I SA/Wr 1593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 09.06.2016r. w sprawie określenia A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s we W. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 rok w wysokości 27 373,00 zł. W trakcie postępowania kontrolnego, pomimo wielu wezwań i informowania Strony o konsekwencjach podatkowych niedostarczenia żądanych przez organ I instancji dokumentów, Spółka nie udostępniła żądanych ksiąg podatkowych, znacznej części dokumentów dotyczących poniesionych zakupów, rejestru (ów) wpływu dokumentów do Spółki, ewidencji i tabeli amortyzacyjnej środków trwałych, dokumentów źródłowych (poza przekazanymi w dopiero toku postępowania odwoławczego) oraz nie udzieliła żądanych wyjaśnień, w tym m.in. informacji o wykorzystywanych w swojej działalności rachunkach bankowych, które ustalono w oparciu o dane z systemu informatycznego C. , nie wskazała miejsc prowadzenia w badanym okresie działalności gospodarczej, jej rodzaju oraz zatrudnionych pracowników. Niemniej w związku z ww. wezwaniami Spółka rozpoczęła cykliczne wysyłanie do organu kontroli skarbowej w listach, bądź paczkach części dokumentów źródłowych. W związku z powyższym w dniu 29.12.2015 r. organ kontroli skarbowej sporządził na podstawie art. 172 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz.613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) protokół na okoliczność dokonania przeglądu i spisu dokumentów, do którego dołączono Załącznik Nr 1 zawierający spis oryginałów faktur VAT, rachunków i duplikatów faktur VAT. Z uwagi na nieudostępnienie przez Stronę rejestrów zakupu i sprzedaży VAT oraz kompletnych dokumentów źródłowych, organ kontroli skarbowej w celu uzyskania informacji oraz materiałów o prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej wystąpił do: 1) Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w L. - pismo z dnia 07.10.2014 r.); 2) Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 04.11.2014 r.; 3) Dyrektorów wszystkich Urzędów Kontroli Skarbowej w kraju - pismo z dnia 05.11.2014 r.; 4) Naczelnika D. Urzędu Skarbowego - pismo z dnia 25.06.2015 r.; 5) Naczelnika Urzędu Pocztowego Nr 1 w P. - pismo z dnia 22.09.2014 r.; 6) B S. L. w L. - pismo z dnia 01.10.2014 r. (s. 44 akt sprawy). Ponadto do akt sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. włączył materiał dowodowy pozyskany w związku z powyższymi zapytaniami organu odnośnie prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. Jednocześnie, wobec nieprzedłożenia przez Stronę do kontroli dokumentów źródłowych i ksiąg podatkowych, organ podatkowy I instancji: - wystąpił z zapytaniami do 12 banków, w stosunku do których organ podatkowy posiadał wiedzę, że znajdują się w nich rachunki bankowe wykorzystywane do prowadzonej przez Spółkę A działalności gospodarczej, celem ustalenia wysokości sprzedaży, wartości ponoszonych kosztów oraz danych kontrahentów, z którymi zawierane były transakcje gospodarcze; - wystąpiono do zidentyfikowanych na podstawie przeprowadzonej analizy zapisów wyciągów z rachunków bankowych Strony, wybranych kontrahentów firmy A (36 podmiotów), o udzielenie informacji dotyczących zawartych przez Stronę transakcjach handlowych oraz ich udokumentowanie; - wystąpiono do 7 firm leasingowych -zidentyfikowane w oparciu o dane zawarte w wyciągach bankowych o udostępnienie informacji i dokumentacji dotyczących umów leasingu zawartych przez Spółkę A ). W oparciu o uzyskane informacje sporządzono zestawienie zakupów oraz zestawienie sprzedaży. Niezależnie od powyższego, organ podatkowy I instancji ustalił, iż Strona deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 201l r., złożyła w Urzędzie Skarbowym w P. . Z pozyskanych od kontrahentów informacji i materiałów wynika, że: - podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki A w okresie objętym kontrolą był handel paliwami, - zobowiązania wynikające z wystawionych na rzecz A faktur VAT, zostały uregulowane. W wyniku przeprowadzonego badania przedłożonych przez Stronę oraz zgromadzonych dokumentów źródłowych oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że wartość sprzedaży netto oraz podatku VAT wg udostępnionego raportu kasy fiskalnej i kopii faktur VAT w styczniu 2011 r. jest wyższa od zadeklarowanej dostawy towarów i usług w deklaracji VAT- 7. Strona mimo wezwania z 17.12.2015 r. o wyjaśnienie, skąd wynikają opisane różnice, nie udzieliła wyjaśnień. Brak rejestrów sprzedaży VAT za styczeń 2011 r. powodował, że nie było możliwe ustalenie, czy i które z dokumentów (faktur VAT) wystawionych przez Stronę zostały ujęte w złożonej do Urzędu Skarbowego w P. deklaracji VAT-7 oraz ustalenie, w oparciu o które dokumenty przyjęto podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług przez A Sp. z o. o. za ten okres rozliczeniowy. W związku z nie