I SA/Wr 45/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi A w likwidacji we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2000 r. oddala skargę Przedmiotem skargi A w likwidacji we W. (zwanej dalej: A lub skarżącą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2000 roku. W stanie faktycznym sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w J. G., skarżoną obecnie decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta J. G., określającą A wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2000 r. w kwocie 456.208,90 zł plus odsetki za zwłokę w kwocie 338.175,70 zł. Skargę na powyższą decyzję SKO złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu likwidator A, zarzucając naruszenie: (zarzuty jak w skardze): 1. art. 122 w związku z art. 180, art. 181 i art. 187 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (zwanej dalej: OP), poprzez naruszenie prawdy obiektywnej przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, w tym poprzez pominięcie dowodu z załączonych dokumentów, zgłoszonych świadków i powierzchni budynków, co w ocenie skarżącej narusza elementarne zaufanie do organu; 2. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej: u.o.p.o.l.), poprzez przyjęcie powierzchni budynków wg. danych UKS, zamiast zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków lub planów obiektów; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 165 OP w związku z art. 90 pkt 7 i art. 81 ustawy o systemie oświaty i art. 22 § 2 ust. 1 pkt b OP, poprzez pominięcie, że żądanie strony automatycznie wszczyna postępowanie podatkowe z dniem złożenia żądania, a skarżąca miała materialne podstawy do rozstrzygania kwestii podatku. W efekcie naruszenia prawa doszło do zaniechania wydania decyzji od 1999 r. i tym samym bezprawne wszczęcie postępowania po raz kolejny w 2001 r.; 4. naruszenie prawa materialnego - art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, poprzez pominięcie tego, że organ I instancji wystąpił o uzgodnienie stanu rozrachunków na koniec 2000 r., wskazując na zerowe zobowiązania powoda, a tym samym wydanie decyzji w 2001 r. z zobowiązaniem podatkowym było bezprawne, bo było sprzeczne z wzajemnym potwierdzeniem sald na koniec 2000 r., czyli organ I stopnia w sposób rażący naruszył prawo; 5. obrazę prawa materialnego przez naruszenie art. 2.1 pkt 2 u.o.p.o.l. w związku z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn opodatkowanie skarżącej za rok 2000, gdy użytkownikiem wieczystym przedmiotowych działek do 2002 r. były B S.A.- skutki art. 235 § 2 k.c., a więc skarżąca nie stała się ani użytkownikiem wieczystym gruntu, a zatem właścicielem posadowionych budynków, a organ nie ustalił daty wpisu; 6. obrazę prawa materialnego w postaci art. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 90 ustawy o systeme oświaty, tzn. organ pominął fakt, że podstawa prawną decyzji podatkowej było wykreślenie placówki oświatowej prowadzonej przez skarżącą, a zatem nie uwzględniono skutków prawnych orzeczenia WSA o uchyleniu obu decyzji o wykreśleniu powyższej placówki oświatowej, tzn. pominięto okoliczności, że istnienie placówki wiąże się z prawem skarżącej do skorzystania z art. 90 ust. 7 ustawy o systemie oświaty o zwolnieniu podatkowym nieruchomości szkolnych Fundacji. Inaczej mówiąc, zignorowano to, że w decyzji podatkowej Prezydeta Miasta, wykreślenie placówki było podstawą prawną opodatkowania. Tak więc, w skarżonych decyzjach pominięto to, że wykreślenie placówki było newralgiczną podstawą prawną wydania decyzji podatkowej, która utorowała drogę tezie o rzekomym prowadzeniu działalności gospodarczej przez A. Tym samym doszło do błędnego ustalenia stany faktycznego, tzn. pominięcie nieruchomości szkolnych, które korzystają ze zwolnienia podatkowego; 7. pominięcie faktu, że statut skarżącej, to powielenie statutu C, a więc przypadkowe pojawienie się opcji podjęcia działalności gospodarczej oraz pominięcie oczywistego faktu sfałszowania wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców i tym samym naruszenie interesu publicznego, który powinien być wszechstronnie chroniony prze organ a nie w oczywisty sposób ignorowany, co podważa elementarne zaufanie do organu administracji. W ten sposób organ dąży do utrzymania w obrocie prawnym decyzji podatkowych, które zostały oparte na wpisie do rejestru przedsiębiorców w KRS, dokonanym w oparciu o sfałszowany wniosek - podrobiony podpis na wniosku do KRS, czyli złożono wniosekdo KRS wbrew intencji skarżącej. A "pusty" wpis do KRS nie przesądza o wysokości stawki podatku (WSA I SA/Lu 536/06), gdyż należy wykazać bycie przedsiębiorcą, czyli prowadzenie działalności