VIII SA/Wa 870/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant starszy referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi E.J.B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga E. [...] B. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego sztuk muzycznych w dyscyplinie instrumentalistyka. Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy: Rada Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. [...] w G. (dalej jako: organ I instancji), uchwałą nr [...] z [...] grudnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 18a ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 roku, nr 65, poz. 595 z późn. zm., dalej jako: ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym), odmówiła nadania dr E. B. (dalej jako: strona, skarżący) stopnia doktora habilitowanego sztuk muzycznych w dyscyplinie instrumentalistyka. Głosowanie nad podjęciem uchwały o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego sztuk muzycznych w dyscyplinie instrumentalistyka było konsekwencją nieuzyskaniem większości głosujących za nadaniem stopnia w uchwale nr [...]. Na posiedzeniu Rady, które odbyło się [...] grudnia 2017 r., obecnych było 14 z 21 uprawnionych członków Rady. Dziesięciu członków głosowało za odmową nadania stopnia doktora habilitowanego, 3 głosy były przeciwne i 1 głos wstrzymujący. Quorum głosujących w chwili podejmowania uchwały zostało zachowane. W odwołaniu od uchwały (pismo z [...] stycznia 2018 r.) skarżący zarzucił, że z treścią uchwały, która pozbawiona jest uzasadnienia, zapoznał się drogą internetową [...] stycznia 2018 r. Wyjaśnił, iż przed przystąpieniem do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów szeroko konsultował kwestie swojej dokumentacji. Profesorowie o międzynarodowej renomie dydaktycznej i artystycznej jednoznacznie określili jego starania habilitacyjne jako uzasadnione. Zdaniem strony recenzje prof. K. oraz prof. W.- [...] są subiektywne. Oceniając przedstawione dzieło w postępowaniu habilitacyjnym recenzenci ww. nie uwzględnili przestrzeni wizji artystycznej skarżącego, jak również możliwości technicznych instrumentu oraz akustyki Katedry Polowej WP w W. Dodatkowo podał, iż skoro recenzenci mieli wątpliwości co do stanu faktycznego, to stosownie do art. 18a § 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, powinni przeprowadzić z kandydatem rozmowę, czego zaniechano. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy, Centralna Komisja) decyzją z [...] września 2018 r. na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału. Uzasadniając decyzję Rada Wydziału stwierdziła, że przedstawione osiągnięcia artystyczne nie stanowią znacznego wkładu Autora w rozwój sztuk muzycznych w dyscyplinie instrumentalistyka. Dorobek ten jest niewystarczający do nadania stopnia doktora habilitowanego. Udokumentowana aktywność artystyczna, pedagogiczna nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z 26 września 2016 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Sekcja Sztuki powołała dwóch recenzentów, którzy opracowali negatywne recenzje. Na posiedzeniu w dniu [...] września 2018 r., po dyskusji, Sekcja Sztuki odmówiła poparcia wniosku skarżącego. Organ II instancji przypomniał, że wszczęcie postępowania habilitacyjnego nastąpiło [...] maja 2017 r., niespełna 11 miesięcy po uzyskaniu przez skarżącego - [...] czerwca 2016 r. stopnia doktora. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił zarzuty recenzentów odnośnie niechlujnego sporządzenia autoreferatu, braku podstawowych kryteriów wykonawstwa instrumentalnego we wskazanym osiągnięciu artystycznym "[...]" P. E., zawarciu w przedstawionej dokumentacji dorobku artystycznego przed uzyskaniem stopnia doktora sztuk muzycznych. Przedstawione dokumenty jak wywiódł organ II instancji, potwierdzają wykonanie w ocenianym okresie 7 koncertów, w tym 3 recitale solowe. Pozostałych koncertów w ocenie Centralne Komisji nie da się zweryfikować ze względu na brak dokumentów. Również jakość dorobku po doktoracie wzbudza wątpliwości. Artysta jest słabo obecny w polskim ruchu koncertów organowych i festiwali. Oceniono, że skarżący jest osobą utalentowaną, aktywną, z pomysłami na działalność kulturotwórczą, jednak jego wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego na podstawie przedłożonej dokumentacji jest przedwczesny. Centralna Komisja nie dopatrzyła się formalnych