I SA/Wr 1398/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (sprawozdawca), Sędzia NSA Lidia Błystak, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006r. sprawy ze skargi S. C., E. C. - Hurtownia A w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1999r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...][...], II. orzeka, ze decyzja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 395,00 (trzysta dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Hurtowni A S. C. i E. C. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] Nr [...] określająca podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999r. W wyniku kontroli źródłowej przeprowadzonej u podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. O/Z w W. uznał, że dokonane przez podatnika rozliczenie podatku VAT za czerwiec 1999r. należy zweryfikować z uwagi na zawyżenie podatku naliczonego. Przyjęto, że podatnik naruszył art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług w związku z odliczeniem w rozpatrywanym miesiącu podatku naliczonego w kwocie [...] od zakupu towarów utraconych w wyniku kradzieży. W ocenie organu I instancji wydatki związane z tymi towarami nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa a to art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło poprzez zapłatę części podatku; art. 207, art. 27 § 1 i § 3 ordynacji podatkowej w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy i art. 24 ust. 1 pkt 1, art. 31 ustawy z dnia 28.09.1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999r. Nr 54 poz. 572 ze zm.), gdyż wydanie decyzji na podstawie ustawy o kontroli skarbowej wyklucza możliwość wydania decyzji na podstawie art. 207 i art. 21 § 1 i § 3 ordynacji podatkowej; art. 2 i art. 19 ustawy o podatku VAT w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brak było podstaw prawnych do nie uznania, że towar skradziony na kwotę [...] netto stanowi koszt uzyskania przychodu. Organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zarzutów odwołania uznał, iż korekta podatku naliczonego z tytułu kradzieży towarów jest prawidłowa. Z zebranego materiału dowodowego tego organu wynika brak prawidłowego udokumentowania wysokości powstałej straty z tytułu skradzionych towarów co uniemożliwia zaliczenie straty w wysokości [...] powstałej z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodu. Podatnik nie sporządził remanentu pokradzieżowego, który wedle zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji stanowiska winien zostać dokonany dla celów dowodowych. Jednocześnie organ odwoławczy zauważa, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kosztach uzyskania przychodu powstaje jedynie ta część straty (poparta rzetelnymi dowodami), która nie została pokryta otrzymanym odszkodowaniem. Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca - towar nie był ubezpieczony i nie przedłożono stosownych dowodów w tej kwestii. W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego a to art. 59 § 1 pkt 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy ordynacja podatkowa - z uwagi na brak podstaw faktycznych i prawnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło poprzez zapłatę części podatku; art. 207 i art. 21 § 1 i § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, gdyż wydanie decyzji na podstawie ustawy o kontroli skarbowej wyklucza możliwość wydania decyzji na podstawie przepisów ordynacji podatkowej; art. 2 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brak było podstaw prawnych do nie uznania, ze towar skradziony na kwotę [...] netto stanowi koszt uzyskania przychodu. Nie budziło bowiem wątpliwości, że towary zostały skradzione, a strona udokumentowała wysokość poniesionej z tego tytułu straty. W odpowiedzi na skargę - Dyrektor Izby Skarbowej we W. zauważył, że zarzuty podniesione w skardze nie przystają do rozstrzygnięcia podjętego zaskarżoną decyzją (z dnia [...] nr [...]). Organ odwoławczy podzielił bowiem zarzuty odwołania, stąd - uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r. Powodem uznania zarzutów strony były następujące okoliczności: - księgowania stwierdzonej w wyniku kradzieży straty w wysokości [...] dokonane zostały na podstawie dokumentów pozwalających na wyliczenie wysokości straty w środkach obrotowych, sporządzonych na okoliczność kradzieży towarów; - ustawa o podatku od towarów i usług (...) nie zawiera żadnych bezpośrednich regulacji dotyczących obowiązku korygowania podatku naliczonego w przypadku utraty towaru handlowego w wyniku kradzieży; - zakup towarów handlowych był związany ze sprzedażą opodatkowaną, a fakt ich kradzieży (czynności nie objętej przepisami ustawy o VAT) nie powodował obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego przy ich zakupie. Z podanych wyżej powodów, organ II instancji - uwzględniając argumentację pełnomocnika zawartą w odwołaniu - uchylił decyzję Dyrektora UKS we W. i umorzył postępowanie w sprawie. W konsekwencji przyjęto deklarowaną przez podatnika wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 roku. W kontekście przyjętego rozstrzygnięcia - zarzuty skargi strona przeciwna uznała za niezrozumiałe. Wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. orzekając w trybie uproszczonym oddalił skargę. Uznał Sąd ten, że zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przyjął, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...], którą uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług i umorzono postępowanie. W związku z tym zaznaczył, że będąca przedmiotem skargi decyzja w pełni podziela stanowiska strony zajęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Na skutek wniesionej przez podatnika skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2005r. sygn. akt I FSK 132/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. Z pisma Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] wynika iż na skutek omyłki podatnikowi została doręczona w dniu [...]. decyzja nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999r. W związku z powyższym Sąd II instancji uznał iż błędnie Sąd Wojewódzki rozpoznał skargę na decyzję, która nie była doręczona stronie i nie pozostawała w obrocie prawnym a zaniechał rozpoznania skargi będącej przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania polecił Sądowi I instancji rozpoznać skargę na zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 21 § 2 ordynacji podatkowej w przypadku powstania zobowiązania podatkowego, z mocy prawa (§ 1 pkt 1 powołanego artykułu) podatek wykazany w złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej jest podatkiem do zapłaty, w sytuacji zaś gdy podatnik w sposób błędny wykona ciążące na nim obowiązki w zakresie samoobliczenia i gdy wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego - art. 21 § 3 ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie zgodzić jednakże należy się z zarzutami skargi, iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999r. jakiego dokonał podatnik z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Organy podatkowe nie kwestionują związku zakupionych a następnie skradzionych towarów ze sprzedażą opodatkowaną. Pozbawienie zatem podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowych towarów narusza powołany wyżej przepis art. 19 ust. 1. Zwrócić należy uwagę, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera regulacji prawnych dotyczących obowiązku korygowania podatku naliczonego w przypadku utraty towaru handlowego w wyniku kradzieży. Mając zatem powyższe na uwadze należało zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają odpowiednio art. 152 i 200 ustawy powołanej wyżej.