I SA/Wr 1270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Barbara Ciołek, , Protokolant: Daria Laskowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi L. I. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydania interpretacji indywidualnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego oddala skargę w całości. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Przedmiotem skargi L. I. (dalej: podatnik, strona, skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. (działającego w imieniu Ministra Finansów) z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]), utrzymujące w mocy postanowienie tego organu podatkowego z [...] marca 2015 r. (nr [...]), wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy, podatnik wniósł o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej z zakresu podatku od towarów i usług. W opisie zdarzenia przyszłego poinformował, że planuje utworzenie spółki komandytowej, w której obejmie funkcję komandytariusza. Nowo utworzony podmiot ma powstać z przekształcenia spółki z o.o., która ma objąć funkcję komplementariusza. Utworzona w drodze przekształcenia spółka komandytowa będzie właścicielem nieruchomości, na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Spółka komandytowa, jako odrębny od swoich wspólników podmiot oraz zarejestrowany czynny podatnik VAT, będzie (w ramach wykonywanej przez siebie działalności) wynajmować podatnikowi ww. nieruchomość na cele mieszkalne. Umowna kwota czynszu stanowić będzie średnią arytmetyczną dla podanych przez profesjonalne podmioty wartości rynkowych przedmiotu najmu. Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, podatnik sformułował pytanie, czy ustalona między spółką a najemcą kwota wynagrodzenia będzie stanowiła prawidłową, niepodważalną w trybie art. 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej: u.p.t.u.), podstawę opodatkowania podatkiem VAT? Wyrażając własne stanowisko w sprawie, podatnik nie wykluczył, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym, w relacji wynajmujący-najemca, mogą wystąpić powiązania, o jakich mowa w art. 32 ust. 2 u.p.t.u. Jednocześnie, wyraził pogląd, że na tle przedstawionych okoliczności, ustalona między spółką a nim kwota wynagrodzenia (z tytułu usługi najmu) będzie stanowiła prawidłową, niepodważalną w trybie art. 32 u.p.t.u. podstawę opodatkowania podatkiem VAT. W opinii podatnika, o niepodważalności umówionego wynagrodzenia w trybie art. 32 u.p.t.u. przesądzać będzie sposób jego ustalenia, uwzględniający takie (obiektywne) okoliczności jak to, że kwota czynszu równa będzie wartości rynkowej przedmiotu najmu oraz że jej wysokość zostanie ustalona w sposób zobiektywizowany, tj. przy udziale zewnętrznych, niezależnych podmiotów. Postanowieniem z [...] marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej w P. (działający z upoważnienia Ministra Finansów) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Odwołując się do art. 14b § 1 i art. 14k-14n O.p. zaznaczył, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej, związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego, tj. takich, których sposób zastosowania może mieć wpływ na prawidłowość rozpoznania przez podatnika zobowiązania podatkowego a w konsekwencji rozliczenia podatku. A contrario wywiódł, że przedmiotem interpretacji indywidualnej, wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p., nie mogą być przepisy niepodatkowe i przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym. Za noszący taki charakter uznał organ podatkowy - objęty treścią zapytania wniosku - art. 32 ust. 1 u.p.t.u. Zwrócił uwagę, że przepis ten zobowiązuje organ podatkowy do określenia podstawy opodatkowania w kwocie wynikającej z decyzji (rynkowej), w przypadku, gdy na skutek zdarzeń i okoliczności, o których mowa w art. 32 ust. 2 u.p.t.u., podatnik doprowadzi do zaniżenia podstawy opodatkowania a w konsekwencji także kwoty należnego podatku. Organ podatkowy zwrócił uwagę, że zawarte we wniosku pytanie nie dotyczy wykładni (sposobu rozumienia) ww. przepisu na tle okoliczności przedstawionych we wniosku, lecz gwarancji, że - na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - nie zostanie wdrożona względem podatnika procedura z art. 32 ust. 1 u.p.t.u. Wyjaśniając gwarancyjny charakter interpretacji indywidualnych, organ podkreślił, że dokonane w interpretacji indywidualnej rozstrzygnięcie nie może gwarantować niewzruszalności podjętych przez wnioskodawcę działań a tylko zapewniać ochronę na etapie postępowania podatkowego. Wyjaśnił, że organ wydający pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym, w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym, prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Reasumując, organ podatkowy uznał, że zawarte we wniosku pytanie nie mieści się w zakresie wyznaczonym treścią art. 14b O.p. Stwierdził, że nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania takiego wniosku w ramach postępowania uregulowanego w rozdziale 1a działu II Ordynacji podatkowej. W zażaleniu, podatnik nie zgodził