uchybień w doborze członków Komisji habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów dla oceny dorobku artystycznego ani w sposobie procedowania Komisji habilitacyjnej i Rady Wydziału. Jej zdaniem, nie został naruszony art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Wskazano jednocześnie, że przeprowadzenie rozmowy z kandydatem nie jest obowiązkiem komisji. Uchwała Rady Wydziału zawiera zaś uzasadnienie stosowne do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organ wyjaśnił, że charakter uzasadnienia uchwały odbiega od typowych decyzji administracyjnych wydawanych w ramach Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzje (uchwały) wydawane w toku postępowania habilitacyjnego są podejmowane w tajnym głosowaniu i dlatego tego rodzaju decyzje w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie do rzeczywistych intencji głosujących. Tajność głosowania jest zaś gwarancją wolności wyrażania swego stanowiska. Z tych względów wszelka kontrola zewnętrzna musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Wydział Instrumentalny dołożył zaś należytej staranności, aby dokumentacja była przygotowana rzetelnie i zgodnie z obowiązującym prawem. Zaznaczono, że na podstawie art. 29 ustawy o stopniach naukowych u tytule naukowym w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ II instancji powołał się także na ugruntowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym pogląd, że recenzje są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta zarówno wkładu Kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej/ artystycznej, jak i dorobku naukowego artystycznego, z którą to oceną Kandydat nie może polemizować. Konkludując organ II instancji stwierdził, że dorobek artystyczny skarżącego po uzyskaniu stopnia doktora nie spełnia wymogów art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym i z tego względu zaskarżoną uchwalę należało utrzymać w mocy. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a podjęta uchwała zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 K.p.a. z uwzględnieniem specyfiki postępowania. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie również decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1669) poprzez przyjęcie przez organ, że między uzyskaniem tytułu naukowego doktora a wnioskiem o nadanie tytułu naukowego doktora habilitowanego musi upłynąć dłuższy czas, podczas gdy art. 16 ust. 1 i 2 Ustawy takiej przesłanki nie przewiduje; oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania tj. : b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez należytego dokładnego wyjaśnienia sprawy i bez zapoznania się z wszystkimi istotnymi okolicznościami taktycznymi, co przejawiło się w braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności w niewyjaśnieniu okoliczności dotyczącej liczby koncertów objętych dorobkiem Skarżącego, pomimo istnienia w tym zakresie istotnych wątpliwości, którym organ dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wynikających ze znajdującego się w posiadaniu organu oraz organu I instancji materiału dowodowego; c) art. 21 ust. 2 ustawy poprzez niezastosowanie tej części powołanego przepisu, który obliguje organ do uchylenia wadliwej uchwały organu I instancji i do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki naukowej; d) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do elementów stanu faktycznego, które nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei nie pozwala jednoznacznie odczytać i zweryfikować toku rozumowania Organu, który doprowadził do utrzymania w mocy uchwały, w szczególności zidentyfikować wagi, jaką Organ nadal okoliczności "niechlujnego" sporządzenia autoreferatu skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że jakkolwiek prawidłowo przyjął organ, że między uzyskaniem tytułu naukowego doktora, a wnioskiem o nadanie tytułu doktora habilitowanego upłynęło 11 miesięcy, to nieprawidłowo przyjął, że okres ten ma znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. W ocenie organu nie jest możliwe nadanie tytułu doktora habilitowanego, jeśli od dnia uzyskania stopnia doktora nie upłynął odpowiednio dłuższy czas, przy czym organ nie sprecyzował, jaka jest odpowiednia długość tego okresu, a art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym przesłanki tej nie statuuje. W ocenie skarżącego w sprawie nie został ustalony i oceniony w sposób prawidłowy stan faktyczny. W trakcie postępowania Rada Wydziału i w konsekwencji także organ II instancji popełnili szereg uchybień, które miały bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Istotna rozbieżność pojawiła między innymi się przy ustaleniu liczby koncertów, jakie wykonał skarżący. