I SA/Wr 161/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od towarów i usług za: lipiec, sierpień i wrzesień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 stycznia 2021 r. (data stempla pocztowego) K. O. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 kwietnia 2021 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. akt [...] starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W wyniku uprawomocnienia się ww. postanowienia z dnia 30 czerwca 2021 r., Skarżący pismem z dnia 8 grudnia 2021 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 16 kwietnia 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przez uiszczenie kwoty 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uiszczenia kwoty wpisu, Skarżący złożył pismo z dnia 16 grudnia 2021 r., w którym ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2022 r. sygn. akt [...] kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z okoliczności sprawy wynika, że pomimo doręczenia wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, Skarżący w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiścił, złożył natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy wydano prawomocne już orzeczenie w przedmiocie wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych, ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony w reakcji na kolejne już wezwanie do uiszczenia wpisu, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec sądu, który je wydał. W takiej sytuacji kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy, każdorazowo po doręczeniu im odpisów postanowień odmownych (por. np. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2016 r., II FZ 135/16; postanowienie WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2016 r., I SA/Po 1403/15; postanowienia NSA z 17 lipca 2020 r., II FZ 285/20; z 26 października 2021 r., II GZ 350/21, dostępne na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Mając powyższe na uwadze, skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.