się z oceną, że zawarte we wniosku pytanie nie mieści się w zakresie normatywnym art. 14b § 1 O.p. Podkreślił, że przepis ten operuje pojęciem przepisów prawa podatkowego, które należy rozumieć szeroko, tj. jako odnoszące się do przepisów prawa materialnego i procesowego. Zwrócił uwagę, że funkcja gwarancyjna interpretacji podatkowych uzależniona jest od tego, czy wskazany przez wnioskodawcę opis okoliczności faktycznych znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Podkreślił, że to wnioskodawca ponosi ryzyko wadliwego, czy nie dość precyzyjnego, sformułowania wniosku. Zdaniem podatnika, zaniechanie wezwania wnioskodawcy w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. dowodzi, że opis przedstawiony we wniosku organ podatkowy uznał za kompletny i wyczerpujący. Brak było zatem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego. W odwołaniu zarzucono również błędną wykładnię przesłanki "innych przyczyn" w rozumieniu art. 165a O.p. Odwołując się do sposobu, w jaki zakres znaczeniowy tego pojęcia przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 sierpnia 2014 r. (II FSK 2108/12) stwierdzono, że żadna z okoliczności wskazanych w ww. wyroku nie wystąpiła w stanie faktycznym sprawy. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r., wydanym m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w P. (działając w trybie instancyjnym), utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. Organ podatkowy podtrzymał pogląd, w myśl którego, przedmiotem interpretacji indywidualnej - wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p. - nie mogą być przepisy niepodatkowe i przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym. Akcentując istotę i charakter interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach wyjaśnił, że instytucja ta opiera się na przyznaniu podatnikowi prawa do pytania o zakres i sposób stosowania przepisów normujących dowolny podatek w indywidualnej sprawie tego podatnika. A zatem, przedmiotem pytania mogą być tylko takie przepisy prawa podatkowego, które zawierają normy adresowane do wnioskodawcy (do których mógłby się on zastosować). Wyjaśnił, że treść wniosku wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Dokonując ponownej analizy treści wniosku, organ podatkowy zwrócił uwagę, że - występując z wnioskiem - podatnik nie dążył do uzyskania odpowiedzi, czy prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania ale czy podstawa ta (umowna cena najmu) nie zostanie podważona w trybie art. 32 ust. 1 u.p.t.u. Tak sformułowane pytanie wniosku organ ocenił jako wykraczające poza granice postępowania interpretacyjnego, wyznaczone treścią art. 14b § 1 O.p. Stwierdził, że pytanie to sprowadza się do oceny opisu stanu faktycznego, nie zaś wykładni przepisu prawa podatkowego. Podkreślił, że składając rzeczony wniosek podatnik nie może uzyskać gwarancji, o jaką pyta. Wyjaśnił, że interpretacje indywidualne zapewniają podatnikom ochronę w postaci zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Nie mogą natomiast pozbawiać organów podatkowych przysługujących im uprawnień w zakresie czynności weryfikacyjnych i dowodowych, wykonywanych w trybach postępowania podatkowego i kontrolnego. W skardze, skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień. Formułując zarzuty skargi, wskazał na naruszenie: – art. 14b § 1 O.p. przez odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego pomimo spełnienia przez skarżącego wszystkich przewidzianych przez prawo wymogów, a przez to również naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.; – art. 121 § 1 i art. 233 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez akceptację uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, składającego się w większości z - niemających znaczenia na gruncie niniejszej sprawy - ogólnych wywodów, podczas gdy uzasadnienie właściwego rozstrzygnięcia, odnoszące się do meritum, ograniczone zostało do pozbawionego argumentów minimum i powielenia tego samego błędu bezpośrednio w zaskarżonym postanowieniu; – art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w zw. z art. 239 w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego pomimo braku podstaw do takiej odmowy. W rozwinięciu skarżący zarzucił, że złożony przez niego wniosek o wydanie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie spełniał niezbędne wymogi formalne, albowiem zawarty w nim opis stanu faktycznego był dostatecznie precyzyjny oraz pozostawał w związku z ewentualną - przyszłą sytuacją prawną skarżącego na gruncie u.p.t.u. Wskazując na powyższe, skarżący utrzymał wyrażany wcześniej pogląd, że wydane w sprawie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 14b § 1 O.p. było pozbawione podstaw prawnych i skutkowało pozbawieniem prawa do zweryfikowania prawidłowości stanowiska, jakie skarżący wyraził we wniosku. Skarżący odwołał się do ratio legis wprowadzenia indywidualnych interpretacji podatkowych podkreślając, że celem ich wprowadzenia było dążenie do usunięcia niepewności podatnika co do jego sytuacji prawnej w świetle