gospodarczej; 8. art. 17 ustawy KRS (Krajowym Rejestrze Sądowym) w związku z obaleniem domniemania prawdziwości wpisu do rejestru przedsiębiorców w KRS, tzn. zignorowanie faktów, które obalają domniemanie prawdziwości wpisu do rejestru przedsiębiorców. A więc organ - bez podania jakiegokolwiek dowodu, bezzasadnie pominął fakt braku jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W żaden sposób organ nie wykazał, aby skarżąca prowadziła taką działalność, która była jedynie obcją w statucie. W efekcie mamy błędne ustalenie stanu faktycznego przez pominięcie dowodów o braku działalności gospodarczej: sprawozdania finansowe skarżącej, wskazanej dokumentacji UKS, decyzje o rekultywacji działki [...] (rekultywacja wyklucza działalność gospodarczą), protokół z wizji działek, gdzie opisano brak działalności gospodarczej. A więc "pusty" wpis do KRS nie przesądza o wysokości stawki podatku, gdyż należy wykazać bycie przedsiębiorcą, czyli prowadzenie działalności gospodarczej 9. błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, gdyż oparcie się na postępowaniu UKS, które zostało uchylone przez WSA, przy czym Sąd Administracyjny wskazał, iż nie ustalono poprawnie stanu faktycznego, np. poprzez przyjęcie, "że w żadnej nieruchomości nie była prowadzona działalność oświatowa", co jest sprzeczne z ustaleniami Sądów (np. działka [...] czy [...]) i wizji lokalnej z 2007 r. przy udziale organu. A więc decyzja oparta na stwierdzeniu: "Zebrany przez Inspektora Kontroli Skarbowej materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w przypadku A nie zachodzą żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 90 ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i wszystkie nieruchomości stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości" jest konsekwencją nagonki a nie ustaleń faktycznych; 10. obrazę przwa materialnego, tj.art. 90 ust. 7 ustawy o systemie oświaty w związku z art. 235 § 2 K.c. przez odmówienie zwolnienia w sytuacji, gdy skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a własność budynków jest związana z tym prawem. Tym samym cytowanie przez organ wyroku WSA o statusie szkoły w przypadku własności gruntu nie dotyczy użytkowania wieczystego; 11. nie ustalenie stanu faktycznego, tzn. opodatkowanie działek [...] i [...], które aż do 2007 r. były we władaniu B SA., czyli ta spółka na podstawie art. 2.1 pkt 2 u.o.p.o.l. była właściwa jako podatnik; 12. naruszenie zasad współżycia społecznego, poprzez żądanie maksymalnych podatków od skarżącej, która jest podmiotem "non profit", wspierającym samotne kobiety i ich dzieci. Odpowiadając na skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w J. G. podtrzymało wydane rozstrzygnięcie i zawartą w nim argumentację. Organ podkreślił status A w likwidacji, wskazując na jej statut, w którym skarżąca zastrzegła sobie możliwość prowadzenia działalności gospodarczej oraz na wpis do rejestru przedsiębiorców (KRS). Zapisy te obligowały organ do uznania A za podmiot gospodarczy, ze wszystkimi tego konsekwencjami, także w zakresie prawnopodatkowym. Pismem procesowym z dnia 29 stycznia 2009 r. Skarżąca A odniosła się negatywnie do wniosku organu o rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym i rozwinęła motywację zarzutów skargi w kwestiach: obalenia domniemania wpisu do rejestru przedsiębiorców; prawa do zwolnienia nieruchomości szkolnych; daty wejścia w prawa użytkownika i ustalenia wielkości powierzchni opodatkowania; zerowego salda na dzień 31.12.2000 r. oraz wyroków, jakie na tle tożsamego stanu faktycznego zapadły przed WSA i NSA w przedmiocie podatku od nieruchomości A za rok 1999 i rok 2001. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym. Uchylenie wydanego w sprawie aktu administracyjnego następuje więc w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, bowiem skarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Istota sporu w powyższej sprawie sprowadza się do oceny legalności zaskarżonej decyzji obciążającej skarżącą A we W. w likwidacji, zwanej dalej w skrócie: A w likwidacji - podatkiem od nieruchomości za 2000 rok według stawki dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast - jak tego żąda podatnik - zwolnienia z podatku. W stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości w aspekcie podmiotowym regulował przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31, ze zm.) zwanej dalej u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2, ciążył na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które: 1) są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem; 2) są użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części; 