I SA/Wr 1502/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za koszty egzekucyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji decyzję, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący dodał, że wskazane skutki przejawią się tym, że szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać trzeba, że we wniosku skarżący wymieniając skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. dodał jedynie, że szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Przy czym, skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansowo-majątkową potrzebną dla oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. W takiej zaś sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu, w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani – tym bardziej – domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpoznaniem wniosku strony. Brak bowiem należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 28 września 2011, I FZ 219/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07 – CBOSA). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.