I SA/Wr 1770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję tego organu z 2 sierpnia 2011 r. (nr [...]) odmawiającą – po wznowieniu postępowania – uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej we W. z 17 września 2001 r. (nr [...]). Decyzją z 17 września 2001 r. Izba Skarbowa uchyliła w części decyzję organu podatkowego I instancji i określiła M.J. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 41.945,20 zł, zaległość podatkową w tej samej kwocie oraz odsetki od zaległości podatkowej w kwocie 17.642,30 zł. Skarga wniesiona przez M.J. na tę decyzję został oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 20 kwietnia 2004r . (sygn. akt I SA/Wr 859/02). Strona złożyła wnioski o wznowienie postępowania (pisma z dni 26.09.2005 r., 25.08.2008 r.) wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art. 240 §1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej : - "O.p." W wyniku rozpoznania tych wniosków organ podatkowy wznowił postępowanie i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Orzeczenia organów podatkowych poddane były kontroli sądowej. W obu sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi wyrokami, odpowiednio z dnia 21.11.2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 925/06) i z dnia 16.06.2009 r (sygn. akt I SA/Wr 298/09). Skargi kasacyjne wniesione od ww. wyroków przez M.J. Naczelny Sad Administracyjny oddalił wyrokami z dnia 27.06.2008 r. (sygn. akt II FSK 678/07) i z dnia 18.02.20011 r. (sygn. akt II FSK 1798/09). Ponownie pismem z 29 kwietnia 2011 r. M.J. wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Izby Skarbowej we W. z 17 września 2001 r. oraz o uchylenie tej decyzji, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 §1 pkt 1 O.p., i umorzenie postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Strona jako nowy dowód w sprawie wskazała oświadczenia A.B. z dnia 15.04.2011 r. oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A.B. jako świadka na okoliczność dokonywania w firmie podatniczki przez A. sp. z o.o. zakupu towarów z krótkim terminem ważności, po cenach rynkowych, z zastrzeżeniem dokonania ich wymiany na towar pełnowartościowy, w przypadku ich przeterminowania i rzeczywistego dokonywania przez podatniczkę wymiany towarów niepełnowartościowych (przeterminowanych) dostarczonych do A. sp. z o.o. w styczniu 2000 r. na towar pełnowartościowy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 3 czerwca 2011 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie, następnie postanowieniem z 29 kwietnia 2011 r. nie uwzględnił wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań A.B. na okoliczności wskazane we wniosku strony o wznowienie postępowania. Decyzją z 2 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona podniosła, że pomimo istnienia w dniu wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. (tj. w dniu 17.09.2001 r.) oświadczenia A.B. z dnia 15.04.2011 r., które sporządzono podczas przypadkowego spotkania, na okoliczność sprzedaży przez firmę podatniczki do sklepów detalicznych towarów z krótkim terminem ważności (tj. towarów pochodzących z zakupu przecenowego towarów od firmy B. s.c.) – dowodu tego nie uznano za istotny w sprawie w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p. Zdaniem strony, zarówno dowód jak i okoliczności tym dowodem potwierdzone są istotne, a jako nowo ujawnione mają zasadnicze znaczenie w sprawie. Zarówno dowód jak i okoliczności istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję, gdyż strona nie zgłosiła ich w toku postępowania podatkowego, a organ podatkowy niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Strona podważa też kompletność materiału dowodowego oraz jego ocenę, zarzucając, że dokonano jej z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. W szczególności podnosi, że nie przesłuchano żadnego świadka, który zaprzeczyłby wyjaśnieniom strony albo je potwierdził. Przedstawione oświadczenie, zdaniem strony, potwierdza okoliczności podawane przez stronę podczas postępowania podatkowego, o zaniżaniu ceny z związku z tym, że sprzedawany towar był niepełnowartościowy. Dodatkowo strona wyjaśniła, że wymianę towarów przeterminowanych na pełnowartościowe rozpoczęła w lutym 2000 r. i trwała kilka miesięcy. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymała w mocy decyzje organu I instancji. Uznał, że wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności i dowodu, tj. oświadczenia A.B. z dnia 15.04.2011 r., nie można uznać za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, który decyzję wydał. Organ odwoławczy podkreśla, że przedstawiony przez stronę dowód nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia strona się domaga, zatem nie może być uznany za dowód nowy w sprawie. Ponadto dowód ten nie ujawnił żadnych nowych okoliczności. Wskazane w oświadczeniu okoliczności były bowiem przedmiotem rozpoznania organów podatkowych w postępowaniu zwykłym oraz sądów administracyjnych. W toku postępowania podatkowego organom podatkowym były znane okoliczności sprzedaży towarów z krótkim okresem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów. Okoliczności te były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przez organy obu instancji. Rozpatrywano kwestie odsprzedaży w dniach 30 i 31.12.1999 r. przez s.c. B. do firmy strony towaru o wartości 145.332,92 zł. Ustalono też, że wartość ta była niższe o 50% od ceny zakupu, podczas gdy dla odbiorców cena sprzedaży była o około 8% wyższa od ceny zakupu. W toku postępowania podatniczka wielokrotnie wskazywała, że "sprzedaż towarów do firm wspólników wynikała z braku możliwości zbycia niepełnowartościowych stanów magazynowych innym odbiorcom". Składała także wyjaśniania na okoliczność sprzedaży towarów przecenionych oraz wymiany towaru na towar pełnowartościowy. Okoliczność sprzedaży towarów z krótkim terminem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów były przedmiotem postępowania podatkowego. Rozpoznając sprawę w trybie zwykłym organy podatkowe wzięły pod uwagę także wskazywane przez skarżącą okoliczności, a zebrany materiał dowodowy był kompletny. Oceny tego rozstrzygnięcia dokonał WSA we Wrocławiu. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że dowód powstał po wydaniu decyzji ostatecznej i nie wskazuje na nowe istotne w sprawie okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji które nie były znane organowi podatkowemu. Okoliczności te były bowiem organowi podatkowemu znane. Tym samym powołany przez stronę dowód nie ma cech wskazanych w art. 240 §1 pkt 5 O.p., zatem brak przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A.B. na wyżej opisane okoliczności. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami (art. 180 O.p.). Dowód ten nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym gdyż nie istniał w dniu wydania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M.J. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając: - naruszenie art. 240 §1 pkt 5 O.p. przez jego błędną wykładnią i przyjęcie, że oświadczenie A.B. z dnia 15.04.2011 r. oraz zawnioskowały dowód z zeznań A.B. jako świadka, nie jest nowym dowodem w sprawie istniejącym w dniu wydania decyzji a nieznanym organowi ją wydającemu, a ponadto dowodem istotnym w sprawie, pomimo, że potwierdza dokonanie przez skarżącą wymiany towarów przedterminowych na pełnowartościowe oraz likwidację towarów przeterminowanych., - naruszenie art. 188, art. 122, 1rt. 180, art. 187 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 ze zm.) – dalej : "O.p." przez akceptację odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A.B. pomimo, że przedmiotem dowodu są okoliczności istotne w sprawie, a okoliczności nie zostały wskazany innymi dowodami, - naruszenie art. 121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych. W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi, że zgłoszony przez nią dowód z zeznań świadka A.B. nie mógł być przedmiotem rozpoznania organów podatkowych w postępowaniu zwykłym, gdyż został zgłoszony dopiero we wniosku z dnia 29.04.2011 r. Przyczyny dla których ujawniony dowód nie był znany organom podatkowym, w ocenie skarżącej, nie mają znaczenia. Wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy potwierdza, że dowód ten nie był wcześniej przeprowadzony, podobnie jak dowody, których przeprowadzenia domagała się we wcześniejszych wnioskach o wznowienie postępowania. Skarżąca ponosi także, że dowód w postaci oświadczenia A.B. spełnia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż potwierdza okoliczności podawane przez skarżąca w toku postępowania podatkowego, a dotyczące zaniżenia ceny sprzedaży. Nie uwzględniając wniosku skarżącej o przeprowadzenie nowych dowodów, organ podatkowy naruszył przepisy procesowe, gdyż organ podatkowy może nie dać wiary świadkom, ale nie może dyskwalifikować tych dowodów bez uprzedniego ich przeprowadzenia. Ponieważ organ podatkowy zaniechał przeprowadzenia dowodu nie wyjaśnił stanu faktycznego. Takie działanie narusza zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tak określonym zakresie kognicji skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna. Istota sporu pomiędzy stronami dotyczy wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., określającego przesłanki warunkujące wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Na wstępie