3) są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu; 4) posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części albo obiekty budowlane nie złączone trwale z gruntem, stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych. Z kolei w przepisie art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uregulowano kwestię opodatkowania podatkiem nieruchomości z punktu widzenia przedmiotowego. Przepis ten stanowił (w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.), że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) budynki lub ich części, 2) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, 3) grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna oraz nie sklasyfikowane grunty - jako użytki rolne położone na terenie miast, a także grunty wyłączone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi na cele inne niż rolnicze lub leśne, z wyjątkiem gruntów, na których przez okres do 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wyłączającej te grunty na cele nierolnicze prowadzona jest działalność rolnicza, 5) grunty pod jeziorami, grunty zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy, podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, 2) dla budowli - ich wartość ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, 3) dla gruntów - powierzchnia tych gruntów. W przepisie art. 5 ust. 3 zdefiniowano pojęcie gruntów związanych z działalnością gospodarczą, uznając za nie grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności: 1) grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi, 2) grunty pod budowlami i urządzeniami, 3) grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne, 4) grunty wyłączone na cele nierolnicze lub nieleśne: a) na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, b) do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego. Organy podatkowe rozstrzygając o kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości musiały więc przede wszystkim ustalić kto jest podmiotem tego podatku i jaki jest jego przedmiot a następnie, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, przyporządkować odpowiednią stawkę podatku. Za ugruntowaną w orzecznictwie sądowym należy przyjąć szeroką interpretację pojęcia "nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą" posługując się kryterium podmiotowym i przyjmując, że wszelkie grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, związane są z działalnością gospodarczą. Przy takim ujęciu tego pojęcia obojętne jest, czy dana nieruchomość jest wykorzystywana dla działalności gospodarczej, czy też nie, dla jej uznania za związaną z działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowania stawkami najwyższymi wystarczy, że znalazła się w posiadaniu przedsiębiorcy. Na takim stanowisku stanęło również orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II FSK 1384/06). W uchwale NSA z 2 kwietnia 2001 r. wskazano, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (sygn. akt FPK 3/00, ONSA 2001/4/150). W innym orzeczeniu podkreślono, że przez budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 i 5 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych) rozumieć należy takie nieruchomości, które przeznaczone są bezpośrednio na wspomniany cel lub spełniające funkcje usługowe (np. plac manewrowy) albo dodatkowe wobec tej działalności (por. wyr. NSA z 9 listopada 1998 r., I SA/Gd 95/97). Z kolei w wyroku NSA z 22 sierpnia 1997 r. wskazano, że sam fakt, że posiadany przez bank budynek wymaga kapitalnego remontu i w związku z tym nie jest okresowo użytkowany - nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości określony przepisami ustawy z dn. 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 1997 r. III SA 1552/96, Glosa 1998/10/31; por. również uchwałę NSA z 28 grudnia 1995 r. IV SA 21/95, ONSA 1996/1/9), Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że A, która zastrzegła sobie możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, poprzez odpowiednie zapisy zarówno w statucie A jak i w rejestrze przedsiębiorców (KRS), musi być uznana za podmiot gospodarczy, ze wszystkimi tego konsekwencjami, także w zakresie prawnopodatkowym. Oznacza to, że wszelkie nieruchomości (tak zabudowane jak i niezabudowane), które znalazły się w posiadaniu strony skarżącej jako przedsiębiorcy, winny być opodatkowanie według podwyższonych stawek, właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jednocześnie obojętne jest, czy dana nieruchomość jest wykorzystywana do działalności gospodarczej, czy też nie, bowiem dla uznania jej związku z działalnością gospodarczą wystarczy, że znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Zasadność tego poglądu, na gruncie spornej sprawy, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia dniu 16 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 111/06 i II FSK 94/06 - oddalając skargi kasacyjne skarżącej A od wyroków WSA we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 4090/02 i I SA/Wr 2753/02 w przedmiocie podatku od nieruchomości skarżącej A za rok 1999 i rok 2001 (zapadłych w analogicznym stanie faktycznym i prawnym). Wyroki te są prawomocne i stosownie do art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej P.p.s.a. - mają powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Natomiast zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W związku z przytoczonymi uregulowaniami pogląd wyrażony w przywołanych tu wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2004 r. odnośnie opodatkowania (za lata 1999 i 2001) wszelkich nieruchomości, które znalazły się w posiadaniu A (obecnie w likwidacji) według podwyższonych stawek, właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jest wiążący dla A, Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Sądu orzekającego w sprawie podatku od nieruchomości tejże A za 2000 r. W zarzutach skargi - odnosząc się do naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej (OP) w związku z art. 180, art. 181 i art. 187 OP - A podniosła zarzut nie ustalenia stanu faktycznego i wadliwość postępowania dowodowego (w tym nie przesłuchanie świadków) w odniesieniu do - jak twierdzi - sfałszowania dokumentów, stanowiących podstawę wpisu do rejestru przedsiębiorców. A wskazuje, że został sfałszowany podpis prezesa zarządu A na wniosku skierowanym do Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie wpisania A do rejestru przedsiębiorców (KRS). Sąd, rozważając zarzuty skargi nie stwierdził, aby gołosłowne zarzuty zostały przez skarżącą w jakikolwiek sposób uwiarygodnione. Skarżąca nie wykazała w postępowaniu dowodowym prowadzonym w jej sprawie wystąpienia fałszywego dowodu, na podstawie którego ustalono okoliczności faktyczne istotne dla sprawy. Nie przedstawiła też żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, które wskazywałoby na sfałszowanie dowodu. Przede wszystkim z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby wniosek w przedmiocie wpisania A do rejestru przedsiębiorców stanowił w postępowaniu podatkowym dowód, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Wniosek ten stanowił z pewnością dowód w postępowaniu przed sądem rejestrowym i tam strona mogła go kwestionować. Natomiast organy podatkowe, w oparciu o dokumenty urzędowe ustaliły, że A prowadziła działalność gospodarczą na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] sygn. akt [...] dotyczącego wpisania Fundacji do rejestru fundacji oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] sygn. akt [...] dotyczącego zmian danych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Kwestionowanie dokonanych tam wpisów i podważanie ich prawdziwości jest absurdalne w sytuacji, gdy zamiar i wola prowadzenia działalności gospodarczej została wprost zapisana w statucie A a żaden sąd ani inny uprawniony organ nie orzekł o sfałszowaniu wniosku o wpis A do rejestru przedsiębiorców. Bezzasadnie strona podnosi "oczywistość" sfałszowania dowodów i obciąża organy podatkowe obowiązkiem wykazania fałszerstwa podpisu na wniosku o wpis do KRS. W doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność poglądów, że strona która podnosi zarzut przyjęcia ustaleń faktycznych w oparciu o sfałszowany dokument, musi przedłożyć dowód w postaci orzeczenia sądowego, stwierdzającego fałszerstwo kwestionowanego dokumentu. Tymczasem skarżąca nie tylko nie przedłożyła takiego orzeczenia, ale nie podjęła też żadnych działań, aby uzyskać od właściwego Sądu orzeczenie potwierdzające takie fałszerstwo. Zarzuty podnoszone w tym zakresie są całkowicie pozbawione racji również z tego względu, że zaistnienie okoliczności, wskazujących na oczywiste (jak twierdzi skarżąca) sfałszowanie dokumentu lub podpisu, obligowało A do niezwłocznego zawiadomienia organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. A nie zmieniając statutu i nie podważając wpisów dokonanych w KRS, podnosi te okoliczności w postępowaniu podatkowym i zarzucając wadliwość postępowania organom podatkowym, gołosłownymi zarzutami próbuje podważyć wiarygodność wpisów w urzędowych rejestrach. Analogicznie ma się rzecz z zarzutami co do fałszywości ustaleń UKS oraz zapisów w rejestrze gruntów. Tymczasem wpisy w urzędowych rejestrach, skoro nie zostały skutecznie zakwestionowane, korzystają z domniemania prawdziwości. Argumentacja