przedłożeniem ewidencji zakupu i sprzedaży VAT za styczeń 2011 r. organ kontroli skarbowej nie dokonał oceny ksiąg jako dowodu w trybie art. 193 ustawy Ordynacja podatkowa .W przedmiotowym postępowaniu ustalono jednak dane niezbędne do określenia podstawy opodatkowania (obrotu), w związku z czym podstawa ta została określona bez oszacowania. Biorąc pod uwagę brak czynnego udziału Strony w udostępnianiu i gromadzeniu dowodów, organ podatkowy I instancji obroty za styczeń 2011 r. oraz kwotę podatku należnego ustalił na podstawie kopii faktur VAT sprzedaży oraz danych wynikających z raportu kasy fiskalnej. W związku z nieprzedłożeniem wszystkich oryginałów lub duplikatów faktur VAT (zakupu) oraz rejestrów zakupu, organ podatkowy I instancji uznał, iż Strona nie może skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za styczeń 2011 r. w pełnej wysokości wykazanej w deklaracji VAT-7. Otrzymane od Strony oryginały faktur VAT organ podatkowy I instancji przeanalizował w świetle zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem: -czy dokonane przez Spółkę zakupy mają związek ze sprzedażą opodatkowaną, -czy w ramach obowiązujących unormowań prawnych Strona może skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w udostępnionych dokumentach zakupu, - kiedy Podatnik może z prawa do obniżenia podatku należnego skorzystać. Przy wyliczeniu podatku naliczonego za styczeń 2011 r. organ podatkowy I instancji nie uwzględnił podatku naliczonego zawartego w niżej wymienionych fakturach VAT przekazanych przez Stronę: 1. w kwocie 13.282,50 zł - wynikający z faktury VAT nr [...] z dnia 11.01.2011 r., wystawionej przez C Spółka z o.o. tytułem zakupu 16500 litrów ON, bowiem oceniono ją jako stwierdzającą czynności które nie zostały dokonane. Podstawą zakwestionowania prawa do rozliczenia podatku naliczonego z powyższego tytułu stanowi przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. 2. w kwocie 44,86 zł - wynikający z faktur VAT wystawionych tytułem zakupu gazu do samochodu o numerze rejestracyjnym: [...], który nie był wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych. Podstawą zakwestionowania prawa do rozliczenia podatku naliczonego z powyższego tytułu stanowi przepis art. 86 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. 3. w kwocie 239,99 zł - wynikający z faktury VAT wystawionej przez D Sp. z o.o., tytułem opłat miesięcznych za umowę leasingu nr [...] z dnia 16.02.2009 r., której przedmiotem był samochód osobowy B., a z dekretacji umieszczonej na fakturze wynika, że z uwagi na treść przepisów kwota podatku od towarów i usług wykazana na fakturze została uznana przez Spółkę za niepodlegającą odliczeniu, 4. w kwocie 10,47 zł - wynikający z faktury VAT wystawionej przez E Sp. z o. o. tytułem zakupu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do samochodów osobowych. Podstawą zakwestionowania prawa do rozliczenia podatku naliczonego z powyższego tytułu stanowi przepis art. 4 ( w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.) ustawy z dnia 16.12.2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym. W dniu 18.12.2015r. Sąd Rejonowy L. w L. z siedzibą w Ś. IX Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych ogłosił upadłość A Sp. z o.o. z siedzibą we W. obejmującą likwidację majątku dłużnika i wyznaczył syndyka masy upadłości w osobie Z. K. , który zgodnie z art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 28.02.2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 233 ze zm.) prowadzi sprawy na rzecz upadłego, lecz w swoim imieniu. Uwzględniając udostępnione przez Stronę dokumenty zakupu oraz stwierdzone nieprawidłowości, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzją z 09.06.2016 r. nr [...] określił A sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej rozliczenie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. w sposób odmienny od zadeklarowanego, tj.: - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł - zobowiązanie podatkowe w wysokości 27.373 zł W odwołaniu od powyższej decyzji organu kontroli Spółka odniosła się wyłącznie się do zakwestionowanych transakcji wynikających z faktur wystawionych przez C . Podniosła, iż transakcje z firmą C Sp. z o.o. były przeprowadzone w sposób rzetelny i prawidłowy, a znajdujące się w dokumentacji faktury VAT odzwierciedlają rzeczywisty ich przebieg. Spółka uważa, że zaprzestanie przez C Sp. z o.o. prowadzenia działalności gospodarczej i niemożność przeprowadzenia czynności sprawdzających nie może prowadzić do stwierdzenia, iż podmiot jest nierzetelny, a wystawione przez niego faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wywodził, że organ kontroli skarbowej nie uzyskał od Spółki ksiąg podatkowych mogących, zgodnie z art. 193 § 1 - 3 i § 6 Ordynacji podatkowej korzystać z przymiotu ich rzetelności i nie wadliwości, nie