I SA/Wr 446/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za sierpień 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., J. M. (reprezentowany przez pełnomocnika) wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wskazał, że okres oczekiwania na rozpoznanie skargi spowoduje nieodwracalne straty materialne i finansowe tak w stosunku do firmy skarżącego, jak i rodziny będącej na jego utrzymaniu oraz zatrudnionych pracowników. W dalszej części wniosku wnioskodawca podkreślił, że prowadzona przez niego firma (stacja paliw) jest legalną działalnością gospodarczą, a zarazem, jedynym środkiem utrzymania wnioskodawcy, jego rodziny oraz zatrudnionych w niej pracowników. Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji, przy uwzględnieniu także decyzji określających opłatę paliwową za styczeń, lipiec, wrzesień i listopad 2013 r., może pozbawić firmę skarżącego płynności finansowej, możliwości zakupu towarów, wykonywania bieżących zobowiązań wobec kontrahentów oraz danin publicznoprawnych, a w dalszej kolejności - skutkować zamknięciem działalności gospodarczej. W takim przypadku nie będzie mógł on dzierżawić obiektów technicznych i magazynowych. Straci również możliwość zarobku, utrzymania swojej rodziny i swoich pracowników. Nie będzie też mógł spłacać kolejnych zobowiązań, w tym podatków. Skarżący straci ponadto pozycję rynkową, utraci kontrahentów, swoich klientów i straci rynek gospodarczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że jakkolwiek zgłoszony przez stronę wniosek został zredagowany przez pełnomocnika jako odnoszący się do decyzji pierwszoinstancyjnej, to został on potraktowany przez Sąd jako dotyczący wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., a zatem decyzji stanowiącej przedmiot skargi w sprawie. Podstawą oceny zasadności wniosku jest zaś przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z powołaną regulacją, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak jednak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej wskazać w sprawie należy, że przedstawiona we wniosku argumentacja, niepoparta żadną dokumentacją majątkowo-finansową, nie daje podstaw do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Nie przekonuje ona bowiem, ze względu na jej ogólnikowość (skarżący np. nie wskazał ilu pracowników zatrudnia) i brak dokumentacji majątkowo-finansowej, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, nastąpi szkoda lub skutki w rozumieniu powyżej przedstawionym. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że wykonanie decyzji przez wdrożenie czynności egzekucyjnych, zawsze powoduje negatywne skutki wobec majątku zobowiązanego. Jednak, nie zawsze wiążą się one z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza że obowiązujące przepisy normujące postępowanie egzekucyjne w administracji, przewidują ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji. Ponadto, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09). Zatem, dolegliwość w finansach zobowiązanego spowodowana koniecznością uiszczenia należności wynikającej z decyzji, sama z siebie nie uzasadnia zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z tej decyzji kwoty. W odniesieniu zaś do wskazanej okoliczności długiego oczekiwania na rozpoznanie skargi, wyjaśnić należy, że w tut. Sądzie w sprawach, w których spełnione są warunki formalne skargi oraz nie ma w nich wniosków procesowych, terminy rozpraw wyznaczane są na bieżąco, tj. w terminie ok. dwóch, trzech miesięcy od wpłynięcia do Sądu skargi wraz z aktami sprawy. Ponadto, to nie czas oczekiwania na rozpoznanie skargi jest decydujący dla zastosowania ochrony tymczasowej, a fakt – o czym już powiedziano – wykazania przez wnioskodawcę zasadności jej zastosowania, co jednak w sprawie nie nastąpiło. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji.