I SA/Wr 1009/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], którą organ ten uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-[...] z dnia [...] r. określającą J. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. w wysokości 40.936 zł i określił zobowiązanie podatkowe w tym podatku za grudzień 2004 r. w wysokości 29.714,00 zł. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że J. M. niezasadnie uwzględnił w rozliczeniu podatkowym za grudzień 2004 r. podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez R. G. (faktury: nr [...] z dnia 17.12.2004 r., nr [...] z dnia 20.12.2004 r., nr [...] z dnia 22.12.2004 r., nr [...] z dnia 23.12.2004 r. i nr [...] z dnia 30.12.2004 r.), które – według ich treści – miały potwierdzać wykonanie usług remontowo - budowlanych. Organ uznał, że wskazane usługi nie zostały faktycznie zrealizowane. Zauważył, iż powyższe potwierdził sam wystawca faktur, który zeznał, że nie prowadził działalności gospodarczej i żadna z faktur wystawionych przez niego w 2004 r. nie dokumentowała transakcji rzeczywistych oraz wskazał na osobę Z. D., jako wykonawcę części robót potwierdzonych spornymi fakturami. Dodatkowo organ podatkowy powołał się na wyrok Sądu Rejonowego dla W.-[...] z dnia [...] r. (sygn. akt II K 1576/08), na mocy którego podwykonawca R. G. został skazany za poświadczanie nieprawdy, poprzez wystawianie faktur VAT stwierdzających usługi, których faktycznie nie wykonał wystawionych dla skarżącego ("A" J. M.). Ponadto, zdaniem organu podatkowego, skarżący błędnie wykazał, w rozliczeniu za listopad 2004 r., sześć faktur VAT, za które otrzymał zapłatę dopiero w grudniu 2004 r. Jako podstawę decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego powołał przepisy art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., w skrócie: "O.p.") art. 19 ust 13, art. 86 ust 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 z zm., dalej: "ustawa o VAT"). Po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r., (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek wniesionej na powyższą decyzję organu odwoławczego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 601/10, uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach wyroku Sąd stwierdził, że organ odwoławczy naruszył art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 O.p., poprzez nieprzedstawienie pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji. W szczególności, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wskazał powodów, dla których odmówił wiarygodności niektórym dowodom potwierdzającym racje skarżącego. W tym też zakresie, uchylając zaskarżoną decyzję, Sąd zobowiązał organ odwoławczy do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, w oparciu o art. 19 ust. 13 pkt 2 lit d) ustawy o VAT, że obowiązek podatkowy skarżącego, wynikający z wystawionych przez niego w listopadzie 2004 r. faktur o nr [...] (dotyczących robót budowlanych), powstał w grudniu 2004 r., a nie w miesiącu poprzedzającym. Po wyroku sądowym, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] r. wydał kolejną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, że spór w sprawie dotyczy możliwości odliczenia przez skarżącego od VAT należnego za grudzień 2004 r. VAT naliczonego z wystawionych przez podwykonawcę faktur z tytułu świadczenia domniemanych usług budowlanych. Wyjaśnił, że odmowa skarżącemu możliwości obniżenia podatku należnego (art. 86-88 ustawy o VAT) znalazła oparcie w szeregu dowodów: wyrokach karnych Sądu Rejonowego dla W. – [...] z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K 102/09 i 6 lutego 2009 r., sygn. akt II K 1576/08, protokole przeprowadzonej u skarżącego kontroli za grudzień 2004 r., ustaleniach z kontroli podatkowej u R. G. oraz Z. D., protokołach ich przesłuchań (z postępowań karnych i podatkowych), a także skarżącego oraz protokołach konfrontacji R. G. ze Z. D. i J. S., wreszcie kopiach wyciągów z rachunków bankowych skarżącego i podwykonawcy. Z powyższych dowodów wynikało, że R. G. nie wykonywał żadnych prac dla skarżącego, zaś faktury wystawiał na polecenie Z. D. i z tego tytułu otrzymywał od niego wynagrodzenie. Co też zostało stwierdzone w powołanych przez organ wyrokach Sądu Rejonowego dla W. [...]