I SA/Wr 1611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. oddala skargę w całości. | Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15 maja 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 19 lutego 2015 r. nr [...], przedłużające A. spółka z o. o. spółka komandytowa termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie 102.781,00 zł do czasu zakończenia czynności sprawdzających. W dniu 27 stycznia 2015 r. spółka złożyła do Urzędu Skarbowego W. korektę deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za grudzień 2014 r., wykazując kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 102.781,00 zł w terminie 25 dni. W dniach 4 lutego i 11 lutego 2015 r. pracownicy Urzędu Skarbowego podjęli próby przeprowadzenia kontroli podatkowej w siedzibie spółki. Natomiast w dniu 18 lutego 2015 r. na podstawie art. 155 w związku z art. 280 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał stronę do stawiennictwa wraz z wymienioną w wezwaniu dokumentacją podatkową w celu dokonania czynności sprawdzających za grudzień 2014 r. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 274b Ordynacji podatkowej oraz art. 87 ust. 2 zd. 2 i art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej u.p.t.u., przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2014 r. w kwocie 102.781,00 zł do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Organ podatkowy stwierdził konieczność przeprowadzenia czynności sprawdzających w zakresie dostawy towarów oraz świadczenia usług poza terytorium kraju z uwagi na dużą kwotę świadczonych usług, tj. 1.595.927,00 zł oraz podatku naliczonego. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie postanowienia, wskazując że nie można przedłużyć terminu do dokonania czynności, której termin dokonania już upłynął. Termin zwrotu podatku upłynął w dniu 23 lutego 2015 r., a doręczenie podatnikowi postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku nastąpiło w dniu 4 marca 2015 r. Chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli data jego doręczenia. Ponadto przesłanką podjęcia czynności sprawdzających są podejrzenia czy też wątpliwości co do zasadności zwrotu. Oznacza to, że nawet uzasadnione wątpliwości co do wysokości przysługującej nadwyżki nie mogą być przesłanką dodatkowego sprawdzenia, w sytuacji gdy sam fakt przysługiwania podatnikowi nadwyżki nie budzi wątpliwości. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując że w trakcie kontroli podatkowej w spółce, dotyczącej listopada 2014 r., ustalono że jednym z głównych zagranicznych kontrahentów spółki jest B. W lipcu 2014 r. organ podatkowy otrzymał informację od amerykańskiej administracji podatkowej, dotyczącą spółki B., z której wynika m. in., że wskazana firma nie posiada amerykańskiego numeru identyfikacji podatkowej, nie składa amerykańskich zeznań podatkowych i wydaje się być spółką fasadową. Czynności przeprowadzone przez amerykańską administrację podatkową nie wykazały, by wskazany podmiot rzeczywiście istniał i prowadził działalność gospodarczą na terenie Stanów Zjednoczonych. Z uwagi na fakt, że ocenie podlegały okresy rozliczeniowe następujące po sobie, t. j. listopad i grudzień 2014 r., organ podatkowy nie miał podstaw by przypuszczać, że w grudniu 2014 r. struktura transakcji dostaw dokonywanych przez spółkę uległa radykalnym zmianom (powyższe potwierdziła analiza dokumentów przedłożonych przez spółkę w dniu 11 marca 2015 r.). Ponadto, mimo dwukrotnych prób wszczęcia kontroli podatkowej oraz deklaracji udziałowca o umożliwieniu kontaktu z osobą uprawnioną do reprezentowania spółki, przeprowadzenie weryfikacji poprawności rozliczenia za grudzień 2014 r. w trybie kontroli podatkowej nie powiodło się. Wobec wątpliwości dotyczących preferencyjnego opodatkowania dostaw i braku możliwości oceny spełnienia warunków z art. 87 ust. 6 u.p.t.u., organ odwoławczy uznał, że uprawnione jest przedłużenie terminu zwrotu. Organ odwoławczy zaznaczył również, że datą przedłużenia terminu zwrotu jest data wydania postanowienia, a nie data jego doręczenia. Data wydania postanowienia ma zasadnicze znaczenie, ponieważ pozwala ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie: - art. 212 w związku z art. 219 oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji po upływie terminu do zwrotu różnicy podatku, - 121 § 1, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej pomimo że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istnienia