I SA/Wr 1340/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę w całości. Zaskrżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r., Nr [...], odmawiającą umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 13.043,00 zł. Wnioskiem z dnia 10 września 2015 r. J. K. zwrócił się do Wójta Gminy K. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za między innymi rok 2015. We wniosku powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 71/15 dotyczące odmowy umorzenie zaległości podatkowych za lata 2010-2013. Decyzją z dnia [...] r., oznaczoną Nr [...] Wójt Gminy K. odmówił J. K. umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 13.043,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przywołał przepisy Ordynacji podatkowej regulujące podstawy udzielenia ulg w zaległościach podatkowych, wskazując, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji transakcja kupna działki nr [...] położonej w Ka. była przemyślana, a podatnik miał świadomość wiążących się z tym konsekwencji podatkowych. Ogłoszenie o licytacji w/w działki było czytelne i wynikał z niego między innymi obowiązek rekultywacji tej działki. Podatnik, nabywając tą działkę, nie został wprowadzony w błąd, a żadne informację nie zostały zatajone. Zdaniem Wójta Gminy K. podatnik może zlecić wykonanie prac rekultywacyjnych innemu podmiotowi, a następnie za takie zastępcze wykonanie rekultywacji może dochodzić zwrotu należności od podmiotu, na którym ciążaył obowiązek rekultywacji. Organ podniósł, że oświadczenie o stanie majątkowym zostało przez podatnika wypełnione nieprecyzyjnie oraz wskazał na posiadane przez niego składniki majątkowe. Z powyższych powodów organ podatkowy pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. W odwołaniu podatnik podniósł, że przedmiotowa nieruchomość formalnie jest sklasyfikowana jako użytki kopalne, ale praktycznie stanowi nieużytek. Aby zmienić przeznaczenie terenu konieczna jest jego rekultywacja, do której zobowiązana jest "A". Teren jest wyłączony spod koncesji górniczej, nie są prowadzone żadne prace eksploatacyjne, jest porośnięty samosiejkami i nie ma możliwości podjęcia prac górniczych, nieruchomość nie jest także wykorzystywana gospodarczo. Odwołujący podniósł, że nie ma wpływu na to, że podmiot zobowiązany do rekultywacji nie przeprowadza jej, a organy państwowe nie podejmują żadnych kroków, aby do tego przymusić, obciążając jednocześnie odwołującego się podatkami. Uzasadniając ważny interes podatnika, odwołujący zwrócił uwagę na nadzwyczajną i niezależną od niego sytuację, w jakiej się znalazł, nie może bowiem podjąć żadnych kroków, aby zmienić przeznaczenie gruntu. Utrzymując w mocy decyzją organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dysponowało jedynie nieprecyzyjnym oświadczeniem majątkowym podatnika złożonym w listopadzie 2015 r. Przytaczając treść tego oświadczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że sytuacja finansowa podatnika nie przemawia za zastosowaniem ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Podatnik zgodnie ze swoim oświadczeniem osiąga stały dochód w kwocie 3.005 zł miesięcznie. Ponadto należy przyjąć, że podatnik osiąga dochody z tytułu posiadanych nieruchomości (co sam wprost podaje), bowiem podatnik nie wykazał, aby koszty utrzymania nieruchomości przewyższały wysokości przychodów. Dodatkowo SKO wskazało, że podatnik jest wspólnikiem kilku spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, a wartość jego udziałów w tych spółkach zgodnie z danymi w KRS wynosi - 53.800 zł. Mimo podniesienia w odwołaniu, że w/w spółki nie prowadzą działalności gospodarczej lub też przynoszą minimalny zysk, Podatnik w żaden sposób tego nie wykazał. Poza tym sam podatnik podaje w treści odwołania, że jedna ze spółek po kilku latach strat obecnie wykazuje zyski, a zatem istnieje duże prawdopodobieństwo, że sytuacja finansowa tej spółki z roku na rok będzie coraz lepsza, co powinno również mieć wpływ na sytuacje finansową J. K., jako wspólnika tej spółki. Podatnik prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada na utrzymaniu innych osób. W ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławczgo istotną informacją jest to, iż Podatnik osiągnął już wiek emerytalny, co uprawnia go do wystąpienia o przyznanie emerytury. Niestety z powodu własnego zaniedbania - podatnik do tej pory nie uczynił tego. Zastrzec należy, że w chwili obecnej minimalna emerytura z powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych wynosi 882,56 zł, a zatem jest to kwota, z której podatnik w sposób niezrozumiały zrezygnował, mimo że dochód ten mógłby np. przeznaczyć na spłatę zaległości w podatku od nieruchomości w ratach. Niewątpliwie takie postępowanie strony nie zasługuje na uwzględnienie i jest sprzeczne z jej interesem. Nie do zaakceptowania jest postawa podatnika, który z jednej strony oczekuje umorzenia swoich zaległości publicznoprawnych, a z drugiej strony - sam