. Dlatego, jak podniósł organ odwoławczy, nie można było jednoznacznie uznać, że w czasie owego spotkania R. G. i skarżącego doszło faktycznie do rozliczeń za usługi wskazane na spornych fakturach. Organ podkreślił także, że podwykonawca nie posiadał żadnych możliwości technicznych ani organizacyjnych (pracowników) by roboty, zlecone w takim zakresie, wykonać. Wyjaśnił przy tym, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 790/10, dotyczący analogicznego stanu faktycznego), że jest związany skazującymi wyrokami karnymi, zapadłymi wobec R. G. i Z. D.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 121 O.p., przez ignorowanie korzystnych dla niego ustaleń kontroli podatkowej i rozstrzyganie wątpliwości na jego niekorzyść; art. 122 O.p. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego; art. 191 przez nieuwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazał również, że przez te wadliwości naruszono jego prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących nabycie przez niego podwykonawczych usług budowlanych, a wynikające z przepisów ustawy o VAT. Zarzucił ponadto, że organ nie respektuje wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 601/10. Skarżący uzasadniał, że R. G. wykonywał na jego rzecz, jako podwykonawca, główne roboty rozbiórkowe. W jego ocenie wynika to z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań świadków Z. D. i J. S., którzy – w jego ocenie – potwierdzili, że podwykonawca wykonał rzeczywiste roboty. O tym, że kontakty gospodarcze zainteresowanych podmiotów nie były fikcyjne, świadczyć też miał fakt, że skarżący umiał opisać wygląd swojego kontrahenta, jak i rozkład jego mieszkania – gdzie wielokrotnie rozliczał się z nim na wykonane roboty. Strona skarżąca stwierdziła dalej, że R. G. uczestniczył w przetargach i je wygrywał, co już samo w sobie było rekomendacją dla świadczonych przez niego usług. Wskazał również, że przy wyborze kontrahenta liczy się zdolność do organizacji przez niego pracy i doboru odpowiednich pracowników. Odnośnie zaś parku maszynowego R. G. strona podniosła, że posiadał samochód [...], który nadawał się do wielu prac, a zapewne inne maszyny i urządzenia dzierżawił. Skarżący nie zgodził się z organami podatkowymi, że sam nie zweryfikował swojego kontrahenta. Wyjaśnił, że nie zapłaciłby mu wynagrodzenia, gdyby zamówione u niego roboty nie zostałyby wykonane. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. skarżący, za pośrednictwem swojego pełnomocnika, uzupełnił skargę, podnosząc zarzut naruszenia: 1) przepisów prawa materialnego – art. 99 ust. 12 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu – poprzez przyjęcie, iż na ich mocy można pozbawić podatnika prawa do odliczenia VAT naliczonego i określić zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż w deklaracji podatkowej; 2) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu I SA/Wr 600/10 z dnia 12 stycznia 2011 r.; 3) w konsekwencji naruszenia, wskazanego w pkt 2 – naruszenie przepisów postepowania zawartych w O.p, poprzez ignorowanie korzystnych dla skarżącego, dokonanych w toku prowadzonej u niego kontroli podatkowej, oraz postępowania podatkowego oraz rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść skarżącego; 4) art. 122 O.p. poprzez pominiecie czynności dowodowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego; 5) art. 181 w zw. z art. 187 § 1 i 191 O.p. poprzez niewłaściwą ocenę, a także nieuwzględnienie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, przy uwzględnieniu kwestii dobrej wiary skarżącego przy współpracy z R. G., a także prowadzenie postępowania jednostronnie – to jest ukierunkowanego na z góry założony cel (odmowy skarżącemu prawa do odliczenia VAT naliczonego, zawartego w fakturach dokumentujących prace podwykonawcze); 6) przepisów prawa materialnego oraz procesowego, zawartych w art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p., z uwagi na prowadzenie postepowania odwoławczego i decyzji w sytuacji, gdy postepowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na upływ terminu przedawnienia i tym samym podlegało umorzeniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1547/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę. W pierwszej kolejności Sąd nie podzielił zarzutu przedawnienia zobowiązania za grudzień 2004 r. oraz stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w poprzednio wydanym w sprawie wyroku, co skutkowało bezzasadnością zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zdaniem WSA we Wrocławiu zgromadzone w sprawie dowody potwierdzały ustalony w postępowaniu podatkowym stan faktyczny, zgodnie z którym transakcje zakupu usług nie odbywały