przesłanek wydania postanowienia w trybie art. 87 ust. 2 u.p.t.u., - art. 274b w związku z art. 219 i art. 212 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ponieważ cel czynności sprawdzających był związany z oceną innej przesłanki niż wskazana przez ustawodawcę, - art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ponieważ cel czynności sprawdzających był związany z oceną wysokości zwrotu, a nie jego zasadnością, czyli inną przesłanką niż wskazana w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli data doręczenia postanowienia. Pojęcie "wydać", użyte przez ustawodawcę, łączy w sobie dwie czynności: sporządzenie i doręczenie, podobnie jak w zwrotach "wydać zupę" czy "wydać córkę za mąż". Według logiki organów, postanowienie mogłoby zostać pozostawione w aktach sprawy do potencjalnego zapoznania się z nimi przez stronę. Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że podatnik winien zostać poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania. Według strony czynności sprawdzające zakończone w dniu 17 marca 2015 r. potwierdziły zasadność zwrotu podatku, a uzasadnione wątpliwości co do wysokości przysługującej nadwyżki nie mogą być przesłanką dodatkowego sprawdzania, w sytuacji gdy sam fakt przysługiwania nadwyżki nie budzi wątpliwości. Organ podatkowy wskazał jedynie czynności, które zamierza podjąć w celu zweryfikowania wysokości, a nie zasadności zwrotu. Sprzeczne z zasadą proporcjonalności jest podważanie prawa do odliczenia, które jest fundamentalną zasadą wspólnego systemu VAT. Organy podatkowe traktują sam fakt wykazania nadwyżki do zwrotu jako budzący wątpliwości co do jego zasadności. Strona wyjaśniła, że czynności organu podatkowego zaburzyły funkcjonowanie spółki. Podatnik zdecydował się na zwolnienie większości z 9 pracowników, a działalność została ograniczona do prowadzenia sporów z organami podatkowymi. Zatem w siedzibie strony nie przebywały stale osoby w celu oczekiwania na ewentualne i potencjalne odwiedziny organu podatkowego. Kontakt ze stroną nie był utrudniony i nie zdarzyło się, aby spółka nie odebrała kierowanego do niej pisma. Jakiekolwiek sugestie co do utrudniania prowadzenia postępowań kontrolnych są nieuprawnione. Jeżeli organ podatkowy zamierza skutecznie podjąć określone czynności, to musi dokonać tego z zachowaniem procedur, w terminie, przewidując czas niezbędny do ich skutecznego wykonania, w tym także czas na doręczenia. Jeżeli organ podatkowy nie był w stanie skutecznie wszcząć postępowania weryfikacyjnego przed upływem terminu do zwrotu różnicy podatku, to powinien dokonać tego zwrotu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie spółka złożyła wraz z deklaracją za grudzień 2014 r. wniosek o zwrot podatku różnicy podatku w przyśpieszonym terminie 25 dni na podstawie art. 87 ust. 6 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku, gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji wynikają między innymi z faktur i dokumentów określonych w pkt 1 i 2, a należności z nich wynikające zostały zapłacone. W określonych sytuacjach organ podatkowy uprawniony jest przed dokonaniem zwrotu różnicy podatku do przeprowadzenia weryfikacji zasadności tego zwrotu. Zgodnie bowiem ze zdaniem drugim art. 87 ust. 2 u.p.t.u, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Nie ulega wątpliwości, że przepisy te stosowane są również odpowiednio do sytuacji przyśpieszonego zwrotu podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6 u.p.t.u. Ustawodawca nie wskazał ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w Ordynacji podatkowej, momentu w którym organy winny podjąć czynności weryfikacyjne, nie ulega jednak wątpliwości, że wydanie w ich następstwie postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu podatku winno nastąpić przed upływem terminu do zwrotu podatku. Na charakter tego terminu jako "nieprzywracalnego" zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny, badający zgodność art. 87 ust. 2 zdanie drugie, w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2008 roku, który to przepis nie wskazywał wówczas konkretnych trybów, w których mogą nastąpić czynności weryfikacyjne organów, ale wskazywał ogólnie na "postępowanie wyjaśniające". Charakter prawny terminu do zwrotu podatku był taki sam i nie zmienił się po nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług, która weszła w życie z dniem 1 grudnia 2008 r. (Dz. U. z 2008 r., Nr 209, poz. 1320). W wyroku z dnia 1 października 2008 r. w sprawie o sygn. akt K 16/07 Trybunał uznał, że art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. jest zgodny z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdził m. in., że skuteczne przedłużenie terminu do zwrotu podatku możliwe jest jedynie przed jego wyekspirowaniem. Próba przedłużenia terminu po upływie terminu przedłużenia nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać. W związku z tym ewentualne wydanie postanowienia przedłużającego termin już po jego upływie nie będzie wywierać żadnych skutków prawnych. Takie stanowisko wyrażono także w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. Tomasz Michalik, VAT. Komentarz., Wydanie 10, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014, s. 81; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2004 r., III SA 348/03). W kontekście tych rozważań stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej spółki, która wywodzi bezskuteczność zaskarżonego postanowienia z faktu jego doręczenia skarżącej już po upływie terminu do zwrotu podatku. Podkreślić należy, że postanowienie przedłużające termin zwrotu podatku nie jest bezskuteczne z powodu jego doręczenia stronie z przekroczeniem terminu, albowiem decydująca jest data podpisania (wydania) przez organ postanowienia, a nie data jego doręczenia podatnikowi (tak np. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r., I SA/Po 1552/15, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 15 czerwca 2015 r., I SA/Kr 671/15, LEX nr 1747903). Należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji zostało przed upływem terminu zwrotu nie tylko wydane, ale również wyekspediowane z organu podatkowego droga pocztową. Przed upływem terminu zwrotu organ podatkowy dopełnił więc wszelkich czynności niezbędnych do przedłużenia tego terminu. Odrębną kwestią od dokonania przedłużenia terminu zwrotu jest data związania organu podatkowego wydanym postanowieniem, którą jest data doręczenia tego postanowienia stronie. Natomiast wyniki dokonanej przez stronę analizy zwrotów "wydać zupę" i "wydać córkę za mąż" nie mogą wpłynąć na inne rozumienie kwestii przedłużenia terminu zwrotu podatku przez organ podatkowy. Nieuzasadniony jest więc zarzut spółki naruszenia art. 212 w związku z art. 219 oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez doręczenie postanowienia organu pierwszej instancji po upływie terminu do zwrotu różnicy podatku. W orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdza się, że z treści art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wynika uprawnienie organu podatkowego do zbadania zasadności zwrotu podatku. Przepis ten zakreśla również ramy postępowania organu podatkowego, w jakich to badanie ma się odbywać. Ustawodawca wskazuje bowiem na czynności sprawdzające, kontrolę podatkową i postępowanie podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W związku z tym działania podejmowane przez organy podatkowe wobec podatnika mogą przyjąć tylko i wyłącznie opisane wyżej formy. Podkreśla się także, że art. 87 ust. 2 u.p.t.u. stanowi wprost, że organ może przedłużyć termin zwrotu "do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego" w ramach wskazanych postępowań. Skoro weryfikacja w ramach wskazanych postępowań ma być "dokonywana", oznacza to, że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu może być wydane odpowiednio w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego. Zastosowanie przepisu art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. opiera się na uznaniu administracyjnym, przy czym jest ono limitowane okolicznością warunkującą możliwością skorzystania z przewidzianego w tym przepisie uprawnienia, w postaci stwierdzenia przez organ, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania". Stwierdzenie to powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Analizowany tu warunek zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu (zdanie pierwsze) podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Z powyższego wynika, że przesłanki do wydania postanowienia w omawianym trybie nie stanowi sam fakt wykazania przez podatnika nadwyżki do zwrotu, ale muszą istnieć "istotne wątpliwości" co do zasadności zwrotu. Na tym etapie postępowania organ decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Czynności organu na tym etapie nie zmierzają do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyroki NSA z dnia 27 marca 2015 r., wydane