I SA/Wr 2392/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżąca K. K., powołując się na trudną sytuację materialną i restrykcyjne postępowanie, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia przez Sąd. Z urzędu wskazać należy, że z przedłożonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów obrazujących sytuację materialną skarżącej wynika, że jest osobą bezrobotną od 2010 r., uzyskuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 520 zł z tytułu stałej opieki nad chorą matką, otrzymującą rentę w kwocie 2.200 zł (brutto), z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy bowiem rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dodać też trzeba, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację materialną oraz restrykcyjne postępowanie. W ocenie Sądu, tak przedstawiona argumentacja, w zestawieniu z ustaloną na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy (wniosek uwzględniony) sytuacją materialną skarżącej, nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku. Zauważyć bowiem należy, że choć wdrożenie czynności egzekucyjnych zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego, to nie zawsze skutki te wiążą się z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wystąpienia wymienionych skutków. Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ – tak jak w przedmiotowej sprawie - na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. I FZ 189/10, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Podkreślić bowiem trzeba, że w sytuacji zastosowania określonych środków egzekucyjnych, przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) przewidują ochronę majątku zobowiązanego (do minimum utrzymania zobowiązanego). Ponadto, organ egzekucyjny - co do zasady - winien stosować środki egzekucyjne najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z akt przedmiotowej sprawy (wniosku o przyznanie prawa pomocy i dokumentów do niego złożonych) tymczasem wynika, że skarżąca nie posiada majątku i źródeł dochodu, mogących stanowić przedmiot egzekucji. Nie można zatem przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w majątku skarżącej. W konsekwencji, wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej, w którym powołała się na trudną sytuację materialną i restrykcyjne postępowanie, nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.