się pomiędzy stroną skarżącą a R. G., albowiem podmiot ten w 2004 r. nie prowadził w istocie działalności gospodarczej, nie sprzedawał towarów i nie świadczył usług, nie zatrudniał żadnych pracowników, nie posiadał sprzętu transportowego, budowlanego i nie zlecał także wykonywania usług podwykonawcom, lecz wystawiał tzw. puste faktury na rzecz innych podmiotów otrzymując z tego tytułu wynagrodzenie. Sąd stwierdził również, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż wystawione przez skarżącego w listopadzie 2004 r. faktury, za które ten otrzymał zapłatę w grudniu 2004 r., winny być rozliczone nie w miesiącu ich wystawienia, tj. w listopadzie 2004 r., lecz w miesiącu następnym, tj. w grudniu 2004 r., kiedy to kwoty wynikające z tychże faktur zostały zapłacone. Kwestię tę bowiem przesądził już WSA we Wrocławiu w poprzednio wydanym w sprawie wyroku. Nie miała przy tym znaczenia okoliczność, że za listopad 2004 r. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1546/12 uchylił decyzję organu podatkowego drugiej instancji, albowiem za listopad 2004 r. podatnik nie deklarował kwoty nadwyżki do przeniesienia lecz zobowiązanie podatkowe, a obowiązek podatkowy z tytułu wystawionych przez skarżącego faktur powstał w grudniu 2004 r. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1116/13 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpatrzenia. NSA stwierdził, że kwestia braku rzetelności faktur wystawionych m.in. w 2004 r. dla skarżącego przez R. G. została przesądzona w wyrokach Sądu Rejonowego dla W. - [...] Wydział Karny z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt [...] i z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]. Związanie sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wprost wynika z art. 11 p.p.s.a. W związku z tym przepisem brak jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odmiennych w zakresie, w którym występuje związanie wyrokiem karnym, ze względu na potrzebę uniknięcia sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych zapadałyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Dlatego też okoliczność, że sporne faktury nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu, nie może być w toku niniejszej sprawy skutecznie podważone. Sąd kasacyjny nie podzielił również zarzutu odnośnie nierespektowania wskazań co dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 601/10. Chociaż prawidłowo stwierdziła strona skarżąca, że przedstawione wyżej wyroki karne nie przesądzają o świadomości skarżącego co do tego, iż to nie R. G. był wykonawcą zafakturowanych usług, to fakt, iż podatnik przynajmniej powinien był przypuszczać, iż tak było, potwierdzają inne okoliczności sprawy, jak choćby znajomość z R. G., a zatem musiał wiedzieć jakimi możliwościami fizycznymi (R. G. jest osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim) oraz sprzętowymi dysponuje i w związku z tym mógł przypuszczać, iż R. G. nie gwarantuje wykonania usługi osobiście, a fakt nie zatrudniania przez niego pracowników, dodatkowo dowodzi niewykonania usług wskazanych na fakturach przez ich wystawcę. Powodem uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji było natomiast stwierdzenie, że skoro z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego za listopad 2004 r. i uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej określającej wysokość zobowiązania za ten miesiąc (wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1546/12) – pozostała w obrocie deklaracja podatkowa uwzględniająca przedwcześnie wystawione faktury, to objęcie zobowiązaniem za grudzień 2004 r. tych samych kwot podatku należnego nie licowało z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2115/14, uchylił sporną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...].. Sąd zgodził się z zarzutami strony skarżącej, iż organy nieprawidłowo ujęły w rozliczeniu za grudzień faktury z tytułu robót budowlanych, które strona wykazała w rozliczeniu za okres poprzedzający (w listopadzie 2004 r.). W sytuacji bowiem, w której skutecznie nie podważono deklaracji podatkowej skarżącego za listopad 2004 r., gdzie uwzględnił on kwoty podatku należnego z tytułu faktur o numerach [...] (dotyczących robót budowlanych), opodatkowanie obrotu z tego tytułu w grudniu 2004 r. doprowadziło do ukształtowania sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego w sposób, który nie da się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wywodzoną z art. 