I SA/Wr 1009/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. 1. Stan faktyczny sprawy. 1.1. Pismem z dnia 15 września 2017 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten skarżący powtórzył w przekazanej przez organ odwoławczy skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]). W uzasadnieniu wniosku (zawartym w skardze) skarżący odwołał się do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) wskazując, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wiąże się z obawą wystąpienia obu przesłanek o jakich mowa w ww. przepisie (wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków). W ramach tej argumentacji skarżący wyraził obawę, że wdrożenie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego pozostającego w upadłości układowej spowoduje, że postępowanie upadłościowe stanie się iluzoryczne, a wierzyciele poniosą znaczne straty. Nawiązał również skarżący do zasadności skargi i wykazania przez niego, że postępowanie egzekucyjne w sprawie nie powinno być prowadzone. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 2.1. W związku z samą redakcją wniosku, w którym strona domaga się wstrzymania postępowania egzekucyjnego na wstępie należy wskazać, że wniosek ten, z uwagi na odwołanie się w jego uzasadnieniu do treści art. art. 61 § 3 p.p.s.a. został potraktowany przez Sąd jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia. Kwalifikacja ta jest korzystna dla strony albowiem Sąd nie ma kompetencji co do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego jako takiego, a jedynie, ma możliwość wstrzymywania aktów wydanych w jego toku, o ile oczywiście podlegają one wykonaniu. Pomimo korzystnej dla strony procesowej kwalifikacji wniosku, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł jednak zostać uwzględniony. 2.2. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków 2.3. W rozpatrywanej sprawie, to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku, a charakter prawny postanowienia objętego wnioskiem o jego wstrzymanie. 2.4. W orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. 2.5. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje (postanowienia) odmowne, jak również decyzje (postanowienia), które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744) . 2.6. Skutków materialnoprawnych, postrzeganych jako węzeł praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu nie wywołuje, stanowiące przedmiot wniosku, postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. (nr [...]). Należy wyjaśnić, że postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Nie kreuje zatem obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym przez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się zatem do wykonania. Tym samym, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II GZ 306/15, a także postanowienie NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 737/15). 2.7. Niezależnie jednak od powyższych okoliczności, Sąd wyjaśnia, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Argumenty przeciwko legalności zaskarżonego postanowienia oraz prowadzonej przez organy egzekucji nie mogą zatem być w swej wymowie równoważne przesłankom z art. 61 § 3 p.p.s.a. 2.8. Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił uwzględnienia wniosku, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.