w sprawach I FSK 373/14 i I FSK 435/14, dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że art. 87 ust. 2 zdanie drugie nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu i wystarczająca jest chociażby powzięta przez organ wątpliwość co do jego zasadności (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 13 marca 2013 r. I SA/Wr 1307/12; dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy powinien wskazać na ogólne powody odmowy dokonania zwrotu, czy też przedstawić istniejące w tym przedmiocie wątpliwości. Podatnik w tym zakresie powinien otrzymać jasną informację, z czego wynika powód zakwestionowania zasadności zwrotu podatku. Należy też zauważyć, że wbrew stanowisku strony skarżącej weryfikacja zasadności zwrotu obejmuje nie tylko sprawdzenie, czy stronie przysługuje zwrot w jakiejkolwiek wysokości (choćby minimalnej), ale chodzi o ustalenie, czy stronie przysługuje zwrot w wysokości wykazanej w deklaracji. Nie jest możliwy, jak chce tego strona skarżąca, zwrot różnicy podatku w pełnej wysokości wykazanej w deklaracji, w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy zasadności zwrotu w jakiejkolwiek wysokości. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 zd. trzecie u.p.t.u., jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu (...), urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami. Treść tego przepisu jasno wskazuje, że weryfikacji podlega również wysokość wykazanego zwrotu, skoro urząd skarbowy wypłaca "należną kwotę". Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 274b w związku z art. 219 i art. 212 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., ponieważ cel czynności sprawdzających był związany z oceną przesłanki wskazanej w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe w sposób wystarczający wykazały istnienie istotnych wątpliwości co do zasadności zwrotu stronie różnicy podatku w wykazanej w deklaracji wysokości. W zaskarżonym postanowieniu organ podatkowy powołał się na odpowiedź amerykańskiej administracji podatkowej, uzyskaną w lipcu 2014 r. Z informacji tej wynika, że kontrahent skarżącej spółki amerykańska firma B. nie posiada amerykańskiego numeru identyfikacji podatkowej i nie składa amerykańskich zeznań podatkowych. Zarejestrowana jest w stanie D., a poświadczenie stanowe jest łatwo dostępne. Nie ma żadnego wskazania, że firma ta lub jakakolwiek osoba z tej firmy jest fizycznie zlokalizowana w Stanach Zjednoczonych pod adresem wynikającym z zapisu. B. wydaje się być spółką fasadową. Adres jest adresem "zarejestrowanego agenta" dla celów odbierania i przekazywania dokumentów, a nie agenta, który prowadzi działalność w imieniu tego podmiotu. Czynności przeprowadzone przez amerykańską administrację podatkową nie wykazały, by wskazany podmiot rzeczywiście istniał i prowadził działalność gospodarczą na terenie Stanów Zjednoczonych. Uzasadnione są więc wątpliwości organu podatkowego, czy transakcje zostały dokonane przez spółkę rzeczywiście z amerykańską firmą czy też z podmiotem krajowym, i w konsekwencji czy spółka może skorzystać z preferencyjnego opodatkowania świadczonych usług. Organ podatkowy słusznie też wskazał, że mimo dwukrotnych prób wszczęcia kontroli podatkowej, podjętych przez organ podatkowy, przeprowadzenie weryfikacji poprawności rozliczenia za grudzień 2014 r. w trybie kontroli podatkowej nie powiodło się z uwagi na działania spółki. Jak wynika z adnotacji pracowników organu podatkowego z dnia 4 lutego i 11 lutego 2015 r. pracownik i udziałowiec spółki nie wpuścili pracowników organu do siedziby spółki i odmówili odbioru korespondencji, kierowanej do spółki. Ponadto pomimo zobowiązania się udziałowca do umożliwienia kontaktu z osobą uprawnioną do reprezentowania spółki w terminie 2 – 3 dni, osoba ta nie skontaktowała się z organem podatkowym przed wydaniem postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 217 § 2 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu wyczerpująco wyjaśnił wystąpienie przesłanek do wydania postanowienia w trybie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. Wobec wątpliwości dotyczących preferencyjnego opodatkowania dostaw i braku możliwości oceny spełnienia warunków z art. 87 ust. 6 u.p.t.u., organy podatkowe słusznie uznały, że uprawnione jest przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku z uwagi na wątpliwości co do zasadności wykazanego zwrotu. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.