 i z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie II GSK 344/11). Zarzuty skargi w tym zakresie są niezasadne, a skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeciwstawnych do zgromadzonego w kontrolowanej sprawie materiału dowodowego. W związku z czym zarzut nieprzeprowadzenia dodatkowych dowodów (kontrola na miejscu w celu potwierdzenia, czy rolnik zadeklarował powierzchnie większe niż zobowiązanie) jest nieuzasadniony. Okoliczność, czy deklaracja nie przekracza podjętego zobowiązania jest ustalana na podstawie wniosku (deklaracji za dany rok) i powierzchni ustalonej w pierwszym roku realizacji (w kontrolowanej sprawie był to rok 2018). Wbrew zarzutom skargi, organy administracji oceniły zebrany materiał dowodowy w ramach swobodnej, a nie dowolnej oceny, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Organy nie naruszyły także przepisów art. 8 i art. 11 k.p.a. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzekł w wyroku.