było więc możliwe dokonanie ich oceny pod kątem powyżej powołanego przepisu. W zakresie zarzutów formułowanych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przeprowadzenie czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów w Spółce C nie było możliwe, gdyż pod wskazanym adresem firma ta nie istnieje. W związku z powyższym organ kontroli skarbowej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie informacji na temat prowadzonej przez Spółkę C działalności gospodarczej. Z uzyskanej odpowiedzi wynika m.in., że Spółka C : zgodnie z aktem rejestracyjnym posiada siedzibę w P. przy ul. P., od 31.03.2005r. nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, udziały w Spółce były kilkakrotnie sprzedawane, ale pomimo licznych wezwań nie dokonano aktualizacji danych, ostatnie zarejestrowane zeznanie podatkowe CIT-8 dotyczy 2005 roku (data złożenia 04.04.2006r.), ostatnia zarejestrowana deklaracja VAT 7 dotyczy listopada 2008 roku (data złożenia 10.12.2008r.), na podstawie postanowienia z dnia 14.12.2009r. została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług oraz z rejestru podatników VAT-UE, nie aktualizowała swoich danych, Ponadto ustalono, że Spółka C występowała również jako kontrahent tj. dostawca paliwa do firm F Sp. z o.o. i G W. P., u których przeprowadzone postępowania kontrolne wykazały, że Spółka C wystawiała "puste" faktury. Ponadto, jak wynika z decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 26.09.2007r. nr [...], udzielona Spółce C koncesja na obrót paliwami ciekłymi (na okres 31.03.1999 - 31.03.2009r.) została cofnięta z uwagi na rażące naruszenie jej warunków. Z zapisu Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że w dniu 24.02.2010 r. zostały wykreślone osoby reprezentujące Spółkę C i do chwili obecnej nie zostały wpisane nowe. W pozyskanej od Skarżącego dokumentacji nie stwierdzono dowodów zapłaty za faktury, na których jako wystawca figuruje Spółka C . Również wyciągi bankowe nie potwierdzają przelewów na rzecz tej Spółki. Natomiast numery rachunków bankowych wymienionych na fakturach VAT wystawionych jakoby przez C nie są numerami, których posiadaczem był ten kontrahent Spółki. Organ podkreślił, że w sprawie transakcji przeprowadzonych ze Spółką C ani prezes Spółki, ani Syndyk Masy Upadłości nie udzielili wyjaśnień. Dodatkowo obrót fikcyjnymi fakturami VAT, na których jako wystawca figuruje Spółka C , potwierdza pisemna informacja Prokuratury Apelacyjnej w K. Wydział V do Spraw Przestępczości i Zorganizowanej Korupcji. W tej sytuacji w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zasadnym było uznanie, iż nie jest możliwym odliczenie podatku VAT wynikającego ze spornych faktur. Organ podkreślił, że potwierdzenie ich nierzetelności zostało poprzedzone przeprowadzeniem długotrwałego i bardzo szczegółowego postępowania, w trakcie, którego podjęto szereg niezbędnych czynności, które pozwoliły na zebranie wyczerpującego materiału dowodowego. Spółka miała możliwość zapoznania się z nim. Organ wskazał, że Spółka, oprócz przedstawienia kwestionowanych faktur, w żaden inny sposób nie udowodniła poniesienia tych kosztów. Nie podważyła również skutecznie zebranych w powyższym zakresie dowodów. Dlatego też oczekiwanie przez Spółkę uznania za rzetelne faktur wystawionych przez C Sp. z o.o. jako dokumentujących rzeczywiście przeprowadzone transakcje handlowe byłoby sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że cechą charakterystyczną prawa podatkowego jest odnoszenie obowiązków podatkowych przede wszystkim do rzeczywistych, a nie tylko formalnych zachowań podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym. Dlatego też za podmiot nieistniejący należy uznać podmiot formalnie zarejestrowany, ale w oparciu o nieścisłe i nieaktualne dane, który nie składa właściwych deklaracji podatkowych, a w konsekwencji nie płaci podatku. Tak więc podmiot nieistniejący to m.in. taki podmiot, który stwarza tylko formalne pozory istnienia, a w rzeczywistości nie uczestniczy w obrocie prawnym. O pozorności istnienia podmiotu mogą decydować m.in. takie okoliczności jak zaprzestanie faktycznej działalności, nieprowadzenie działalności pod adresem siedziby lub ukrywanie prawdziwego adresu prowadzenia działalności, nieposiadanie dokumentacji księgowej lub ukrywanie takiej dokumentacji, faktyczny brak organów zarządczych, niewypełnianie obowiązków rejestracyjnych (w tym aktualizacyjnych) spoczywających na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą i będących podatnikami VAT. W ocenie organu odwoławczego, nie znajduje uzasadnienia ogólnie sformułowany przez Spółkę zarzut, że organ I instancji nie podejmował wszelkich działań w celu dążenia do prawdy obiektywnej. Spółka nie wskazała na żadne konkretne działania, jakie według niej zostały pominięte przez organ kontroli skarbowej, a