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że uwzględniono (jako udokumentowane) jedynie 7 wykonań, podczas gdy w uchwale Rady Wydziału potwierdzono, że koncertów tych było 39. Mała liczba koncertów doprowadziła organ do błędnego wniosku, że skarżący jest mało obecny w polskim ruchu koncertów organowych i festiwali. Jeżeli organ miał wątpliwości co do właściwego udokumentowania liczby koncertów to winien był dokonać dodatkowych samodzielnych ustaleń w tym względzie lub wezwać Skarżącego do uzupełnienia dokumentacji. Poprzez zaniechanie powyższych działań Organ doprowadził do sytuacji, w której rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zostało oparte o niekompletny materiał dowodowy, a więc z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Naruszenia tego dopuścił się przy tym także organ I instancji, który również zaniechał poczynienia szczegółowych ustaleń w zakresie dorobku koncertowego skarżącego. Skarżący zarzucił, że na posiedzeniu Rady Wydziału procedującej nad nadaniem stopnia nie był obecny jedyny organista wchodzący w skład Rady. Rada Wydziału przed przystąpieniem do głosowania zapoznała się tylko opinią Dziekana i nie poproszono o zaprezentowanie dzieła skarżącego, które było utrwalone na płycie CD. W efekcie Rada miała niepełną wiedzę o dorobku skarżącego, a mimo to procedowała wniosek habilitacyjny. Istotnym uchybieniem, którym dotknięta jest zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją uchwała, jest również pominięcie pozytywnej dla Skarżącego opinii Komisji Habilitacyjnej. Organ zdaniem skarżącego dopuścił się również naruszenia innych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik tego postępowania, tj. art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu w zakresie, w jakim zobowiązuje on organ do uchylenia wadliwej uchwały organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki naukowej. W odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak również uchwała Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. [...] w G., nie zawierają takich wad, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Podobnie rzecz się ma w zakresie przeprowadzonego postępowania, w ramach którego zostały one wydane. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 tj. ze zm., dalej jako: K.p.a.) z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym. Postępowanie to cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw i ograniczony zakres kontroli Sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata, stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, CBOS). Przechodząc do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że jak wynika z uzasadnienia skargi oraz protokołu rozprawy z 4 lutego 2019 r., głównym zarzutem skierowanym do organów było brak przesłuchania dzieła skarżącego przez Radę Wydziału. W tym kontekście wskazać jednak należy, że stosownie do treści art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Jak wynika z protokołu z posiedzenia Rady Wydział z [...] grudnia 2017 r. Dziekan odczytała protokół z posiedzenia Komisji Habilitacyjnej z [...] listopada 2017 r., a także przestawiła treść opinii recenzentów. Następnie Dziekan odczytała własną opinię, po czym wywiązała się dyskusja dotycząca oceny dorobku skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym. Zaznaczenia wymaga, że jakkolwiek w wyciągu z protokołu brak jest stwierdzenia o zapoznaniu się członków komisji z autoreferatem to jednak uznać należy, że wymóg ten został spełniony poprzez zreferowanie działa przez Dziekana. Co więcej, brak zapoznania się z autoreferatem uniemożliwiałby szczegółowe odniesienie się przez członków Komisji do dzieła skarżącego, co z kolei wynika z wyciągu z protokołu. W przepisach brak jest również obowiązku odsłuchania dzieła przez członków Komisji. Z kolei w postępowaniu przed Centralną Komisją, postępowanie dowodowe ogranicza się zaś do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji. W związku z tym w orzecznictwie przyjmuje się, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, będących specjalistami w określonej dziedzinie nauki (por. np. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., I OSK 420/10 oraz z dnia 2 grudnia 2010 r., I OSK 1614/10). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06 wypowiedział się także na temat problematyki postępowania dowodowego wskazując, że art. 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. Specyfika materiału dowodowego sprowadza się do tego, że zgodnie z art. 18 a ust. 7 i 8 ustawy, recenzje sporządza trzech recenzentów w oparciu o które uchwałę podejmują członkowie komisji habilitacyjnej, a następnie przez dwóch recenzentów wydających opinie w toku postępowania prowadzonego przez Centralną Komisje (art. 35 ust 3 ustawy). W sprawie niniejszej wybór recenzentów został dokonany na posiedzeniu Rady Wydziału z [...] maja 2017 r. i w skład recenzentów wchodzili: prof. dr hab. R. P., prof. dr hab. S. K. i prof. dr hab. I. W.- [...], przy czym prof. dr hab. S.K. i prof. dr hab. I. W.- [...] negatywnie zaopiniowali wniosek skarżącego o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Natomiast po wpłynięciu odwołania, opinię przedstawili również powołani przez Centralną Komisję prof. dr hab. R. L. oraz prof. dr hab. W. S. zgodnie wywodząc, że uchwała Rady Wydziału odmawiająca nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu jest słuszna. Zdaniem Sądu, skoro Centralna Komisja wydała decyzję zgodną recenzjami stanowiącymi większość oraz podzieliła wnioski płynące z opinii, to nie sposób stwierdzić, że nie oceniła ona całokształtu materiału dowodowego naruszając art. 80 K.p.a. To, że ta ocena, zdaniem skarżącego, była błędnie umotywowana, niesłuszna, a nawet krzywdząca nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Habilitant może bowiem prowadzić polemikę z oceną jego dorobku naukowego wyrażoną w recenzjach sporządzonych przez powołanych do tego recenzentów tylko w toku postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu od decyzji odmawiającej nadania stopnia naukowego. Natomiast uzupełniające postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją w postaci oceny dwóch recenzentów (art. 35 ust. 3 ustawy) zamyka już habilitantowi możliwość toczenia dalszej dyskusji na temat wydanych recenzji, albowiem w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, sądy administracyjne nie są właściwe do oceny polemiki, jaką habilitant prowadzi z recenzentami (por. wyrok NSA z 13 lipca 2018 r., I OSK 2222/16, CBOS). Podkreślić tu wypada, że również okoliczność, iż strona skarżąca uważa, że recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, w rezultacie nie podzielając jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen. Nie ma tu znaczenia przekonanie skarżącego, że są one krzywdzące. Należy z całą mocą podkreślić, że wynik głosowania Sekcji, której członkami są naukowcy wskazuje, że przeważyły racje prezentowane w opiniach negatywnych. W tej sytuacji za chybione należy uznać argumenty i wywody, iż zostały naruszone przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, jak również odpowiednio stosowanie przepisy K.p.a. W kontekście zarzutów skargi odnoszących się do nieprzeprowadzenia ze skarżącym rozmowy podkreślić należy, że w sprawach o nadanie stopnia naukowego nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 K.p.a., która powinna się realizować uczestniczeniem kandydata w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez zapoznawanie go z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, czy udziałem w postępowaniu dowodowym wraz ze zgłaszaniem przez kandydata wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., I OSK 1614/10, cbos). Jak już wywiedziono powyżej, zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w omawianych sprawach są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, podejmowane w toku przewodu habilitacyjnego. Nieskorzystanie z możliwości przeprowadzenia rozmowy z kandydatem, w trybie art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa, tym bardziej w sytuacji, gdy dwie recenzje dotyczące dorobku skarżącego były negatywne, a tylko jedna pozytywna. Rozmowę zaś przeprowadza się w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej. Uznać należy, że skoro Rada Wydziału, po przeprowadzeniu postępowania i dyskusji podjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, to wszelkie wątpliwości zostały rozwiane. Z całą pewnością zaś szczególnych