skargi i podnoszone w niej zarzuty, oparte zostały na bezpodstawnym przekonaniu skarżącej A o "obaleniu domniemania prawdziwości wpisu do rejestru przedsiębiorców", natomiast w ocenie Sądu, zarzuty skargi w najmniejszym nawet stopniu nie podważają słuszności ustaleń i wniosków przyjętych przez organy za podstawę ustaleń faktycznych. Podkreślić przy tym należy, że organ podatkowy kwalifikując nieruchomości jako związane z prowadzeniem przez A działalności gospodarczej, nie oparł swoich twierdzeń na subiektywnym przekonaniu, ale dokonał w tym zakresie obiektywnych ustaleń, oceniając podatkowoprawny status A między innymi w oparciu o jej statut, określony przez A przedmiot działalności i wpisy dokonane w KRS. Podjęcie działalności gospodarczej przez fundację wymaga, zgodnie z art. 50 KRS, wpisu do rejestru przedsiębiorców. Wpis taki stanowi formalne zakwalifikowanie przez upoważniony organ państwowy podmiotu ubiegającego się o pewien status jako spełniającego ustawowe wymagania i tym samym dopuszczenia go do działalności w tym charakterze. Wpis do KRS nie konstytuuje wprawdzie działalności gospodarczej, która jest faktem i kategorią o charakterze obiektywnym, jednakże wystąpienie z wnioskiem o wpis działalności gospodarczej oraz dokonanie takiego wpisu przez właściwy, adekwatny w tym przedmiocie organ, nie może być zasadnie pomijane w ocenie istnienia i funkcjonowania działalności gospodarczej bądź też przy analizie, czy określone działanie podatnika zakwalifikować można jako działalność gospodarczą. Zagadnienie ustalenia i zakwalifikowania, na podstawie wszystkich dostępnych w sprawie i zgodnych z prawem dowodów, czy podatnik prowadzi działalność gospodarczą, jest istotne i znaczące także wówczas, jeżeli podmiotem tym jest fundacja. Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 17 ustawy o KRS, ignorując całkowicie zawarte w nim normy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) zwanej dalej KRS, "Domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe". Nie wystarczy zatem, w żaden sposób nie uwiarygodnione przekonanie skarżącej o sfałszowaniu podpisów na wniosku do KRS. Podważenie domniemania wiarygodności wpisów w urzędowych rejestrach musi być wykazane w sposób przewidziany prawem. Uznając za zbędną w tym zakresie jakąkolwiek polemikę z wyrażonymi w skardze poglądami, na potwierdzenie bezzasadności zarzutów A, wystarczy przytoczyć brzmienie kontestowanego przepisu art. 17 ust. 2 "Jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu". W tej sytuacji, zarzuty skargi oparte na naruszeniu przez organy art. 17 ustawy o KRS (pkt 8 skargi) jak i wyjaśnienia A dotyczące zarówno "podrobionych podpisów", "sfałszowanych dokumentów i wniosków", jak i dokonanych w jej statucie i KRS -ie "pustych", "przypadkowych" wpisów, dokonanych "wbrew woli" A (pkt.7 skargi) - oparte wyłącznie na subiektywnym przekonaniu strony - należy uznać za nieskuteczne. Jak trafnie podkreślił organ w skarżonej decyzji, zarówno z dokumentów urzędowych (wpis do KRS), jak i źródłowych dokumentów skarżącej jakim jest statut A wynika jej status podmiotu gospodarczego i te właśnie dowody stanowiły przesłankę uznania podatnika za przedsiębiorcę, a (podważane przez skarżącą) ustalenia UKS tylko potwierdziły status A jako przedsiębiorcy. W tych okolicznościach, za pozbawione racji należało uznać zarówno pretensje dotyczące nie przesłuchania świadków na okoliczność podrobienia podpisów i sfałszowania wniosku o wpis do KRS, jak i dowodów na okoliczność prowadzenia przez A działalności gospodarczej (pkt 1 skargi). W ocenie Sądu, organy podatkowe, czyniąc istotne dla sprawy ustalenia faktyczne, nie naruszyły zasad postępowania, w tym zasady obiektywizmu art. 122 OP i reguł dowodzenia określonych przepisami art. 180, art. 181 i art. 187 OP. Odnosząc się do kolejnego (pkt 2 ) zrzutu skargi, wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 1989 r. Nr 30, poz.163) podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków a zgodnie z tymi danymi, to A była użytkownikiem wieczystym opodatkowanych gruntów. Dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 OP, tj. stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Ponadto, A także jako użytkownik wieczysty występowała w licznych procesach sądowych dotyczących przedmiotowych nieruchomości. Zgodnie z dyrektywą z art. 21 ustawy Prawo geologiczne i kartograficzne, dla celów podatkowych organy ustaliły powierzchnię gruntów w oparciu o wypisy z ewidencji gruntów, natomiast powierzchnia budynków została ustalona w toku kontroli skarbowej. Ponieważ A nie prowadziła ewidencji budynków i nie zaoferowała żadnych dokumentów ani środków