konkretnych przepisów prawa podatkowego. Zarzucił, że uzasadnienie skarżonego postanowienia składa się głównie z "abstrakcyjnych wywodów", nie pozwalając stwierdzić przesłanek, jakimi kierował się organ podatkowy wydając to postanowienie. Wyraził pogląd, że już sam fakt tego rodzaju uchybienia dostatecznie uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Procesową płaszczyznę sporu stanowi - wydane na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h O.p. - postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] marca 2015 r., dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Kwestionując zgodność z prawem ww. postanowienia, skarżący zasadniczą część skargi opierał na odwołaniu się do kryterium celu, jakiemu służyć ma instytucja wydawania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. W kontekście tym akcentował, że instytucja ta służyć ma wyjaśnieniu wątpliwości podatników w stosowaniu określonych przepisów prawa podatkowego a zatem także wątpliwości, jakie na tle art. 32 u.p.t.u. powziął skarżący w odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Do wykładni celowościowej instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych nawiązywał również - orzekający w sprawie, w obu instancjach - organ podatkowy, wywodząc jednak na tej podstawie (uzupełnionej dodatkowo wynikami wykładni systemowej) wnioski przeciwne do tych, jakie prezentował skarżący. Dokonując kontroli legalności skarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia pierwszoinstancyjnego, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, także tych objętych zarzutami skargi. Tym samym, podobnie jak orzekający w sprawie organ podatkowy, Sad uznał, że złożony w sprawie wniosek nie spełniał wymogów warunkujących wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. W punkcie wyjścia do dalszych rozważań w tym zakresie, należy poczynić zastrzeżenie, że - jakkolwiek - w art. 14b § 1 O.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia tej instytucji prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bowiem bezwarunkowa, przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. To właśnie ta ostatnia kwestia stanowiła w sprawie zasadniczą oś sporu między stronami. Jakkolwiek nie jest pozbawione racjonalności stanowisko skarżącego, który zarzuca, że użyte w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć szeroko, tj. jako odnoszące się także do przepisów procesowych (a nie tylko materialnoprawnych), to jednak argumentacja ta pomija - istotny na gruncie indywidualnych interpretacji podatkowych - argument, że ich przedmiotem mogą być tylko takie przepisy, których potencjalnym adresatem jest podatnik a nie organ podatkowy. Konstatacja ta pozostaje w zgodzie z ratio legis wprowadzenia omawianej instytucji do Ordynacji podatkowej. Wypada przy tej okazji podkreślić, że celem interpretacji indywidualnej jest wskazanie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega - na gruncie prawa podatkowego - skutki prawne przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lipca 2014 r., I SA/Gd 517/14, LEX nr 1499912). Rozwijając ten wątek wymaga podkreślenia, że trafnie Dyrektor Izby Skarbowej w P. zarzuca, że sformułowane we wniosku pytanie nie dotyczyło wątpliwości w zakresie prawnopodatkowej oceny stanu faktycznego, lecz zapewnienia gwarancji, że w przedstawionych okolicznościach faktycznych nie zajdą przesłanki do określenia podstawy opodatkowania w trybie art. 32 ust. 1 u.p.t.u., tj. że ustalona między skarżącym a spółką cena za udostępnienie przedmiotu najmu będzie prawidłowa i niepodważalna. Powracając do kwestii samego pojęcia przepisów prawa podatkowego, wymaga odnotowania, że zakres znaczeniowy tego pojęcia (także na gruncie omawianej instytucji) był przedmiotem pogłębionej analizy sądów administracyjnych, a wypracowana w orzecznictwie próba zdefiniowania tego pojęcia, w znaczeniu nadanym treścią art. 14b § 1 O.p., nakazuje przyjąć, że pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne podatku, tj. tak podmiotowe, jak i przedmiotowe. Przepisy te powinny zatem odnosić się do sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2013 r., I SA/Ke 677/13, LEX nr 1426557 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2014 r., II FSK 2524/12, LEX 1591751). Podzielając ten pogląd, Sąd jednocześnie zwraca uwagę, że wprawdzie przepis art. 32 ust. 1 u.p.t.u. pozostaje w niewątpliwym związku z elementem konstrukcyjnym podatku, jakim jest podstawa opodatkowania, niemniej, adresatem tego przepisu jest organ podatkowy, który zobowiązany jest zastosować procedurę z art. 32 ust. 1 u.p.t.u., w sytuacji, gdy przeprowadzona weryfikacja podatnika będzie wskazywać na wykonywanie czynności opodatkowanych przy istnieniu powiązań z ust. 2 ww. przepisu. A zatem, nie jest to sytuacja tożsama z przypadkiem, gdy podatnik ma wątpliwości odnośnie tego, jak samodzielnie wyliczyć podstawę opodatkowania i o potwierdzenie słuszności swojego stanowiska zwraca się do organu interpretacyjnego właśnie w trybie art. 14b § 1 O.p. Z tej przyczyny, sam argument