I SA/Wr 1683/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący K. W. wniósł o wstrzymanie jej wykonania w całości powołując się na przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, jakie wykonanie tej decyzji może spowodować w majątku zobowiązanego. Rozwijając powyższe wnioskodawca wyraził obawę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zlikwidowania prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, co z kolei pozbawi rodzinę wnioskodawcy źródła koniecznego utrzymania. Dodał, że oprócz kwestionowanego w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego, organy podatkowe określiły skarżącemu także zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. i 2011 r. Jednej z wydanych decyzji, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem wnioskodawcy, zarówno łączna wysokość ciążących na nim zobowiązań podatkowych, jak i fakt, zaskarżenia wydanych względem wnioskodawcy decyzji wymiarowych do sądu administracyjnego stanowią dodatkowe argumenty za zasadnością wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydane na podstawie tego przepisu orzeczenie sądu o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi, skutkami jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Stąd, ocena zasadności złożonego w tym przedmiocie wniosku zależy przede wszystkim od tego, w jaki sposób wnioskodawca ten wniosek uzasadni. Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń. Odnosząc powyższe do treści złożonego wniosku należy zwrócić uwagę, że wniosek ten jedynie bardzo ogólnie nawiązuje do skutków wykonania zaskarżonej decyzji w majątku skarżącego, które wnioskodawca odnosi do niebezpieczeństwa zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji, utraty źródła dochodów. Przy czym, zdaniem wnioskodawcy, wyrażoną w tym względzie obawę, uzasadnia sama już tylko wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, jak i dwóch pozostałych decyzji wymiarowych, które dotyczą zobowiązań podatkowych skarżącego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. i 2011 r. W nawiązaniu do tak zredagowanego wniosku należy podnieść, że sama wysokość ciążących na wnioskodawcy zobowiązań podatkowych nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro w treści wniosku skarżący nie podał szczegółowych informacji na temat swojej sytuacji finansowej (dochodów, majątku ruchomego i nieruchomego), jak również, nie przedstawił żadnych innych okoliczności, które mogłyby uprawdopodabniać, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaprzestaniem prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Wypada dodać, że analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na skarżącym nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli skarżący nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W nawiązaniu do argumentacji wniosku należy także odnotować, że potwierdzenia dla wyrażanych we wniosku obaw skarżącego co do skutków wykonania zaskarżonej decyzji nie dostarcza także analiza akt sprawy. Z tych wszystkich powodów Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony zgodnie z żądaniem wniosku, skoro na obecnym etapie nie jest w stanie ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na funkcjonowanie skarżącego w obrocie gospodarczym. Końcowo należy wyjaśnić, że dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności samej skargi, stąd, powołane w skardze zarzuty odnoszące się do meritum sprawy, niezależnie od ich trafności (czego na tym etapie Sąd nie przesądza) nie mogły rzutować na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.