I SA/Wr 1091/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odmowy umorzenia zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za m-ce: X, XI i XII/2015 r. oraz I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX/2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Uzasadnienie: W skardze z dnia 2 października 2018 r. na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za m-ce: X, XI i XII/2015 r. oraz I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX/2016 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 61 p.p.s.a., LEX). Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. W orzecznictwie podkreślono, że również decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej nie nakłada żadnych obowiązków materialnoprawnych, a więc nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 27 czerwca 2013r., sygn. akt I FZ 306/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2014r., sygn. akt II FZ 1578/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostaje decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za m-ce: X, XI i XII/2015 r. oraz I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX/2016 r., która to nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja należy do tej kategorii aktów prawnych, które nie posiadają przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.