VIII SA/Wa 935/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] Minister Finansów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu zażalenia [...] w W. (dalej: "skarżąca") orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia własnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] wydanego w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Ministra Finansów nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2013 r. skarżąca skierowała drogą elektroniczną wniosek do Ministra Finansów (nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r.), o udostępnienie informacji publicznej. Następnie dnia [...] sierpnia 2013 r., w wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, Minister Finansów wydał decyzję (znak: [...]), którą odmówił udostępnienia informacji wskazanych w pkt 5 i 6 wniosku. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki w sentencji wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. poprzez skorygowanie błędnie przytoczonej sygnatury, daty oraz treści wniosku [...] w W. – przywołując właściwe, tj. wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie danych dotyczących wyjazdów służbowych Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów Pana A. P. w dniach [...] -[...] maja 2013 r. W zażaleniu na ww. postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 w związku z art. 126 oraz niewłaściwe zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. Uzasadniając skarżąca podniosła, iż postanowienie Ministra wykracza poza dyspozycję art. 113 § 1 k.p.a., gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani z błędem pisarskim, ani z błędem rachunkowym, ani też z oczywista omyłką. Zdaniem skarżącej decyzja zawierająca w całości błędnie sformułowane rozstrzygnięcie posiada wadę istotną, która nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Na potwierdzenia swojego stanowiska przywołała orzecznictwo sądów i tezy z piśmiennictwa cytując ich fragmenty. Rozpoznając sprawę ponownie, Minister Finansów wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] września 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. Uzasadniając przytoczył brzmienie art. 113 § 1 k.p.a. wskazując, iż działając z urzędu dokonał sprostowania sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w której błędnie przytoczono sygnaturę, datę oraz treść wniosku skarżącej, przywołując właściwe tj. wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie danych dotyczących wyjazdów służbowych Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów A. P. w dniach [...] -[...] maja 2013 r. Jednocześnie Minister Finansów wskazał, iż błąd dotyczył tylko i wyłącznie sentencji decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., gdyż w jej uzasadnieniu został podany właściwy numer, data i treść wniosku. Nadto sprostowanie nie skutkowało zmianą merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji. Organ podniósł także, iż wniosek skarżącej przywołany w pierwotnym brzmieniu sentencji wydanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., tj. wniosek nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie danych dotyczących wyjazdów służbowych na terenie kraju Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów A. P. w kwietniu 2013 r. został przez Ministra Finansów rozpatrzony, a wszczęte postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. doręczonej skarżącej w dniu [...] czerwca 2013 r. Na powyższe rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie prawa tj.: 1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, ze zm.); 2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 113 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 126, art. 123 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 140 oraz w związku z art. 144 k.p.a., w związku z art. 16 ust 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.). Uzasadniając skarżąca podniosła, iż podtrzymuje w całości argumentację przedstawioną w zażaleniu i uważa, że Minister nieprawidłowo dokonał sprostowania w drodze postanowienia. W jej ocenie postanowienie Ministra wykracza poza dyspozycje art. 113 § 1 k.p.a., gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani z błędem pisarskim, ani z błędem rachunkowym, ani też "oczywistą omyłką". Jednocześnie zauważyła, iż rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jako w ponownym rozpatrzeniu sprawy, winno mieć formę postanowienia, a nie decyzji. Dlatego też, zdaniem skarżącej, wydane przez Ministra Finansów postanowienie i decyzja naruszają wskazane przepisy k.p.a., przy czym wydanie przez Ministra decyzji zamiast postanowienia jest rażącą obrazą k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Powtórzył, iż błąd dotyczył tylko i wyłącznie sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., gdyż w jej uzasadnieniu został podany właściwy numer, data i treść wniosku, tj. wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie danych dotyczących wyjazdów służbowych Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów A. P. w dniach [...]-[...] maja 2013 r. Nadto wskazał, iż błąd ten był oczywistą omyłką pisarską, a sprostowanie omyłki było uzasadnione i nie skutkowało zmianą merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie o charakterze procesowym wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. Materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 113 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wprowadzone w powołanym przepisie pojęcia "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych omyłek", nie mają swojej ustawowej definicji. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt SA/Lu 1091/96, niepubl.), jak również znaczenie nadane przez doktrynę i orzecznictwo. W orzecznictwie przyjmuje się, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustaleniu konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1067/97, niepubl.; z dnia 11 sierpnia 1999 r. sygn. akt II SA 1072/99, niepubl.; z dnia 20 lutego 2001 r. sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002, nr 2, poz. 77 oraz z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06, z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08, z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 579/13, te orzeczenia i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy nawet daty. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy, przyczyn takiej, a nie innej treści decyzji. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, stąd podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych), natomiast usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1451/10). Jednocześnie podkreślić należy, że istotną cechą błędu lub innej omyłki jest jego oczywistość. Oczywistość ta powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy innymi dokumentami zawartymi w aktach sprawy. Pojęcie "innej oczywistej omyłki" z art. 113 k.p.a. powinno być rozumiane ściśle, w sposób zawężający (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. II SA/Wa 1032/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 323/10). Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Minister Finansów stwierdzając oczywistość omyłek pisarskich w podjętej w dniu [...] sierpnia 2013 r.. decyzji prawidłowo dokonał sprostowania tej decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że istotnie w decyzji tej doszło do oczywistych omyłek pisarskich dotyczących błędnie przytoczonej sygnatury, daty i treści wniosku skarżącej. W ocenie Sądu istotną okolicznością jest fakt, iż błąd ten dotyczył tylko i wyłącznie sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], gdyż w jej uzasadnieniu podano właściwy numer, datę i treść wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2013 r. Jednocześnie należy zauważyć, iż sprostowanie to nie skutkowało zmianą merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji. Prawidłowym jest stwierdzenie skarżącej, iż ponownie rozpoznając sprawę na skutek wniesionego zażalenia od postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów winien był wydać postanowienie, a nie decyzję. Jednakże błędne nazwanie w tym przypadku aktu administracyjnego – decyzją, nie zmienia jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższe potwierdza utrwalone orzecznictwo administracyjne, w którym ugruntowało się stanowisko, że ani nadanie mylnej nazwy postanowieniu organu administracyjnego nie zmienia jego charakteru prawnego, ani też błędne nazwanie decyzji administracyjnej postanowieniem nie odbiera jej charakteru aktu załatwiającego sprawę co do istoty (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 listopada 2005 r. III SA/Gd 81/05). Należy uznać zatem, iż powyższe uchybienie Ministra Finansów pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło być podstawą uwzględnienia skargi. Na marginesie należy wskazać, że wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt: VIII SA/Wa 934/12 WSA w Warszawie orzekł o uchyleniu decyzji Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] oraz, sprostowanej zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem, decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]. A zatem sprawa z wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2013 r. będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez Ministra Finansów. W rezultacie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, czy procesowego przez organy, które miałyby istotny wpływ na wynik postępowania. Mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.