należy wskazać, że z istoty instytucji wznowienia postępowania podatkowego - uregulowanej w Rozdziale 17 Ordynacji podatkowej - wynika, że stwarza ona możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest zatem spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy (por. Jan Zimmermann, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, str. 318). Na podstawie art. 243 § 1 i 2 O.p., wznowienie postępowania następuje w formie postanowienia otwierającego właściwemu organowi drogę do badania przesłanek wznowienia i w razie pozytywnego wyniku, do postępowania merytorycznego co do rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania zawiera art. 240 § 1 O.p. W razie złożenia przez stronę wniosku o wznowienie postępowania, jeśli nie zachodzą przesłanki wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, właściwy organ podatkowy jest zobowiązany do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 536/92, ONSA z 1993 r. Nr 4, poz. 104). Postanowienie w sprawie wznowienia wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i 2 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1987 r., sygn. akt I SA 1326/86, ONSA Nr 2, poz. 80). Zakończenie wznowionego postępowania następuje w formie decyzji, której sposoby rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienia przepis art. 245 § 1 i § 2 O.p. W toku wznowionego postępowania właściwy organ podatkowy bada, czy rzeczywiście zaistniały podstawy do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 O.p. W przypadku negatywnego wyniku wydaje – na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. - decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej, nawet jeśli stwierdzi jej wadliwość. Zasadnie organy podatkowe podnoszą, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 O.p.). Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznawia się postępowanie, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który te decyzję wydał. W związku z powyższym wzruszenie decyzji będzie możliwe jeżeli: - wyjdą na jaw nowe dowody lub okoliczności faktyczne, tzn. nowe w stosunku do przeprowadzonego dotychczas postępowania, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, tj. wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części ( wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004, nr 3, s. 22). - dowód lub okoliczność musi istnieć w dniu wydania decyzji, - dowód lub okoliczność nie może być znana organowi, który wydał ostateczną decyzję. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. (II FSK 341/2005, NetTax) "ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". Nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę dowody jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1454/00, OSP z 2001r. Nr 2, poz. 21, t. I). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. W ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004, NetTax). Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać (wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2004 r., III SA 1108/03, M. Pod. 2004, nr 8, s. 4) Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, niepubl.). Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że wskazany we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 29 kwietnia 2011 r. (wpływ od organu podatkowego w dniu.4.05.2011 r.) nowy dowód, tj. oświadczenie A.B. – byłego wspólnika i Prezesa A. sp z o.o. z siedzibą w O. z dnia 15 kwietnia 2011 r. (uzyskane w kwietniu 2011 r. podczas przypadkowego spotkania), nie jest dowodem nowym w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, określającej skarżącej zobowiązanie w podatku dochowym od osób fizycznych za 1999 r. i nie był znany organowi podatkowemu, który decyzję wydał. Dowód ten nie istniał bowiem w dniu 17 września 2001 r., tj. w dniu wydania, objętej wnioskiem strony skarżącej, decyzji ostatecznej. Jak wynika z dołączonego do wniosku o wznowienie postępowania pisemnego oświadczenia A.B. zostało ono sporządzone dopiero w dniu 15 kwietnia 2011 r. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wyjaśniła, że oświadczenie to uzyskała w kwietniu 2011 r. podczas przypadkowego spotkania z A.B. Dowód w postaci oświadczenia A.B. nie ujawnił także żadnych nowych okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie w sprawie, które nie były znane organowi wydającemu decyzją określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Z oświadczenia wynika, że A. sp. z o.o. z siedzibą w O. nabyła w firmie skarżącej, na podstawie ustnej umowy, towary z krótkim terminem ważności po cenach rynkowych, z zastrzeżeniem dokonania przez firmę skarżącej wymiany towarów niepełnowartościowych (przeterminowanych), dostarczonych spółce A. w styczniu 2000 r., na towary pełnowartościowe, W toku postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, organom podatkowym były znane okoliczności sprzedaży towarów z krótkim okresem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów. Z akt sprawy wynika, że w toku przeprowadzonej kontroli skarbowej, zakończonej decyzją z dnia 11 kwietnia 2001 r. nr [...], a następnie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją z dnia 17 września 2001 r. nr [...], organy podatkowe ustaliły, że spółka cywilna "B." w dniach 30 i 31 grudnia 1999 r. dokonała odsprzedaży do firmy M.J. towaru o wartości 145.332,92 zł. Wartość ta była o 50% niższa od cen zakupu, podczas gdy dla innych odbiorców ceny te były średnio o około 8% wyższe od cen zakupu. Istotna w sprawie była okoliczność, że zakupiony towar po tak niskiej cenie został już na początku 2000 r. sprzedany innym kontrahentom po cenach wyższych od cen zakupu. W toku prowadzonego postępowania, M.J. wielokrotnie wskazywała, że "sprzedaż towarów do firm wspólników wynikła z braku możliwości zbycia niepełnowartościowych stanów magazynowych innym odbiorcom". Ponadto strona wyjaśniała, że "podjęto sprzedaż towarów z protokołu przeceny w cenach sprzed obniżki licząc się z faktem, że całość towarów, która nie trafi do konsumentów będzie musiała być wymieniona odbiorcom detalicznym na towar pełnowartościowy" (wyjaśnienia z dnia 02.04.2001 r. - karta nr 25 w aktach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W.). Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe nie uznały twierdzeń strony, że transakcja sprzedaży towaru została dokonana ze względu na fakt, że sprzedane towary, z uwagi na krótki termin przydatności do spożycia, nie mogły znaleźć innych nabywców, bowiem tak w trakcie kontroli skarbowej jak i postępowania odwoławczego podatniczka nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dokumentu potwierdzającego powyższą okoliczność. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym, wskazuje zatem, że okoliczności sprzedaży towarów z krótkim terminem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów były przedmiotem tego postępowania. Decyzja ostateczna wydana w wyniku tego postępowania została poddana kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I SA Wr 895/02 z dnia 20 kwietnia 2004 r. oddalił skargę w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że z oświadczenia A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r., dołączonego do wniosku o wznowienie postępowania, wynikły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przedstawiony dowód powstał bowiem po wydaniu decyzji ostatecznej i nie wskazuje na nowe istotne w sprawie okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji które nie były znane organowi podatkowemu. Okoliczności te były bowiem organowi podatkowemu znane. Tym samym powołany przez stronę dowód nie ma cech wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zatem brak przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego. Organ podatkowy, odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A. B. na okoliczności opisane w oświadczeniu, nie naruszył przepisów procesowych. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić, jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodami (art. 180 O.p.). Dowód z zeznań świadka A.B. na okoliczności opisane w oświadczenia nie ma bowiem znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym gdyż dowód ten nie mógł być uznany za nowy dowód w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 O.p. Dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., a okoliczności jakie strona zamierzała wykazać poprzez przeprowadzenie tego dowodu były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Należy także przypomnieć, że na etapie postępowania wznowieniowego nie można żądać przeprowadzenia postępowania w celu ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów, lecz należy je wskazać. Chybione są zatem zarzuty naruszenia art. 122, art.180, art.181 oraz 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A.B. Zarzuty te nie dotyczą postępowania wznowieniowego, będącego przedmiotem oceny, lecz negują ustalenia faktyczne oraz ocenę dowodów dokonane przez organy podatkowe w postępowaniu zwykłym, domagając się ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Do takiej kategorii, biorąc pod uwagę uzasadnienie skargi, należy zakwalifikować zarzuty naruszenia art. 121-122, 180 i 187 § 1 O.p., które jak podano w skardze dotyczą zasady ustalenia prawdy obiektywnej (analogicznie NSA w cyt. wyroku z dnia 20.05.2005r., FSK 1752/2004, NetTax). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.