ograniczyła się jedynie do negowania oceny dowodów i ustaleń dokonanych przez organ kontroli skarbowej. Nie podważyła przy tym tez stawianych przez organ kontroli skarbowej, a same gołosłowne twierdzenia nie poparte żadnymi konkretnymi dowodami i okolicznościami nie są wystarczające. Dodać należy, że Spółka zarzucając naruszenia przepisów procesowych wynikających z Ordynacji podatkowej skupiła się na ogólnej wykładni tych przepisów. Nie wskazała natomiast na dokumenty, które przemawiałyby za uznaniem, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nosi znamiona niekompletności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego polegające na błędnym uznaniu, iż transakcje wynikające z faktur VAT wystawionych przez C w rzeczywistości nie miały miejsca; b) art. 121 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów i przekonywania, wskutek pozbawienia Strony podstawowego uprawnienia wynikającego z ustawy o podatku od towarów i usług, tj. prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony; nadto przez dokonanie błędnej oceny znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego oraz ustalonego przez organ stanu faktycznego, w kontekście podlegających w tej sprawie zastosowaniu norm prawa materialnego, pozbawiających Stronę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, wykazanego w deklaracjach i fakturach zakwestionowanych przez Organ, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, przez zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, wskutek zaniechania przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego; art. 180, art. 181 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, przez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, bowiem Organa pominęły wiele dowodów, a dowody, na których się oparły wydając decyzje oceniły wybiórczo i dowolnie; art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i 6, § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w wyniku wydania nieprawidłowo sporządzonej decyzji, bowiem wydania decyzja nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również uzasadnienia prawnego wraz z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji. 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 art. 86 ust, 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o podatku od towarów i usług) poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozbawieniem strony prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących nabycie towarów w następstwie przyjęcia, iż dokumentowały one czynności, które nie zostały dokonane, nadto poprzez nieuwzględnienie podatku naliczonego zawartego w przedstawionych przez Stronę kopiach faktur VAT. W uzasadnieniu Skarżąca wywodziła, że spółka C nie była podmiotem nieistniejącym, ponieważ była zarejestrowana w KRS. Ponadto wskazywała, że organy nie dokonały jakiejkolwiek analizy włączonego do akt sprawy materiału dowodowego, wskazując przy tym, iż szczegółowy opis materiału dowodowego potwierdzającego nierzetelność faktur VAT, na których jako wystawca figuruje Spółka C zawierają włączone do akt decyzje. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do procesowych zarzutów skargi. W ocenie Sądu - całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza rzetelność ustaleń faktycznych i dokonanie obiektywnej oceny dowodów w sposób uwzględniający zasady postępowania podatkowego i materialno- prawne podstawy rozstrzygnięcia. Za bezzasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu, bowiem obszernie zgromadzony i uzupełniony w postępowaniu materiał dowodowy potwierdza, że został on wnikliwie oceniony zarówno przez organ I instancji jak i przez organ odwoławczy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji wykonał wszystkie zalecenia wynikające z decyzji organu odwoławczego przekazującej sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Materiał ten został poddany ponownej ocenie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w toku postępowania odwoławczego, co potwierdza argumentacja zaskarżonej decyzji. Organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie podatkowe, przestrzegając zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie zostało podjęte po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, na podstawie pełnego materiału dowodowego a merytoryczne rozpoznanie sprawy – wbrew zarzutom skargi – opiera się na wszechstronnie i obiektywnie ocenionych dowodach a nie jak twierdzi Skarżąca, wyłącznie na dowodach niekorzystnych dla Strony. Materiał ten oceniono w sposób spójny i logiczny. Nie można zatem zarzucić organom braku w tym względzie aktywności i inicjatywy dowodowej. Organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich Spółka prowadziła swoją działalność. Materiał dowodowy nie został potraktowany wybiórczo, wzięto pod uwagę wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowody. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym w wyniku wykonania zaleceń organu odwoławczego, pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne, wyczerpujące przesłanki art. 210 Ordynacji podatkowej z wyjaśnieniem zastosowanej do analizowanego stanu faktycznego sprawy podstawy prawnej. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odwoławczy omówił zarówno stan faktyczny jak i stan prawny stanowiący podstawę przyjętego rozstrzygnięcia. Organ działając zgodnie z art. 124 Ordynacji podatkowej określił przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej. Dokonana ocena zgromadzonego materiału nie narusza swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), lecz służyła ustaleniu zaistniałego stanu faktycznego. Ocenie tej nie można zarzucić braku logiki, sprzeczności, czy też działania na niekorzyść Skarżącej. Fakt, iż ocena stanu faktycznego dokonana przez organy podatkowe odbiega od prezentowanego przez Skarżącą stanowiska, nie stanowi jednak naruszenia zasad wynikających z art. 121 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena stanu faktyczno-prawnego zawarta w zaskarżonej decyzji dokonana została z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. Organ, rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, kierował się własnym przekonaniem, uwzględniając doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Zaskarżona decyzja nie narusza, więc zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 191 Ordynacji podatkowej określa zasadę swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne"( wyrok NSA z 20.12.2000 r sygn. akt III SA 2547/99 Prz. Podat. 2001/5/61). Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według subiektywnego przekonania, a swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. (wyrok NSA z 13.06.2000 r sygn. akt. I SA/Ka 2160/98 LEX nr 43969). W niniejszej sprawie organy granic tych nie przekroczyły. "Zarzut naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie może się sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona skarżąca powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic. Należało, więc określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów podatkowych, czy też wykazywać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, bądź też wskazywać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ." (wyrok NSA z 08.12.2005 sygn. akt II FSK 26/05 LEX nr 187785). W orzecznictwie podnosi się, że postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli musi obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W świetle tego przepisu nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do podatkowo prawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. I FSK 256/07, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 993/09). Zauważyć należy, że powoływana zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego. Jej bezwzględne stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Ponadto w postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Stosownie bowiem do zasady legalizmu wynikającą z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Gromadzenie materiału dowodowego nie może jednak polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego. Postępowanie to winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawno-podatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Należy podkreślić, że czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10.07.2008r. sygn. akt I SA/Kr 390/08). Obowiązujące przepisy proceduralne nie nakładają bowiem na organy obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów, potwierdzających rację podatnika. Poza tym dla zabezpieczenia interesów podatnika i w celu skorzystania przez niego ze wszystkich przysługujących mu w toku postępowania podatkowego praw konieczna jest jego aktywna postawa, tj. przedstawianie dowodów na poparcie swojego stanowiska lub co najmniej informowanie organu podatkowego, że dowody takowe istnieją. Tak więc Strona musi czuć się zobowiązana do współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może doprowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. Dlatego też jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to ciąży na nim obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. przez przedstawienie stosownego dowodu lub wykazania istnienia określonych faktów. Jeżeli tego nie uczyni to ponosi negatywne następstwa swojej bierności. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, czyli kiedy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało natomiast, że zakwestionowane faktury nieodzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych, dlatego musiały być wyeliminowane przy ustalaniu faktycznego dochodu do opodatkowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wszystkich jej aspektach, tj. zarówno pod kątem oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak i prawideł zastosowanych przepisów prawa materialnego, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie ustaleń faktycznych, ani też, naruszenia, objętych zarzutami skargi, przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim, zdaniem Sądu, materiał dowodowy, jakim dysponowały organy podatkowe niewątpliwie uprawniał je do przyjęcia, że spółka C w 2010 r – jakkolwiek formalnie istniała - nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej. Powyższe wykluczało przyjęcie, że sporne faktury VAT mogą dokumentować ujawnione w nich zdarzenia gospodarcze, a w konsekwencji, stanowić podstawę do uwzględniania wynikających z nich wartości w rozliczeniach podatkowych. W toku przeprowadzonego postępowania, organ zebrał materiał dowodowy świadczący, iż transakcja wynikająca z faktury VAT nr [...] z dnia 11.01.2011 r. tytułem zakupu 16.500 litrów ON w wartości netto 57.750 zł i podatku VAT w kwocie 13.282,50 zł wystawionej przez C w rzeczywistości nie miała miejsca, a tym samym Skarżący nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego zawartego w tej fakturze. Słusznie stwierdziły organy, iż o tym, że powyższa transakcja udokumentowana zakwestionowaną fakturą VAT wystawioną przez C w rzeczywistości nie miała miejsca świadczą poniższe ustalenia, mające potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym: - na fakturze wystawionej przez C jako formę płatności wskazano gotówkę, a jednocześnie wskazano rachunek bankowy, który w chwili wystawiania faktury nie należał do spółki C , - w 2011 r. Spółka A dokonywała przelewów bankowych (płatności), wskazując w opisie operacji odbiorcę płatności C Spółkę z o. o., jednakże numery rachunków bankowych na które zostały dokonane przelewy nie należały w tym czasie do spółki C , - Spółka C w 2011 r. nie prowadziła działalności gospodarczej pod wskazanym w KRS oraz Rejestrze REGON adresem, - udziały w Spółce były kilkakrotnie sprzedawane, lecz pomimo licznych wezwań Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nie dokonano aktualizacji danych tego podmiotu, - ostatnie zarejestrowane zeznanie podatkowe CIT-8 Spółki dotyczy 2005 r. (data złożenia 04.04.2006r.), ostatnia zarejestrowana deklaracja VAT-7 dotyczy listopada 2008 r. (data złożenia 10.12.2008 r.), - Spółka C została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług Urzędu Skarbowego w P. na podstawie postanowienia z dnia 14.12.2009 r., a także z rejestru podatników VAT-UE, - brak danych na temat prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę C w latach 2012-2013, podejmowane przez Naczelnika US w P. próby kontroli Spółki C okazały się bezskuteczne, - Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 26.09.2007 r. nr [...] cofnął koncesję Spółki C na obrót paliwami ciekłymi z uwagi na rażące naruszenie jej warunków, - brak aktualizacji danych podmiotu, wg KRS 24.02.2010 r. zostały wykreślone osoby reprezentujące Spółkę C i do chwili obecnej nie zostały wpisane nowe, - pomieszczenia biurowe w których Spółka C zgłosiła swoją siedzibę wynajmowała w P. przy ul. P. w okresie 01.11.2001 r. - 31.03.2005 r., - Spółka C nie figuruje w ewidencji podatku od środków transportu oraz ewidencjach innych opłat wobec Urzędu Miasta P. . Powyższe fakty w ocenie Sądu wskazują, że Spółka C w 2011 r. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a tym samym sporne jest wystąpienie rzeczywistej współpracy handlowej ze Spółką A i rzetelności ww. faktury wystawionej przez Spółkę C . Skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek udokumentowanych informacji dotyczących transakcji przeprowadzonych ze Spółką C w 2011 r. Zauważyć również należy, iż wezwaniem z dnia 02.02.2016 r. organ wystąpił także do Syndyka masy upadłości o udzielenie pisemnych wyjaśnień dotyczących m. in. transakcji przeprowadzonych ze Spółka C . Również Syndyk nie przedłożył pisemnych wyjaśnień dotyczących transakcji zafakturowanej sporną fakturą, gdzie jako wystawca figuruje spółka C . Mając na uwadze powyżej przedstawioną bierność odnośnie wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z powyższą transakcją ze Spółką C , zarzut związany z zaniechaniem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest bezpodstawny. Spółka C , od 31.03.2005 r. nie posiada siedziby, zgłoszonych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, od dnia 26.09.2007r. nie posiada koncesji na obrót paliwami ciekłymi, a także od stycznia 2009 r. nie składa deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług, natomiast wg zapisów w KRS wynika, że w dniu 24.02.2010 r. zostały wykreślone osoby reprezentujące tę Spółkę i do chwili obecnej nie zostały wpisane nowe. C Sp. z o. o. będąc podmiotem faktycznie nieistniejącym i nie prowadzącym w 2011 r. działalności gospodarczej nie mógł przenieść prawa do rozporządzania towarem jak właściciel ani otrzymać zapłaty tym bardziej, że rachunki bankowe, na które A dokonywała płatności za sprzedane przez Spółkę C paliwo nie należały do tej firmy. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów (dowodów) potwierdzających wykonanie spornej dostawy. W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, iż w odniesieniu do transakcji ze Spółką C , "nie może zostać pozbawiona prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawcę, z tej tylko przyczyny, że dostawca dopuścił się naruszenia przepisów normujących podatek od wartości dodanej". Wskazane przy tym przez Skarżącą na poparcie powyższego stanowiska liczne orzeczenia Sądów Administracyjnych i orzeczenia TSUE odnoszą się do zupełnie innych stanów faktycznych, w których nabywca towarów nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o nieuczciwości kontrahenta -wystawcy faktury. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 5 grudnia 2013 r. (I FSK 1687/13) zwrócił uwagę, że w przypadku gdy żadna dostawa lub żadne świadczenie nie następuje, lecz jest jedynie wystawiana faktura (tzw. pusta faktura), to przesłanka dobrej wiary nie ma w ogóle zastosowania. O istnieniu dobrej wiary nabywcy można mówić jedynie wtedy, gdy rzeczywisty obrót następuje, lecz dane podmiotu wystawiającego fakturę prowadzą do firmanta. Przedstawione powyżej okoliczności stanu faktycznego w ocenie Sądu świadczą, że do rzeczywistej transakcji pomiędzy Spółkami C a A nie doszło. Fakt ten potwierdza brak możliwości (z powodów powyżej wykazanych) przeniesienia przez Spółkę C na Spółkę A prawa z do dysponowania towarem- olejem napędowym jak właściciel. Przy braku wystąpienia pomiędzy ww. stronami czynności podlegającej opodatkowaniu ( nieistnienie towaru ), organ nie miał obowiązku, wbrew twierdzeniu Skarżącej, badania dobrej wiary. Niemniej jednak wskazać należy, iż podatnik otrzymując faktury VAT był zobowiązany do weryfikacji m.in. autentyczności pochodzenia dokumentu, tj. powinien mieć pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów. Spółka, aby móc powoływać się na ochronę z tytułu dobrej wiary, winna wykazać, iż przy doborze "kontrahenta" zachowała minimalną staranność, np. sprawdzając status kontrahenta na moment zawarcia transakcji (tj. czy funkcjonuje pod wskazanym adresem siedziby, kto jest upoważniony do reprezentowania Spółki, gdyż w KRS brak wskazanych osób do reprezentowania Spółki, czy posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi, czy ma status zarejestrowanego podatnika). Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.) ustawy o podatku od towarów i usług, kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Według zaś art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) cyt. Ustawy, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, istniały podstawy w przedmiotowej sprawie do zakwestionowania podatku naliczonego w wysokości 13.282,50 zł wykazanego w fakturze VAT nr [...] z dnia 11.01.2011 r. wystawionej przez C Sp. z o. o. na rzecz Spółki A , jako podatku VAT wynikającego z faktury dokumentującej czynności, które nie zostały dokonane. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego wskutek przedwcześnie zakończonego postępowania i zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego, wskutek nieuwzględnienia podatku naliczonego za styczeń 2011 r. wynikającego z faktury VAT wystawionej przez C Sp. z o. o. Skarżąca podnosząc powyższy zarzut nie wskazała konkretnie jakie dowody w jej ocenie zostały przez organ podatkowy pominięte i jakie czynności zaniechane. Z powyższego zarzutu nie wynika też, dlaczego Skarżąca uważa, że postępowanie kontrolne zostało zakończone przedwcześnie. Wskazać należy, iż organ podatkowy skierował na przestrzeni roku (tj. od 25.07.2014 r. do 23.09.2015 r.), sześć kolejnych wezwań (wymienionych w początkowej części niniejszego uzasadnienia), do wydania na czas prowadzonego postępowania niezbędnych ewidencji i dokumentów. Skarżąca miała zatem dostatecznie dużo czasu aby przekazać organowi posiadaną dokumentację źródłową ( faktury VAT), a także prowadzone urządzenia księgowe ( rejestry zakupów i sprzedaży). Wobec biernej postawy Skarżącej, brak jest podstaw do kwestionowania kompletności zebranego materiału dowodowego, tym bardziej, że oprócz ogólnych zarzutów Skarżąca nie dołącza konkretnych dowodów źródłowych potwierdzających jej stanowisko. Skarżąca nie wskazał dowodów, które w jej ocenie zostały pominięte, jak również nie wskazała dowodów, które winny zostać przeprowadzone celem wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Podjęte rozstrzygnięcie uwzględnia - w ocenie Sądu - cały zgromadzony materiał dowodowy, który poddany został ocenie wedle reguł postępowania dowodowego, określonych wart. 191 