skarżącego, że objęty zapytaniem wniosku przepis art. 32 u.p.t.u. dotyczy możliwego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania nie mógł mieć w sprawie decydującego znaczenia. Dodatkowo należy zauważyć, że zastosowanie rzeczonego przepisu pozostaje w ścisłym związku z wynikami weryfikacji rozliczeń podatkowych podatnika i ma miejsce na etapie postępowania podatkowego (kontrolnego). Tymczasem, procedura wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych ma charakter autonomiczny względem postępowania podatkowego (kontrolnego). Jej celem nie jest dążenie do tzw. prawdy obiektywnej, lecz wyjaśnienie sposobu zastosowania określonych przepisów prawa podatkowego na tle okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Przechodząc do równie spornej w sprawie kwestii samego zredagowania pytania zawartego we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej, słusznie zwraca uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w P., że istota tego pytania nie sprowadzała się do oceny, czy strona prawidłowo ustaliła podstawę opodatkowania wykonywanych czynności, lecz do uzyskania gwarancji, że - na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego - nie zostanie wdrożona procedura z art. 32 ust. 1 u.p.t.u. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że tak zredagowane pytanie, a w konsekwencji, wyrażona na jego tle własna, podatkowoprawna ocena podatnika, przesądzały o niedopuszczalności - w sprawie - wszczęcia oraz wydania indywidualnej interpretacji podatkowej. Powyższe znajduje uzasadnienie w wykładni celowościowej oraz systemowej przepisów regulujących tę instytucję, co rzeczowo i trafnie wyjaśnił organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu. Wypada podkreślić, że treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego, co oznacza, że wydający interpretację organ podatkowy związany jest merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany (podatnik) przedstawi we wniosku. Innymi słowy, organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku - przedmiotu sprawy, który zakreślają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego, dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W świetle przedstawionych uwag, nie budzi wątpliwości Sądu, że tak rozumiany zakres przedmiotowy wniosku, jaki złożył skarżący, nie mieści się w zakresie normatywnym, wynikającym z treści art. 14b § 1 i § 2 O.p. Jak trafnie spostrzegł orzekający w sprawie organ podatkowy, odpowiedź na postawione we wniosku pytanie sprowadzałaby się bowiem w istocie nie do oceny art. 32 u.p.t.u. (z treści wniosku nie wynika, aby przesłanki zastosowania tego przepisu budziły wątpliwości interpretacyjne wnioskodawcy), lecz do oceny stanu faktycznego pod kątem braku podstaw do zastosowania tej właśnie regulacji prawnej. Jak zostało to już podkreślone we wcześniejszych rozważaniach Sądu, ww. przepis znajduje zastosowanie w toku postępowania wymiarowego, na tle ściśle określonych okoliczności faktycznych, których ustalenie stanowi następstwo określonych ustaleń dowodowych. Tymczasem, na gruncie przepisów normujących zasady wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych, organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, ich rozstrzygnięcie nie ma charakteru władczego, a sama interpretacja nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego. Powyższe przesądza o oczywistej bezzasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów O.p. Skoro istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, to - bezspornie - Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w trybie instancyjnym, nie naruszył prawa (przepisu art. 233 § 1 pkt 1 O.p.) utrzymując w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne o takim właśnie przedmiocie. Należy dodać, że Sąd nie stwierdził także zasadności podniesionych w skardze zarzutów odnośnie samego sposobu uzasadnienia przez organ podatkowy wydanych w sprawie rozstrzygnięć procesowych, które w opinii skarżącego były lakoniczne i nie odnosiły się do meritum sprawy. W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu (podobnie jak w postanowieniu pierwszoinstancyjnym) organ podatkowy wyczerpująco i trafnie wyjaśnił przyczyny uznania, że wydanie w sprawie interpretacji indywidualnej jest niedopuszczalne. Nie może tu być zarzutem okoliczność, że zasadniczą część swoich rozważań organ podatkowy wsparł wykładnią celowościową i systemową, gdyż taką w istocie wykładnię należało przeprowadzić. Wymaga także zwrócenia uwagi, że przepis art. 165a O.p., do którego odsyła art. 14h O.p., operuje bardzo ogólną przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy postępowanie to z jakichkolwiek innych przyczyn (poza sytuacją braku przymiotu strony) nie może być wszczęte. Zdaniem Sądu, organ podatkowy wyczerpująco, a przy tym prawidłowo, wyjaśnił sposób rozumienia tej przesłanki na tle okoliczności analizowanej sprawy, stosując ww. przepis "odpowiednio", a więc z uwzględnieniem specyfiki omawianego postępowania. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę w całości.