I SA/Wr 1161/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 20.02.2014 r. skarżący wniósł za pośrednictwem Burmistrza Gminy i Miasta L. do tut. Sądu pismo opatrzone nazwą "Pozew zbiorowy", w którym zakwestionował sposób wykonywania na terenie tej gminy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz 1399 ze zm.) oraz prowadzenia polityki społeczno-gospodarczej na jej terenie. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przekazuje pismo wraz kompletem materiałów wg. właściwości. Ponadto poinformował, że wobec zawarcia w " pozwie" stwierdzeń wskazujących na możliwość popełnienia przestępstwa, o treści pisma powiadomiono Prokuraturę Rejonową w L. Pismem z dnia 31.03.2014 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez precyzyjne wskazanie organu , którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, numeru i daty zaskarżonego aktu administracyjnego oraz określenie przedmiotu sprawy w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi strona wskazała, że skarga dotyczy działalności Burmistrza Gminy i Miasta L., a "punktem spornym jest decyzja nr [...] z dnia [...].02.2014 r." w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dalszej części wraziła swoją dezaprobatę dla sposobu sprawowania funkcji przez Burmistrza i zgłosiła związane z tym postulaty zmian. Końcowo skarżący wniósł o zwrot kosztów "koszt dojazdów do sądów w kwocie 500 zł". Wobec powyższego Sąd przyjął, że pismo strony z dnia 20.02.2014 r. jest w istocie skargą na decyzję wydaną w I instancji. W piśmie z dnia 6.05.2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący jak wynika z treści oświadczenia strony (k. 13) przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20.02.2014 r. uczynił decyzję pierwszoinstancyjną Burmistrza Gminy i Miasta L. z dnia [...].02.2014r. Od tej decyzji skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania , stosownie do treści art. 220 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (t.j.Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm.). Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie. Niezależnie od tego czy skarżący złożył odwołanie czy też nie, skarga na decyzję I instancji jest niedopuszczalna. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję II instancji, rozpoznając którą Sąd bada także legalność decyzji I instancji. Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi strona bezsprzecznie czyni decyzję organu I instancji, co do której nie wyczerpano środków zaskarżenia, skargę należy uznać za przedwczesną, a przez to z innych przyczyn niedopuszczalną zatem podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W kontekście złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym należy wskazać, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1084/12, z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 619/12, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 788/09, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. W konsekwencji skoro w niniejszej sprawie skarga jako wniesiona na rozstrzygnięcie organu I instancji, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, to do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zastosowanie będzie miał powołany wyżej art. 247 p.p.s.a. Skoro bowiem skarga złożona w tej sprawie, wobec braku wyczerpania środków zaskarżenia nie może zostać rozpatrzona z przyczyn procesowych, co jest równoznaczne z oczywistą bezzasadnością skargi, to tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt II sentencji postanowienia. Końcowo należy wyjaśnić, w odniesieniu do wniosku strony o zwrot kosztów postępowania (dojazdu do sądu w kwocie 500 zł), że nie było podstaw do orzekania w tym przedmiocie. Co do zasady stosownie do regulacji art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. dodatkona mocy art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Skoro zatem rozpatrywanej sprawie wydano postanowienie o odrzuceniu skargi, a skarżący nie opłacił złożonej przez siebie skargi to przyjąć więc należało, że stronie nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, do których zalicza się zarówno uiszczony wpis jako koszt sądowy jak i wnioskowane przez stronę koszty przejazdów.