I SA/Wr 381/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I - Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu za odsetki od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od stycznia do sierpnia 2009 r. i koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżący A. R. (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd, ponieważ wykonanie tej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, że wniesienie skargi na akt podlegający wykonaniu nie ma skutku suspensywnego wobec ewentualnej egzekucji zobowiązania z niego wynikającego, a także - jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide np. postanowienia NSA: z 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09, z 27 września 2012 r. sygn. akt II FZ 781/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Dodania również wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej, nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący bowiem nie tylko nie przedstawił żadnego uzasadnienia wniosku (wskazał jedynie skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a.), ale też nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Konsekwencją niewypełnienia przez skarżącego należytego uzasadnienia rzeczonego wniosku w sposób jaki przyjmuje się w orzecznictwie, jest zatem stwierdzenie przez Sąd braku podstaw do jego uwzględnienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.