rezygnuje z przysługującemu mu dochodu z tytułu emerytury. Nie bez znaczenie dla oceny sytuacji finansowej podatnika jest okoliczność, iż posiada on liczne nieruchomości. Jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 16,77 ha oraz lasu o powierzchni 0,19 ha na terenie gminy Kb., gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,10 ha, zabudowanego budynkiem mieszkalnym na terenie gminy B., gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,41 ha oraz lasu o powierzchni 1,36 ha na terenie gminy R., na terenie Gminy L. jest współwłaścicielem działki zabudowanej o powierzchni 0,1209 ha oraz włąścicielemdziałki o powierzchni 0,219 ha w gminie 0,1209 ha. Wszystkie te nieruchomości powinny przynosić dochody. Niezrozumiałe jest, że w oświadczeniu majątkowym podatnik nie wykazał tych nieruchomości, jak również nie wykazał wysokości dochodów wynikających z posiadania nieruchomości. Poza tym podatnik, posiadając tak liczne nieruchomości, winien rozważyć sprzedaż którejkolwiek z nich tak, aby osiągnięty dochód mógł przeznaczyć na spłatę swoich zobowiązań. Niewątpliwie posiadane nieruchomości stanowią prawo majątkowe, które można spieniężyć. Odnosząc się do podnoszonego przez podatnika argumentu w postaci braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości we wsi Ka., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że niepowodzenia finansowe w działalności gospodarczej w zasadzie nie stanowią o istnieniu ważnego interesu podatnika, gdyż są one objęte ryzykiem gospodarczym podmiotu podejmującego działalność gospodarczą. Bezspornym pozostaje, że J. K. postanowieniem z dnia [...] 2010 r., sygn. [...] Co [...]/10 nabył prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] położonej w obrębie wsi Ka. Kolegium nie kwestionuje w żaden sposób okoliczności cofnięcia koncesji na wydobycie piasku na przedmiotowej nieruchomości, a także okoliczności związanych z brakiem możliwości przekształcenia terenu do czasu przeprowadzenia jego rekultywacji. Jak wynika z akt sprawy obowiązek rekultywacji spoczywa na "A" i podatnik nie ma żadnego wpływu i nie może w żaden sposób wymusić przeprowadzenia tej rekultywacji. Jednak podzielić należy stanowisko Wójta Gminy K., że podatnik, dokonując zakupu nieruchomości, miał świadomość wiążących się z tym konsekwencjami. Ogłoszenie o licytacji w/w działki było czytelne i wynikał z niego między innymi obowiązek rekultywacji tej działki. Podatnik, nabywając tą działkę, nie został wprowadzony w błąd, a żadne informację nie zostały zatajone. J. K. może na drodze prawnej domagać się od osoby zobowiązanej do rekultywacji wykonania tego obowiązku. Podatnik konsekwencji swoich decyzji biznesowych, jak również konsekwencji tego, iż inny podmiot nie wykonał obowiązku rekultywacji nie może przerzucać na jednostkę samorządu terytorialnego. W ocenie organu odwoławczego - brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na w/w nieruchomości nie ma wpływu na sytuację finansową podatnika. Jak wskazywano wyżej podatnik posiada stały miesięczny dochód, który z łatwością mógłby jeszcze powiększyć o dochód uzyskiwany z emerytury. Zdaniem Kolegium za umorzeniem zaległości podatkowych wnioskodawcy nie przemawia również interes społeczny. Gmina wiejska K. jest małą gminą i umorzenie każdej kwoty podatku od nieruchomości, w szczególnie w tak dużej kwocie, jak wnosi podatnik, w znaczny sposób ogranicza możliwości finansowe gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wymienioną decyzję organu odwoławczego, skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że nie zachodzi "ważny interes podatnika" uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej. Skarżący wskazał, że to na podstawie niekwestionowanych przez organ okoliczności faktycznych, wywodzi swój ważny interes w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Podniósł, że pomimo prób podjęcia zmiany kwalifikacji przedmiotowych gruntów z kopalnianych na inne faktycznie istniejące, nie może tego dokonać dopóki proces rekultywacji się nie zakończy, a nie zakończy się ponieważ zobowiązana "A", tego nie zrobi z uwagi na brak środków i upływ terminu jaki mija z końcem tego roku. Do chwili obecnej nie podjęto żadnych czynności z tym związanych. Wszystkie organy oceniają tę sprawę wyłącznie w kontekście interesu fiskalnego i z tego punktu widzenia dokonują swoich ocen i rozstrzygnięć. Nie dostrzegają natomiast, że skarżący nie prowadził i nie prowadzi na tej nieruchomości żadnej działalności gospodarczej, nie czerpał i nie będzie czerpał żadnych korzyści, ponieważ nie jest to obecnie teren objęty koncesją górniczą. Skarżący sprzeciwia się temu, że w sytuacji, gdy nic od niego nie zależy, liczy się tylko interes fiskalny, gdyż nie dostrzega się jego ważnego interesu i uznaje, że nie jest to sytuacja nadzwyczajna w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. W ocenie skarżącego, podatki muszą mieć związek z faktycznym wykorzystaniem