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonej decyzji wbrew zarzutom skargi, organ wyjaśnił (czyniąc zadość przepisom art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej), w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, powołując przyjętą podstawę prawną oraz uzasadniając jej zastosowanie i wskazał powody, dla których ustalił podstawę opodatkowania wyższą od zadeklarowanej (wykazaną w złożonej deklaracji podatkowej) przez A wartość sprzedaży, a jednocześnie powody, dla których odmówiono prawa do rozliczenia części podatku naliczonego wynikającego z przedłożonych faktur VAT. Skarżąca oprócz powyżej omówionych zastrzeżeń co do nieuwzględnienia prawa do rozliczenia podatku naliczonego z faktury VAT wystawionej przez Spółkę C , nie kwestionowała pozostałych ustaleń organu w zakresie podatku naliczonego. W przedmiotowej kwestii organ wypowiedział się, przywołując odpowiednią podstawę prawną oraz uzasadnienie jej zastosowania, co czyni zarzut braku podstawy prawnej oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia ( art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej), bezpodstawnym. Skarżąca była w świetle art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług zobowiązana do prowadzenia ewidencji zawierającej między innymi: dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego, której to ewidencji ( rejestrów ) a także kompletnych dowodów źródłowych ( faktur VAT ) nie przedłożyła do kontroli, mimo licznych wezwań, co w ocenie organu świadczy, iż takiej ewidencji nie prowadziła i nie posiada innych niż przekazane faktury VAT. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w myśl art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w/w ustawy o VAT - w zakresie, jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Powyższy przepis pozbawia możliwości rozliczenia podatku naliczonego: - z faktur VAT, od zakupów towarów, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tak jak ww. zakup gazu do samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz - podatku naliczonego z faktur VAT, których Strona nie posiada. Skarżąca nie okazała, będących w jej posiadaniu: • ewidencji zakupów VAT, ewidencji sprzedaży VAT za ww. okres rozliczeniowy, • wszystkich faktur zakupu VAT, podlegających rozliczeniu w ww. okresie rozliczeniowym, tj. kompletnych dokumentów źródłowych oraz ewidencji do prowadzenia których była zobowiązany przepisem art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec nie przedłożenia wszystkich faktur VAT dokumentujących zakupy podlegające rozliczeniu w badanym okresie, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, brak było możliwości dokonania rozliczenia deklarowanego podatku naliczonego w tej części. Ponadto w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał przepisy art. 3 ust. 6 oraz art. 4 (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.) ustawy z dnia 16.12.2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym. Pierwszy przepis ogranicza prawo do rozliczenia podatku naliczonego w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze. Kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności » wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł. Z uwagi na powyższy zapis Skarżąca na fakturze dotyczącej leasingu samochodu osobowego umieściła dekretację, że kwota podatku od towarów i usług wykazana na fakturze nie podlega odliczeniu. Wobec powyższego, słusznie organ nie uwzględnił wykazanego w niej podatku naliczonego, bowiem zgodnie z cyt. powyżej przepisem art. 3 ust. 6 ustawy z 16.12.2010 r. nie podlega odliczeniu. Drugi przepis ogranicza prawo do rozliczenia podatku naliczonego w okresie od dnia wejścia w życie ustawy (tj. od dnia 01.01.2011 r.) do dnia 31 grudnia 2013 r., od nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych. Wobec powyższego podatek naliczony wynikający z przedłożonych faktur VAT dokumentujący nabycie paliwa i gazu do samochodu osobowego nie stanowi podatku naliczonego będącego podstawą do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Odnosząc się kolejno do naruszenia przez organ przepisu art. 99 ust. 12 ustawy o VAT wskazać należy, iż z uwagi na powyżej przedstawione ustalenia, rozliczenie Spółki zadeklarowane za styczeń 2011 r. było wadliwe, zatem organ podatkowy zgodnie z powołanym powyżej art. 99 ust. 12 ustawy o VAT był uprawniony do wydania przedmiotowej decyzji. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, gdy podatnik nie przedkłada do kontroli postępowania prowadzonych ewidencji o której mowa w ww. art. 109 ust. 3 ustawy o VAT a także kompletnych dowodów źródłowych, podnoszony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 109 ust. 3 oraz art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, jest w ocenie organu bezpodstawny. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.