dowodowych, które pozwoliłyby ustalić powierzchnie budynków dla celów podatkowych, to organ ustalił ich powierzchnię w toku kontroli źródłowej przeprowadzonej u skarżącej. W ocenie Sądu, organ w wystarczającym zakresie podjął działania dla ustalenia faktycznej powierzchni budynków. Skarżąca, nie może więc skutecznie podważać tak zgromadzonych dowodów w szczególności, że w postępowaniu administracyjnym nie zaoferowała innych dowodów, które pozwoliłyby w inny sposób ustalić powierzchnię budynków dla celów podatkowych. Składane przez stronę wielokrotne korekty deklaracji podatkowej wskazują, że sama skarżąca miała problem z ustaleniem faktycznej ich powierzchni i przeznaczenia, stąd zarzuty czynione organom podatkowym w tym zakresie należy uznać za bezzasadne. Skarżąca różnymi, często wzajemnie sprzecznymi argumentami podważa zasadność opodatkowania jej podatkiem od nieruchomości za 2000 r. Zarzuty te (pkt. 5 i pkt 11 skargi) dotyczą zarówno wysokości stawki opodatkowania jak i samej zasadności opodatkowania A ze względów podmiotowych. W najdalej idących zarzutach kwestionuje opodatkowanie A podatkiem od nieruchomości wywodząc, że w 2000 r. nie ciążył na niej obowiązek podatkowy, bowiem wpis nabycia prawa użytkowania wieczystego przez A nastąpił dopiero [...] i na tę okoliczność przedstawia odpis z księgi wieczystej (K-105 akt sądowych), podkreślając akapit o dokonaniu wpisu dnia [...] na wniosek złożony dnia [...] Wywodzi, że wpis ten ma charakter konstytutywny i do tego czasu użytkownikiem wieczystym były B. Zarzuty te należy uznać za całkowicie bezzasadne. Rezygnując z szerszej polemiki na temat charakteru wpisu i ujawnienia prawa w księdze wieczystej, podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała przepisu z którego wywodzi, że wpis taki ma charakter konstytutywny a cała jej argumentacja związana z kwestionowaniem swojego statusu podatnika, pozostaje w oczywistej sprzeczności z dokumentami urzędowymi w tym aktami notarialnymi, których stroną jest sama skarżąca. Zgromadzone w sprawie dokumenty, w tym akt notarialny (Repertorium [...] nr [...]) z dnia [...] i (Repertorium [...] nr [...]) z dnia [...] potwierdzają nabycie przez A już w 1998 roku w drodze darowizny dokonanej przez B S.A. wymienionych w tych aktach nieruchomości budynkowych i gruntowych w tym między innymi działek: [...] i [...]. Bezzasadny jest więc podniesiony w skardze zarzut (5), odnoszący się do naruszenia prawa materialnego - przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dokonanie wpisu do księgi wieczystej nie tworzy prawa a jedynie je ujawnia, służąc ochronie obrotu gospodarczego. Podstawą nabycia zarówno prawa wieczystego użytkowania gruntów, jak i własności budynków jest (pod rygorem nieważności) dokonanie czynności wyłącznie w formie aktu notarialnego. Tak więc, skarżąca nie może powoływać się na dokonanie [...] wpisu w księdze wieczystej, jako podstawę nabycia użytkowania wieczystego gruntów i (w związku z art. 235 § 2 K.c.) własności posadowionych na nich budynków. Wbrew twierdzeniom skarżącej (pkt 5 skargi), nabycie przez Fundację związanych z darowizną praw (wieczystego użytkowania gruntów i własności budynków) nastąpiło nie poprzez wpisanie tych praw do ksiąg wieczystych (w [...]), ale w wyniku ich nabycia w drodze darowizny dokonanej (z zachowaniem rygoru) w formie aktu notarialnego w dniu [...]. Ujawnienie praw A do nieruchomości, przez dokonanie wpisu w księgach wieczystych po upływie ponad 3 lat od ich nabycia nie zmienia faktu, że A nabyła je skutecznie już w 1998 r. Dobra wiara ksiąg wieczystych, której służy jawność rejestrów, ma na celu ochronę stron działających w dobrej wierze. Na ujawnione w niej (nieaktualne) wpisy nie może powoływać się strona, która z różnych przyczyn nie ujawnia w nich aktualnego stanu prawnego nieruchomości. Przejawem arogancji przedstawiciela A jest też podnoszenie w (pkt. 11) skargi zarzutu cyt. "nie ustalenia stanu faktycznego, tzn. opodatkowanie też działek [...] i [...], które aż do 2007 r. były we władaniu B S.A., cyli t spółka na podstawie art. 2.1 pkt 2 u.p.o.l. jest właściwa jako podatnik". Odnosząc się do tego (11) zarzutu skargi wystarczy wskazać na zapisy ww. aktów notarialnych: (Repertorium [...] nr [...]) z dnia [...] - s. 9 (lit.f) i s. 12 (pkt.5) i s.16; oraz (Repertorium [...] nr [...]) z dnia [...] - s. 4 (pkt 5) i s. 5 (pkt 10) i s. 7, s.9, s.10,s.11, z których wynika nabycie przez A już z dniem [...] prawa użytkowania wieczystego w stosunku do wszystkich wymienionych w umowie darowizny gruntów i własności znajdujących się na nich zabudowań. Dodatkowo podkreślić należy, że przedstawiciel A podnosząc kłamliwe