2 konstytucji RP. Naruszenie wymienionego przepisu ustawy zasadniczej uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Końcowo Sąd wskazał, że przy ponownym załatwieniu sprawy, organ podatkowy zobowiązany będzie pominąć przy określeniu zobowiązania podatkowego za grudzień 2004 r., kwoty podatku należnego z tytułu robót budowlanych, rozliczone przez podatnika w deklaracji za listopad. Po wyroku sądowym, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wydał zaskarżoną decyzję, którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie podatkowe w VAT za miesiąc grudzień w wysokości 29.714, 00 zł. Na wstępie organ drugiej instancji powołując brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p. stwierdził, iż określone niniejszą decyzją zobowiązanie podatkowe za grudzień 2004 r. przedawni się z dniem 30 kwietnia 2015 r., dlatego też w odniesieniu do grudnia 2004 r. do dnia wydania przedmiotowej decyzji nie nastąpiło jego przedawnienie. W dalszej kolejności wskazał organ odwoławczy, iż dokonana przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2115/14 ocena prawna podjętego rozstrzygnięcia w zakresie przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania i zgromadzonych w jego rezultacie dowodów jest dla tutejszego organu podatkowego wiążącą, a zatem za niezasadne należy uznać zarzuty podatnika w świetle których wbrew ustaleniom organów podatkowych faktury VAT pochodzące od R. G. potwierdzały rzeczywiste transakcje. Odnosząc się do kwestii związanej z przeniesieniem momentu powstania obowiązku podatkowego wynikającego z wystawionych przez podatnika w listopadzie 2004 r. faktur VAT o numerach [...] (dotyczące robót budowalnych) organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na fakt, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. określająca wysokość zobowiązania za listopada 2004 r. uchylona została wyrokiem Sądu z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1546/12 z powodu przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, pozostała zatem w obrocie deklaracja podatkowa uwzględniająca przedwcześnie wystawione faktury. W sytuacji zatem, w której skutecznie nie podważono deklaracji podatkowej strony skarżącej za listopad 2004 r. gdzie uwzględnił od kwoty podatku należnego z tytułu wymienionych powyżej faktur opodatkowanie obrotu z tego tytułu w grudniu 2004 r. doprowadziło do ukształtowania sytuacji faktycznej prawnej podatnika w sposób, który nie da się pogodzić z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP. Tym samym – w ocenie organu – niezbędnym stało ponowne wyliczenie podatku należnego oraz dokonanie prawidłowego rozliczenia VAT za grudzień 2004 r. z pominięciem kwoty podatku należnego z tytułu robót budowlanych rozliczonych przez podatnika w deklaracji za listopad 2004 r. W skardze na decyzję organu drugiej instancji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając decyzji bezzasadność z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego w niej określonego. Z tego względu – zdaniem strony – zaskarżona decyzja nie powinna zostać wydana, jak i nie może ona podlegać wykonaniu w drodze postepowania egzekucyjnego w administracji. Dodał, że w kontekście przedawnienia zobowiązania podatkowego, rozważanie kwestii jego wysokości jest bezcelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący jej uchyleniem. Na wstępie Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 listopada 2014 r. i pominął w rozliczeniu VAT za grudzień 2004 r. kwotę podatku należnego z tytułu robót budowlanych rozliczonych przez podatnika w deklaracji za listopad 2004 r. wypełniając tym samym normę wynikającą z treścią art. 153 p.p.s.a. Następnie Sąd pragnie odnieść się do najdalej idącego i podstawowego zarzutu skargi, tj. przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2004 r. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W rozpatrywanej sprawie liczony zgodnie z regułą zawartą w art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia upływał 31 grudnia 2010 r., bowiem termin płatności podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. upływał 25 stycznia 2005 r. Decyzja wymiarowa Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] za przedmiotowy okres wydana została w dniu [...] r. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] r. Bieg terminu przedawnienia następnie uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w związku z wniesieniem przez stronę skargi do WSA we Wrocławiu. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwało od 30 kwietnia 2010 r. (moment wniesienia skargi do Sądu) do 31 grudnia 2010 r. (245 dni) na mocy art. 70 § 7 pkt 2 O.p. i termin przedawnienia przedmiotowego zobowiązania liczony od dnia 31 marca 2011 r. (dzień doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia Sądu) przypadał na 30 listopada 2011 r. Ponowne wniesienie skargi w dniu 30 sierpnia 2011 r. w przedmiotowej sprawie zawiesiło bieg terminu przedawnienia po raz kolejny. Prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu w niniejszej sprawie z dnia 4 listopada 2014 r. został doręczony organowi podatkowemu drugiej instancji w dniu 28 stycznia 2015 r. Zawieszenie trwało zatem 92 dni a liczony od dnia 29 stycznia 2015 r. termin przypadał na dzień 30 kwietnia 2015 r. Tymczasem zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] r. i doręczona stronie skarżącej w dniu 30 marca 2015 r. W tych okolicznościach niewątpliwe jest, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. nie uległo przedawnieniu. Odnośnie pozostałych okoliczności będących spornymi w sprawie wskazać należy, iż zasadnicza kwestia leżąca u podstaw wniesionej przez podatnika pierwotnej skargi do tutejszego Sądu na decyzję organu drugiej instancji, tj. kwestionowanie ustalonego stanu faktycznego w świetle którego, nie miały miejsca transakcje zakupu usług pomiędzy skarżącym a R. G. i w konsekwencji nie miał on prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji (wykonania robót) została oceniona przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 4 listopada 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2115/14) i wyrażoną w tym orzeczeniu oceną prawną związany jest organ podatkowy wydający zaskarżoną decyzję, co zostało podkreślone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podatkowej. Z tych też względów Sąd jedynie krótko wskazuje, że przedmiotowa kwestia przesądzona została w wyrokach Sądu Rejonowego dla W. - [...] Wydział Karny z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II K 1576/08 i z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K 102/09, w których Sąd uznał Z. D. winnym tego, że w okresie 17 styczeń 2002 r. do 28 grudnia 2006 r. działając czynem ciągłym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłonił R. G. prowadzącego "B" przy ul. [...] we W. do wystawienia poświadczających nieprawdę dokumentów w postaci faktur VAT, ułatwiając zarazem jego popełnienie poprzez dostarczenie informacji na temat wartości faktur, jej odbiorców, a także dostarczając mu do podpisania wypełnione blankiety faktur w tym faktur nr: [...] z dnia 17.12.2004 r., [...] z dnia 20.12.2004 r., [...] z dnia 22.12.2004 r., [...] z dnia 23.12.2004 r., [...] z dnia 30.12.2004 r. wystawionych na rzecz "A" J. M. oraz wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II K 1576/08, w którym Sąd Rejonowy dla W.-[...] Wydział Karny uznał R. G. winnym tego, że w okresie od 17 stycznia 2002 r. do 29 grudnia 2006 r. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "B" przy ul. [...] we W., działając czynem ciągłym oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu ze Z. D. i inną osobą poświadczył nieprawdę w 220 dokumentach faktur VAT poprzez udokumentowanie w nich wykonania usług na rzecz różnych firm, których faktycznie nie wykonał, w tym w fakturach nr: [...] z dnia 17.12.2004 r., [...] z dnia 20.12.2004 r., [...] z dnia 22.12.2004 r., [...] z dnia 23.12.2004 r., [...] z dnia 30.12.2004 r. wystawionych na rzecz "A" J. M. Powyższymi wyrokami karnymi – na mocy art. 11 p.p.s.a. – związany jest Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały ponadto znaczenia twierdzenia skarżącego odnośnie kierowania się dobrą wiarą i brakiem świadomości co do nierzetelności zakwestionowanych faktur. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym, orzekającym w niniejszej sprawie należy powtórzyć, że skarżący co najmniej powinien był przypuszczać, iż R. G. nie może zagwarantować wykonania robót osobiście, a to dlatego, że wobec znajomości z wystawcą faktur (częste kontakty, odwiedziny w domu) wiedział, jakimi możliwościami fizycznymi (R. G. jest osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim) oraz sprzętowymi dysponuje. Z kolei fakt niezatrudniania przez R. G. pracowników, dodatkowo dowodzi niewykonania usług wskazanych na fakturach przez ich wystawcę. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a skargę oddalił jako nieuzasadnioną.