gruntu przez jego właściciela i chociażby teoretyczną możliwością wykorzystania tego gruntu pod cel, od jakiego te podatki są naliczane. Dlatego też, zdaniem skarżącego, nie można uznać, że oznaczenie gruntu w ewidencji jako "K" zawsze uzasadnia naliczanie podatku, tak jak od gruntów kopalnianych, a jeśli nawet tak, to w szczególnych okolicznościach organ podatkowy winien korygować poprzez umarzanie tego podatku jego wysokość do stawek odpowiadających realnemu czy potencjalnemu wykorzystaniu tych nieruchomości, inaczej prowadzi to do wyzbycia własności, co jest sprzeczne z konstytucyjną ochroną prawa własności. Ponadto skarżący wskazał, że wyjątkowość sytuacji w sprawie polega na tym, że wszystko pozostaje poza jego kontrolą i realną możliwością zmiany tego stanu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w prowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu, którego przedmiotem jest analiza wymienionych w art. 67a § 1 O.p. przesłanek udzielenia ulgi podatkowej (tu umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości), znaczenie ma zbadanie istnienia tych właśnie przesłanek, przy jednoczesnym zachowaniu zasad procedowania, nie zaś weryfikowanie wysokości powstałego zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową. Rolą natomiast wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku objętej skargą decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 O.p. (mającej charakter uznaniowy), jest - niezależnie od zarzutów i wniosków skargi - kontrola legalności, która polega na zbadaniu, czy nastąpiło wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.), czy dokładnie wyjaśniono okoliczności faktyczne (art. 122 O.p.) oraz czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.) dokonano prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67 § 1 O.p. (obecnie art. 67a § 1 O.p.) (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA 432/03, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: CBOSA). Zatem, sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych jest ograniczona w tym znaczeniu, że sąd nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie - nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. W konsekwencji, sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności, czy celowości takiej decyzji administracyjnej (por. wyroki: NSA z 21 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1652/10, LEX nr 1121075, WSA w Lublinie z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 944/12, LEX nr 1298349). Zatem, jak już powiedziano, sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu w pełnym zakresie, czy jest ona zgodna z przepisami proceduralnymi w zakresie powyżej wskazanym. Podstawę dla udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p. W myśl tego przepisu, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Poprzez tę normę prawną ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania - jak prawidłowo wskazano w wydanych w sprawie decyzjach - w ramach tzw. uznania administracyjnego, pozostawiając im ocenę, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres tego umorzenia. Sąd podkreśla jednak, że "luz decyzyjny" nie oznacza niczym nieograniczonej swobody w przyznawaniu tego rodzaju ulg. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 pkt 3 O.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, czy w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Przy czym, owe przesłanki, według orzecznictwa sądowego, są równorzędne, nie są wobec siebie konkurencyjne ani też żadna z nich nie może być uznana z definicji za ważniejszą. Zatem, uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia. Decyzja taka wymaga dokładnego i przekonywującego uzasadnienia, gdyż jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1717/10 (CBOSA), nawet w przypadku ustalenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" organ podatkowy nie ma obowiązku prawnego umorzenia zaległości podatkowych. Nie ulega też wątpliwości, że przesłanki: "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", są pojęciami niedookreślonymi w ustawie, zatem zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądów administracyjnych. I tak, w świetle tego orzecznictwa (por. np. wyrok WSA w Lublinie z 15 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 612/12, LEX nr 1302814), "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. "Interes publiczny" to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ponadto przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Sądy administracyjne wskazują także, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednak organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Istotne też jest, że "ważnego interesu podatnika" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, zaś umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że nadzwyczajne, niezależne od podatnika okoliczności, przemawiająca za uznaniem, że wystąpił ważny