VIII SAB/Wa 98/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie bezczynności organu w sprawie zawiadomienia o sposobie załatwienia skarg postanawia: odrzucić skargę. M.S. (dalej: skarżący) pismem z 13 października 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "skargę na bezczynność" Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: Szef KAS) jakiej dopuścił się ten organ, zdaniem Skarżącego, pismem z 25 września 2025 r. znak: [...]. Jak wynika z treści wskazanego pisma Szefa KS, dotyczyło ono załatwienia skargi złożonej przez Skarżącego w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: K.p.a.). Jako skarga zostało potraktowane pismo Skarżącego z 19 sierpnia 2025 r. nazwane "ponagleniem" dotyczące działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. wyrażonego w postanowieniu tego organu z 6 czerwca 2025 r. utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z 3 kwietnia 2025 r. oddalającego skargę Skarżącego na czynność egzekucyjną. Szef KAS obszernie przedstawił kierowane przez Skarżącego do organów pisma związane z jego niezadowoleniem związanym z kierowaną do niego egzekucją administracyjną. Wyjaśnił procedury związane z nadaniem biegu tym pismom mającym różny charakter proceduralny. Przedstawił też uzasadnienie potraktowania pisma M. S. z 13 października 2025 r. jako skargi w rozumieniu przepisów rozdziału 2. Działu VIII K.p.a. Przytoczył podstawy prawne swojego stanowiska. Wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., dalej jako O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest - na mocy powyższego przepisu - zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. Odnosząc treść przywołanych przepisów do materii objętej niniejszą skargą należy przyjąć, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kategorii bezczynności. Zaskarżone pismo zostało wydane w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanym "Skargi i wnioski". Przedmiotem takiej skargi, zgodnie z art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe ograny albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga wniesiona w tym trybie uruchamia jednoinstancyjne postępowanie, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków objętych działem VIII k.p.a. nie podlega jednak kontroli sądów administracyjnych. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w tym trybie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. wyroki NSA: z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2783/13, z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 960/13, z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji skargę wniesioną do tutejszego Sądu należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ jej przedmiot nie należy do właściwości sądów administracyjnych.