I SA/Wr 1111/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi L. Z. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 567/11 postanawia: I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; II. zwrócić L. Z. kwotę 139 (sto trzydzieści dziewięć) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania. Prawomocnym wyrokiem z dnia 30.06.2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 567/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...].02.2011 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2009 r. W dniu 2.09.2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący L. Z., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył na podstawie art. 272 § 1 i 3 w zw. z art. 270 i art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 2.06.2016 r. w sprawie C-418/14, o którym skarżący powziął wiadomość w dniu 30.06.2016 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że oddalając skargę w dniu 30.06.2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł na niekorzyść strony na podstawie przepisów prawa krajowego, tj. art. 89 ust. 1, 4, 5 i 14-16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm.), zwanej dalej: u.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie wszczęte przez organy podatkowe wykazało, że podatnik dokonał szeregu transakcji sprzedaży oleju opałowego w okresie obowiązywania art. 89 ust. 1, 4, 5 i 14-16 u.p.a. Stwierdzono, że dokonano sprawdzenia owych transakcji sprzedaży i nie ma wątpliwości, iż nabywcy potwierdzili zakup i zużycie tego paliwa do celów opałowych. Jednakże podatnik nie złożył w terminie zestawienia oświadczeń nabywców przewidzianego w art. 89 ust. 14 u.p.a. W konsekwencji wyłącznie z tego powodu została zastosowana stawka podatku jak dla paliw silnikowych przewidziana w art. 89 ust. 4 pkt 1 i ust. 16 u.p.a. Z kolei w dniu 2 czerwca 2016 r. TSUE wydał orzeczenie C-418/14 w którym orzekł, że: Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości. Zatem z uwagi na fakt, że w ramach postępowania prowadzonego przez organy podatkowe w stosunku do skarżącego zostało stwierdzone, że przeznaczenie sprzedanego oleju opałowego do celów opałowych nie budziło wątpliwości i zostało potwierdzone przez ich nabywców, to w świetle art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a. zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30.06.2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 567/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 617). Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 271-273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") zawarte w Dziale VII, zatytułowanym "Wznowienie postępowania" stanowią zamknięty katalog podstaw wznowienia. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w piśmiennictwie akcentuje się, że w procesie badania dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie nie jest możliwe stosowanie wykładni rozszerzającej, co oznacza, że przesłanki wznowieniowe muszą być interpretowane w sposób ścisły (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.08.2012 r., sygn. akt I FSK 281/12, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako "CBOSA"). Obowiązek kontrolowania przez Sąd na posiedzeniu niejawnym nie tylko terminowości skargi o wznowienie, ale i tego, czy opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia wynika z treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Przy czym, nie chodzi na tym etapie o badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie, lecz wyłącznie tego, czy zostały zachowane warunki umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.10.2011 r., sygn. akt I OSK 1722/11 i wskazane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca podstawę prawną do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 30.06.2011 r., wywodziła z regulacji art. 272 § 3 p.p.s.a., powołując się na wyrok TSUE z dnia 2.06.2016 r. w sprawie C-418/14. Powołany przez stronę jako podstawa prawna skargi o wznowienie przepis art. 272 § 3 p.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Niewątpliwie, orzeczenie TSUE wydane w trybie pytania prejudycjalnego spełnia wymóg rozstrzygnięcia o jakim mowa w powołanym przepisie, co powszechnie aprobowane jest w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27.10.2016 r., sygn. akt I SA/Lu 566/16 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.10.2016 r., sygn. akt I GSK 1120/16). Nie oznacza to jednak, że orzeczenie TSUE wydane w trybie prejudycjalnym może stanowić generalną podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego we wszystkim sprawach, do których mogłoby to orzeczenie znaleźć zastosowanie. Takiemu założeniu sprzeciwia się regulacja art. 272 § 3 p.p.s.a. zdanie drugie, z której wynika wyłączne uprawnienie adresata rozstrzygnięcia organu międzynarodowego do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania, skoro "termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego". Należy zatem przyjąć, że osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie jest uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. (A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Wolters Kluwer 2016, SIP Lex nr 498730, komentarz do art. 272, teza 12). Podkreślić trzeba, że prezentowany pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym, gdzie zwraca się uwagę, że w ramach przesłanki z art. 272 § 3 p.p.s.a. chodzi o takie rozstrzygnięcie organu międzynarodowego, którego adresatem jest strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15.01.2013 r., sygn. akt I FSK 1473/12; 11.07.2013 r., sygn. akt II GSK 486/13 i 11.06.2013 r., sygn. akt II GSK 927/13, orzeczenia dostępne na CBOSA). Podkreśla się również, że zawarte w treści art. 272 § 3 zdanie drugie sformułowanie, "Przepis § 2 stosuje się odpowiednio" nie uprawnia do stosowania wykładni rozszerzającej tego przepisu i przyjęcia, że z uwagi na powszechną moc obowiązującą orzeczeń organu międzynarodowego, jakim jest TSUE, adresowaną do nieoznaczonego kręgu osób, każda z nich może być podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. (por. powołany już wcześniej wyrok w sprawie I SA/Lu 566/16 i powołane tam orzecznictwo sądowe). Mając na uwadze przedstawioną dotąd argumentację należy stwierdzić, że skoro stronami powoływanego przez skarżącego (jako podstawa wznowienia) wyroku TSUE zapadłego w sprawie C-418/14 byli - ROZ-ŚWIT Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy Henryk Ciurko, Adam Pawłowski spółka jawna oraz Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu to skarżący jako podmiot nie biorący udział w postępowaniu przed TSUE nie jest uprawniony do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 3 p.p.s.a. w powołaniu na wyrok TSUE w sprawie C-418/14. Powyższa okoliczność, przy uwzględnieniu wcześniej przedstawionej argumentacji prawnej, obligowała Sąd do uznania, że złożona w sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Końcowo należy wskazać, że podobny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w innej sprawie skarżącego, także dotyczącej żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z wyrokiem TSUE w sprawie C-418/14 (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.10.2016 r., sygn. akt I GSK 1120/16, dostępny na CBOSA).