interes podatnika mogą dotyczyć zarówno obniżenia jego zdolności do zapłaty podatku jak i przyczyn powstania zaległości podatkowych. W związku z tym, w procesie dochodzenia do decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej (art. 67a § 1 O.p.) organ ma obowiązek uwzględnić całokształt okoliczności faktycznych, a podejmując rozstrzygnięcie w danej sprawie winien odnieść się do wszystkich wynikających z zastosowanego przepisu przesłanek i jednoznacznie je ocenić. Obowiązki te wynikają z art. 191, art. 187 § 1 i art. 122 O.p. Wydanie decyzji musi być więc poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych sprawy w zakresie istnienia przesłanek umorzenia i ich analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Z uzasadnienia decyzji musi wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy w kontekście art. 67a § 1 O.p. zostały rozważone i ocenione a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z punktu widzenia przesłanek wskazanych w treści art. 67a § 1 pkt 3 O.p organ podatkowy zobowiązany jest do ustalenia bieżącej sytuacji majątkowej podatnika, a więc wszelkich danych, które tę sytuacją obrazują oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji ciążącego na podatniku zobowiązania. Obowiązek zbadania sytuacji majątkowej podatnika ciąży na organie nawet wtedy, gdy podatnik nie upatruje w niej podstaw do pozytywnego rozpatrzenia swojego wniosku, lecz powołuje się na inne okoliczności, które również podlegają ocenie. W rozstrzyganej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki był wymagany w tej sprawie, jak również, aby zaskarżona decyzja nienależycie uzasadniała stanowisko organu. W ocenie Sądu organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały jego poprawnej oceny. W ocenie Sądu, organy poprawnie przyjęły, iż w okolicznościach sprawy nie sposób dopatrzyć się ważnego interesu podatnika – w rozumieniu art. 67a O.p. - w umorzeniu długu podatkowego. Ocena organów, iż sytuacja majątkowa podatnika, jakkolwiek trudna, nie może być oceniona, jako nadzwyczajna i spowodowania szczególnymi okolicznościami – jest uprawniona. Jak prawidłowo wyjaśniły organy podatkowe, umorzenie długu podatkowego może nastąpić wyjątkowo. Za umorzeniem należności publicznoprawnej nie przemawiają też podnoszone przez podatnika argumenty. Jak słusznie poniosły organy Skarżący nabył nieruchomość w drodze publicznej licytacji i znany był mu jej stan. Nie można, więc oczekiwać, żeby organy podatkowe przejmowały na siebie ryzyko ekonomiczne nietrafnych decyzji Podatnika. Nie jest też rolą organów podatkowych zastępowanie lub wyręczanie właściciela nieruchomości w egzekwowaniu jego praw wobec osób trzecich. W ocenie Sądu, organy podatkowe trafnie uznały także, iż w sprawie nie zaistniał – w rozumieniu art. 67a O.p. – interes publiczny. W decyzji organu drugiej instancji prawidłowo wyjaśniono, że przesłanka ta nawiązuje do wartości ogólnospołecznych, takich jak bezpieczeństwo, sprawiedliwość i zaufanie obywateli do działania organów władzy. Przykładowo, takim interesem publicznym mogłoby być utrzymanie na rynku znaczącego lokalnego pracodawcy. W realiach rozpoznawanej sprawy, innego interesu, niż interes samej strony (przy czym nie jest to ważny interes w rozumieniu art. 67a O.p.), dopatrzyć się nie sposób. Strona nie precyzuje natomiast, na czym miałby polegać w sprawie "interes publiczny" w umorzeniu stronie należności. Stwierdzenia organu podatkowego, iż w realiach niniejszej sprawy umorzenie Skarżącemu zobowiązań oznaczałoby uprzywilejowanie strony względem innych podmiotów, w ocenie Sądu są uprawnione i nie wykraczają poza ramy uznania w ocenie interesu publicznego, przyznanego organom przez przepisy. Z tych też względów, w ocenie Sądu, działania organów podatkowych, wbrew zarzutom skargi, uwzględniały podstawowe zasady postępowania określone w art. 121 § 1 O.p. i w art. 122 O.p., które zobowiązują do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz do podjęcia wszelkich działań niezbędnych w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Nie naruszyły też art. 187 § 1 O.p. zobowiązującego organy podatkowe do zebrania całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący, ani zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p. Zdaniem Sądu, w sprawie został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy. Także strona nie wskazuje, jakie jeszcze dowody należałoby w sprawie przeprowadzić, celem ustalenia sytuacji strony. Wskazać należy, że w sprawie stan faktyczny był niesporny i sprowadzał się do ustalenia, że nie wykonano rekultywacji nieruchomości. Sporna była jedynie ocena, czy w poprawnie ustalonym stanie faktycznym, zachodzą przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia podatkowego. Jak już zaś wielokrotnie wskazywano, zdaniem Sądu, ocena organów jest poprawna i nie przekracza granic uznania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd skargę oddalił w całości