wątpliwości, o których mowa w art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym nie stanowi zaś brak jednogłośności przy głosowaniu nad uchwałą. Wobec tego nie można zarzucić Radzie, że podejmowała uchwałę w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. To na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia autoreferatu zawierającego dokumentację potwierdzającą swoje osiągnięcia, zaś zadaniem recenzentów było dokonanie oceny przedstawionego materiału. Zwrócenia uwagi tu wymaga, że zarówno Centralna Komisja jak i Rada Wydziału zauważyły, iż wniosek inicjujący wszczęcie postępowania habilitacyjnego został złożony niespełna 11 miesięcy po uzyskaniu stopnia doktora ([...] czerwca 2016 r.) oraz przedstawiony autoreferat cechuje się niechlujnością, co oznacza brak udokumentowania dorobku artystycznego, przedstawienie dorobku z okresu przed uzyskaniem stopnia doktora sztuk muzycznych. Centralna Komisja wskazała, że przedstawione dokumenty potwierdzają jedynie wykonanie 7 koncertów, w tym 3 recitale solowe, zaś pozostałych koncertów nie można zweryfikować. Sam artysta jest słabo oceniany w polskim ruchu koncertów organowych. Jak zaznaczyła Centralna Komisja jego wniosek jest przedwczesny, co powoduje, iż wymaga zbierania dorobku, co pozwoli mu dojrzeć pod względem emocjonalnym, naukowym i koncepcyjnym. Nie był również trafny zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że uchwała Centralnej Komisji jest wynikiem tajnego głosowania i lakoniczne jej uzasadnienie nie musi odpowiadać ściśle przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie uchwały nie może być wyczerpujące, ponieważ znany jest tylko wynik, natomiast nieznane są motywy, jakimi kierowali się głosujący. Członkowie Centralnej Komisji wzajemnie nie wiedzą jak głosowali pozostali i w konsekwencji Komisja nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego. Dlatego też ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z 13 lipca 2018 r., I OSK 2222/16, z 3 lutego 2016, I OSK 2371/15; z 16 maja 2007 r., I OSK 123/07; z 10 maja 1995 r., I SA 2476/93). Z uzasadnienia uchwały I instancji wynika zaś, jaki był wynik głosowania przeciw nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Powyższe potwierdza wyciąg z posiedzenia Rady Wydziału. Zdaniem Sądu, brak jest również uzasadnienia dla uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że między uzyskaniem tytułu naukowego doktora, a wnioskiem o nadanie tytułu naukowego doktora habilitowanego musi upłynąć dłuższy okres czasu. Przepis ten stanowi, że do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. W przekonaniu Sądu, wydanie uchwały odmawiającej nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego nie było spowodowane ustaleniem, że między uzyskaniem tytułu naukowego doktora, a wnioskiem o nadanie tytułu naukowego doktora habilitowanego upłynął zbyt krótki okres czasu. Jakkolwiek argument taki pojawia się zarówno w recenzjach, jak i w zaskarżonej decyzji, to jednak przedstawiony on jest w kontekście wykazania i ustalenia, że działalność artystyczna skarżącego nie stanowi istotnego wkładu z rozwój dyscypliny instrumentalistyka. Natomiast dłuższy upływ czasu jak podkreślano, pozwoli braki te uzupełnić. Wskazać należy także i na to, że ocena, czy rzeczywiście zostały spełnione przesłanki warunkujące nadania stopnia doktora habilitowanego są przedmiotem postępowania wyjaśniającego, prowadzonego najpierw przed komisją habilitacyjną (art. 18a ust. 6-10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym), a następnie przed właściwą radą wydziału lub radą innej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej (art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym). Sąd nie ma kompetencji do polemizowania z przedstawioną opinią, bowiem nie jest uprawniony do dokonania takiej oceny. W konsekwencji wydając decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną uchwałę Centralna Komisja nie naruszyła art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w części, w której obliguje organ do uchylenia wadliwej uchwały organu I instancji i do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania radzie tej samej lub innej jednostki naukowej. Nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ odwoławczy miał podstawy do przyjęcia, że rozstrzygnięcie Rady jest co do zasady trafne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.