I SA/Wr 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: sędzia WSA Barbara Ciołek (spr.), sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A z/s w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za IX/2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Z akt sprawy wynika, że A sp. z o.o. z/s w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] (nr [...]), określającą ww. spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2009 r. w kwocie [...] zł. Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowią przepisy ustawy przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: u.p.a.), m in. art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14, ust 15 i ust. 16 tej ustawy. Organy podatkowe w ww. decyzjach wskazywały, że skarżącej właściwie określono zobowiązanie podatkowe, tj. wg stawki przewidzianej dla oleju silnikowego, gdyż skarżąca przesyłając w terminie zestawienie oświadczeń nie opatrzyła tego dokumentu elementami określonymi przepisami prawa, w szczególności w zestawieniu: brak czytelnego podpisu osoby sporządzającej zestawienia (na zestawianiu widnieje imienna pieczątka sporządzającego zestawienie i parafa), brak nazwy oraz adresu siedziby podmiotu przekazującego zestawienie. Oznacza to, zdaniem organów podatkowych, że skarżąca nie spełniła wymagań koniecznych do zastosowania preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Przy czym organy podatkowe nie kwestionowały sposobu wykorzystanie oleju opałowego, gdyż B (jedyny odbiorca oleju opałowego od skarżącej) odbierała paliwo automatycznie za pośrednictwem rurociągów bezpośrednio do pieców. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 994/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok ten został, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I GSK 1939/13, uchylony i sprawę przekazano sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, pełnomocnik strony skarżącej, na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. podniósł, uzupełniając dotychczasowe zarzuty skargi, zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych przesłanki przeznaczenia oleju opałowego oraz wniósł o zawieszenie postępowania w sprawia do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego z jakim wystąpił tut. Sąd w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2014 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 562/14 (wnioski zawarte w załączniku do protokołu). Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając wniosek strony skarżącej o zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, zważył co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu z urzędu, na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Powołany przepis stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie sądowym odnoszącym się do wykładni art. 125 § 1 p.p.s.a. ugruntowany jest pogląd, że przepis ten obejmuje swoim zakresem także postępowanie sądowe wszczęte przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 406/14 oraz z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1847/14; dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed tym Trybunałem uznać należy za równoważne pojęciu postępowania sądowego w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei, rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 992/13; LEX nr 1412251). Wskazując na powyższe jednocześnie podnieść należy, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 562/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści: 1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 - 15 u.p.a.? 2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?; 3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?". W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości co skład orzekający jaki wystąpił z ww. pytaniem prejudycjalnym. Przy tym uznał jednocześnie, że w okolicznościach analizowanej sprawy, w odniesieniu do rozstrzyganej kwestii (tj. zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego), nie znajdzie zastosowania art. 190 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem o związaniu sądu wykładnią prawa dokonaną "w tej sprawie". Jednoznacznie regulacja ta dotyczy więc istoty sporu, a zatem kwestii kluczowej dla rozstrzygnięcia. Tym samym, art. 190 p.p.s.a. nie odnosi się do rozstrzygnięć wpadkowych, takich jak np. kwestia zawieszenia postępowania. Poglądy tego rodzaju podzielone są przez piśmiennictwo (por. komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. R. Hausera, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 623), a także orzecznictwo, gdzie podkreśla się, że pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć wąsko, jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1704/12; dostępny na stronie dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl) Przy tak rozumianej treści art. 190 p.p.s.a., jednocześnie mając na uwadze sygnalizowane wątpliwości, a przy tym uznając, że względy ekonomiki procesowej sprzeciwiają się skierowaniu pytania prejudycjalnego o takiej samej treści jak wyrażona w postanowieniu z dnia 4 czerwca 2014 r., Sąd uznał za zasadne zawieszenie postępowania w sprawie do czasu udzielania odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie zadane w postanowieniu tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. Przyszłe stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej będzie miało bowiem – w ocenie Sądu – zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie. Ważąc zasadność zastosowania w sprawie dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd miał również na uwadze wyrażany w orzecznictwie sądowym pogląd, w myśl którego, celowość zawieszenia postępowania na ww. podstawie prawnej powinna być analizowana także z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego "w innym toczącym się postępowaniu" w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II FZ 788/13, dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.