zarzuty pomija fakt, że sporne tu działki: [...] i [...] - sprzedał w dniu [...] na podstawie aktu notarialnego Repertorium [...] numer [...] (K-[...] akt adm.) spółce z o.o. D za cyt. "symboliczną złotówkę" (vide: s.4-7) oświadczając przy tym (s.3 ww. aktu notarialnego), że A przysługuje w stosunku do tych nieruchomości prawo użytkowania wieczystego, które aktem tym sprzedaje na rzecz spółki z o.o. D. W tej sytuacji, kwestionowanie ciążącego na A z mocy art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości i wywodzenie, że do 2007 r. działki te były we władaniu B S.A. jest oczywiście bezpodstawne. Sprzeczność oświadczeń, jakie przedstawiciel A - Prezes a obecnie jej likwidator – M. G. składa przed różnymi organami i sądami, w tym w postępowaniu objętym sporem (dowód: m.inn. K-[...] akt administracyjnych - pismo z dnia [...] pkt 1 i pkt 7) przeczy jego wiarygodności i podważa zasadność podnoszonych przez niego zarzutów. Odrębną grupę stanowią zarzuty (pkt 6, pkt.9 i pkt 10 ) skargi oparte na naruszeniu przepisów art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z przepisami art. 90 pkt 7 i art. 81 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.), polegające na nieuwzględnieniu zwolnienia nieruchomości szkolnych z podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu, w sprawie nie ma wątpliwości, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest A jako użytkownik wieczysty gruntów i właściciel posadowionych na nich budynków i budowli. Obowiązek taki nie ciąży na E (zwanej dalej: Placówką), która jako posiadacz zależny, korzystała w 2000 r. ze spornych nieruchomości na podstawie zawartej ze skarżącą w dniu [...] umowy o zarządzanie i użytkowanie (K-[...] akt adm.). Bardzo szeroki zakres uprawnień wynikający z tej umowy, poza nieodpłatnym użytkowaniem przez Placówkę nieruchomości A przez czas nieokreślony, upoważniał też Dyrektora Placówki do dokonywania wszelkich czynności prawnych w stosunku do tych nieruchomości, włącznie z ich sprzedażą, darowizną i zamianą. Umowa wyłączała przy tym jakąkolwiek odpowiedzialność Placówki za zobowiązania A. Korzystając z ww. uprawnień Placówka wynajmowała w 2000 r. znaczną część powierzchni budynków i gruntów 27 podmiotom dla celów prowadzonej przez te podmioty działalności gospodarczej. Organy uznały, że z uwagi na ciążący na A obowiązek podatkowy, jako podatniku podatku od nieruchomości, nieistotnym jest posiadanie przez Placówkę statusu placówki oświatowej. Z tego też względu, organ odwoławczy rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia [...], uznał za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność - uchylenia wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wr 202/04 decyzji [...] Kuratora Oświaty o wykreśleniu E z ewidencji placówek oświatowych i szkół. W obowiązującym w 2000 r. stanie prawnym art. 7 powołanej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przewidywał zwolnienia przedmiotowe różnych rodzajów nieruchomości, między innymi w pkt 11 zawierał klauzulę otwartą, wedle której zwalnia się od podatku "nieruchomości lub ich części zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie odrębnych ustaw". Każda z regulacji do jakich odsyła ten przepis ma inny charakter, a przewidziane w nich zwolnienia można podzielić na podmiotowe i podmiotowo-przedmiotowe. Wychodząc z założenia racjonalnego ustawodawcy, należy wnosić, że w poszczególnych wypadkach ustawodawca chciał celowo ukształtować odrębnie zwolnienia od podatku od nieruchomości i dlatego w pewnych sytuacjach zwolnił od podatku określone podmioty, w innych sytuacjach - określone nieruchomości, a w jeszcze innych sytuacjach - podmioty w odniesieniu do określonych nieruchomości. Nie do przyjęcia jest więc sugerowana przez skarżącą wykładnia celowościowa, pomijająca treść analizowanego przepisu (art. 7 pkt 11 u.p.o.l.) wynikającą z jego literalnego brzmienia. Wykładnia gramatyczna powinna być wykładnią podstawową przy odczytywaniu treści przepisów w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości "na podstawie odrębnych ustaw". Drugą regułą, którą należy przyjąć przy wykładni powyższych przepisów, jest powszechnie uznana w orzecznictwie zasada, że przepisów w sprawie ulg i zwolnień podatkowych nie należy interpretować (stosować) rozszerzająco. Inaczej mówiąc, nie można stosować w analizowanej sytuacji zwolnień, które nie wynikałyby expressis verbis z "odrębnych ustaw". Jedną z takich "odrębnych ustaw", przewidujących zwolnienia od podatku od nieruchomości, była w obowiązującym wówczas systemie prawa ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.). Przepis art. 81 ww. ustawy stanowił wówczas, że: "Szkoły i placówki publiczne oraz organy prowadzące te szkoły i placówki są zwolnione z podatków oraz opłat z tytułu odpowiednio: zarządu, użytkowania lub użytkowania wieczystego nieruchomości szkolnych" . Odpowiednio, art. 90 ust. 7 ww. ustawy stanowił, że zwolnienie z podatków i opłat, o których mowa w art. 81, stosuje się również do szkół i placówek niepublicznych oraz organów prowadzących te szkoły lub placówki. Stosując powyższe reguły interpretacyjne do art. 81 ustawy, należy stwierdzić, że tym przepisem ustawodawca zwolnił podmiotowo od podatku od nieruchomości szkoły i placówki publiczne oraz organy prowadzące te szkoły i placówki w odniesieniu do nieruchomości szkolnych pozostających w ich zarządzie, użytkowaniu lub użytkowaniu wieczystym. Należy podkreślić, że przy spełnieniu powyższych warunków, ze zwolnienia korzystać może jedynie "nieruchomość szkolna". Jakkolwiek ustawodawca nie zdefiniował w ustawie podatkowej pojęcia "nieruchomość szkolna", to dla oceny, czy nieruchomość jest nieruchomością szkolną w rozumieniu art. 81 ustawy, istotne jest wystąpienie przez użytkownika wieczystego o zmianę celu przeznaczenia gruntu określonego w umowie oraz o związaną z tym zmianę stawki procentowej opłaty rocznej, stosownie do art. 73 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Tak więc w rozważanym tu przypadku, warunkiem zwolnienia z podatku od nieruchomości było nie tylko faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele prowadzenia szkoły lub placówki ale również odpowiednia kwalifikacja nieruchomości (jako nieruchomości szkolnej) zawarta w umowie lub decyzji będącej podstawą powstania tytułu prawnego do korzystania z tej nieruchomości. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, żaden z dokumentów poddanych ocenie organów nie uzasadniał uznania spornych nieruchomości za "nieruchomości szkolne". Również z tego powodu niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że przysługuje jej zwolnienie na podstawie art. 7 pkt 11 u.p.o.l. w związku z art. 81 i art. 90 ust. 7 ustawy o systemie oświaty. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie naruszyły też przepisów art. 165 i art. 22 § 2 ust. 1 pkt b Ordynacji podatkowej w zw. z art. 90 pkt 7 i art. 81 ustawy o systemie oświaty. Skoro strona nie wystąpiła do organu, formułując jednoznacznie swoje żądanie, to niezasadnie stawia organom zarzut nie podjęcia postępowania na podstawie art. 165 w związku z art. 22 § 2 ust. 1 pkt b Ordynacji podatkowej. Z oczywistych względów, całkowicie chybiony jest również zarzut (pkt 4 skargi) dotyczący naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości, bowiem przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżąca w nieuzasadniony sposób traktuje - kierowane do wszystkich podatników - pismo Urzędu Miejskiego w J. G. z dnia [...] stanowiące wzór ogólnej informacji, jako zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach i "potwierdzenie przez organ zerowego salda zobowiązań podatkowych na koniec 2000r.". Nawet gdyby skarżąca posiadała takie zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, wydane na jej żądanie, na konkretny dzień, to nie stanowiłoby ono przeszkody w późniejszym wszczęciu postępowania podatkowego i wydaniu decyzji określającej ujawnione zaległości podatkowe. Zatem sugestie skarżącej o "potwierdzeniu przez organ zerowego salda zobowiązań podatkowych" za 2000r. oraz wywodzone na tej podstawie zarzutu o rażącym naruszeniu prawa jest całkowicie nieuzasadnione. Równie trudno byłoby uznać na gruncie prawa podatkowego, priorytet zasad współżycia społecznego (pkt 12 skargi), nad konstytucyjną zasadą równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). O statusie podatkowym nie decyduje fakt firmowania działalności przez fundację, ale ustawowe przesłanki, gwarantujące, że żaden podmiot, w tych samych warunkach nie będzie traktowany ani w sposób uprzywilejowany, ani dyskryminujący. Skoro więc działalność "non-profit" ani "wspieranie samotnych kobiet i dzieci" nie stanowi ustawowej przesłanki zwolnienia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to względy te nie mogą być podstawą szczególnego traktowania podmiotu w sferze podatkowej. Zarzut ten należało uznać za niezasadny również z tego powodu, że sąd administracyjny, stosownie do regulacji prawnej z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej wyłącznie pod względem legalności tj. zgodności z prawem. Sąd nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu w świetle przesłanek z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem działając na podstawie art. 151 w. ustawy procesowej - oddalił skargę jako niezasadną.